III BP 1/16

Sygn. akt III BP 1/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa W. W. przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 listopada 2016 r., na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt VII Pa (…), odrzuca skargę i zasądza od skarżącej na rzecz strony pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia ) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu skargowym. UZASADNIENIE Powódka W. W. w dniu 13 sierpnia 2013 r. złożyła pozew przeciwko pozwanej P. Spółce Akcyjnej w W. o przywrócenie do pracy wobec niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz o zapłatę wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy, od którego uiściła opłatę sądową w kwocie 2.760 zł. Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy w G. oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Następnie po rozpoznaniu apelacji powódki Sąd Okręgowy w S. VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 11 grudnia 2015 r. zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że 2 przywrócił powódkę do pracy w pozwanej spółce na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 134.941,05 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy za okres od 1 sierpnia 2013 r. do 11 grudnia 2015 r. pod warunkiem podjęcia pracy, a także kwotę 5.520 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i kwotę 4.170 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję. W uzasadnieniu Sąd drugiej instancji wskazał, że na kwotę 5.520 zł składają się koszty zastępstwa procesowego od roszczenia o przywrócenie do pracy policzone w podwójnej wysokości stawki minimalnej (2 x 60 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego od roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (3.600 zł x 75% x 2). Natomiast na kwotę 4.170 zł składają się koszty zastępstwa procesowego w sprawie z roszczenia o przywrócenie do pracy (60 zł) oraz od roszczenia za wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (1.350 zł), jak również zwrot uiszczonego przez powódkę wpisu od apelacji. Zażaleniem z dnia 20 stycznia 2016 r. powódka zaskarżyła tylko postanowienie zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w S. dotyczące zasądzenia na jej rzecz 5.520 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z pominięciem kwoty 2.760 zł stanowiącej wpis od pozwu. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. zażalenie zostało odrzucone na podstawie art. 373 w związku z art. 3942 § 1 i art. 397 § 2 k.p.c. z argumentacją, że nie przysługuje ono na postanowienie sądu drugiej instancji zmieniające po rozpoznaniu środka odwoławczego postanowienie sądu pierwszej instancji. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem części prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 grudnia 2015 r. dotyczącej niezasądzenia zwrotu wpisu od pozwu w kwocie 2.760 zł wniosła powódka, zarzucając naruszenie: 1/ art. 98 ust. 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 623) przez zasądzenie na rzecz powódki wyłącznie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, bez zasądzenia zwrotu wpisu od pozwu w kwocie 2.760 zł; 2/ niezastosowania art. 316 § 1 k.p.c. przez niewzięcie pod uwagę za podstawę orzekania stanu istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy i niezasądzenia na jej rzecz zwrotu opłaty od pozwu pomimo wygrania przez nią 3 sprawy przed Sądem drugiej instancji, 3/ art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi wskazała, iż zaskarżony „wyrok” jest niezgodny z art. 98 ust. 1 i 3, art. 316 § 1, art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a zaskarżone orzeczenie wyrządziło skarżącej szkodę w wysokości 2.760 zł, utrzymując równocześnie, że jego zmiana lub uchylenie w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie, że w zaskarżonej części wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 grudnia 2015 r. jest niezgodny z prawem, a także o orzeczenie o kosztach postępowania skargowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę pozwana wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem „niepełnego” postanowienia o kosztach zawartego w pkt II wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 11 grudnia 2015 r. okazała się niedopuszczalna pomimo treści repliki na odpowiedź pozwanego na skargę, ponieważ takiemu zaskarżeniu podlegają wyłącznie wyroki sądowe (art. 4241 k.p.c.) oraz szkody spowodowane przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), ale nie podlegają już pomieszczone w wyroku postanowienia (por. utrwaloną aktualną judykaturę jednolitych postanowień Sądu Najwyższego z: 9 maja 2012 r., V CNP 63/11, LEX nr 1211174; 21 lutego 2013 r., III CNP 2/13, LEX nr 1311757; 9 października 2013 r., II CNP 34/13, LEX nr 41380877; 13 marca 2014 r., II CNP 64/13, LEX nr 1455105). Oznacza to, że przedmiotowemu nadzwyczajnego trybowi skargowemu nie podlegają postanowienia w przedmiocie zwrotu „niepełnych” kosztów postępowania, choćby zostały pomieszczone w wyroku, którego wygrywająca proces skarżąca przecież nie zwalcza. 4 W konsekwencji Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w zgodzie z art. 4248 § 1 k.p.c., orzekając o należnych stronie pozwanej kosztach postępowania skargowego. W tej sytuacji skarżącej pozostaje uważniejsza lektura art. 4241 k.p.c. i rozważenie ewentualnego wykorzystania jego dyspozycji dla „odzyskania” zwrotu opłaty od pozwu na podstawie dyspozycji wymienionego przepisu, jeżeli uzna i dowiedzie, że zachodzą warunki w nim przewidziane, choćby „kategorycznie” zaprzeczała takiej możliwości procesowej w replice na odpowiedź pozwanego na niedopuszczalną skargę.