III PO 5/08

Wyrok z dnia 4 września 2008 r. III PO 5/08 Dopuszczalność przeniesienia w stan spoczynku prokuratora, który z po-wodu choroby nie pełni służby przez okres roku (art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm. w związku z art. 62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, jed-nolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.) nie jest uzależniona od uprzedniego poinformowania go o zbliżającym się terminie kończącym okres 12 miesięcznej niezdolności do pracy. Przewodniczący SSN Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca), Herbert Szurgacz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. sprawy z odwołania Heleny D. od decyzji Prokuratora Generalnego z dnia 20 maja 2008 r. [...] w przedmiocie przeniesienia w stan spoczynku z dniem 11 maja 2008 r., o d d a l i ł odwołanie. U z a s a d n i e n i e Helena D. - prokurator Prokuratury Rejonowej w S. wniosła odwołanie od de-cyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia 20 maja 2008 r. [...], przenoszącej ją na zasadzie art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz.1070 ze zm.) w związku z art. 62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.) w stan spoczynku. Przejście w stan spoczynku nastąpiło 11 maja 2008 r. Odwołująca się domagała się uchylenia decyzji i przywrócenia jej do pracy. Jako podstawę odwołania Helena D. wskazała niewyjaśnienie wszystkich oko-liczności sprawy mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Za okoliczności szczególnie istotne, które powinny być uwzględnione przy podejmowaniu decyzji 2 przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego, odwołująca się uznała: 1) mylne własne przekonanie o tym, że roczny termin niezdolności do pracy, o którym mowa w powołanym art. 71 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych upływa później, a mianowicie 10 czerwca 2008 r., a nie 11 maja 2008 r.; 2) fakt, że utrata zdrowia nastąpiła u odwołującej się w czasie wykonywania pracy prokurator-skiej; 3) fakt samodzielnego sfinansowania operacji oczu, która uratowała jej wzrok, ale była bardzo kosztowna i doprowadziła do powstania u skarżącej poważnych dłu-gów; 4) fakt braku zainteresowania pracodawcy przez cały okres choroby jej stanem zdrowia; 5) fakt odzyskania w pełni wzroku, poświadczony zaświadczeniem lekar-skim wydanym dnia 27 maja 2008 r. W odwołaniu Helena D. nie kwestionowała upływu 12 miesięcznego okresu braku pełnienia służby w prokuraturze na skutek choroby, o czym mowa w art. 71 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych. Wskazała natomiast, że pracodawca z premedytacją - wiedząc że nie jest w stanie z powodu choroby oczu na bieżąco śledzić swojej sytuacji prawnej - nigdy nie poinformował jej o zbliżającym się rocz-nym terminie nie wykonywania czynnie zawodu i w ten sposób pozbył się jej z pracy. Odwołująca się sugerowała, że mogłaby „skrócić okres swej niezdolności do pracy i zachować bezwzględnie prawo wykonywania zawodu”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W sprawie bezsporne jest, że niezdolność do pracy z powodu choroby i brak wykonywania pracy trwały ponad 12 miesięcy, a odwołująca się otrzymała decyzję przenoszącą ją w stan spoczynku w trakcie trwania niezdolności do pracy. Niezdol-ność do pracy odwołującej się była udokumentowana medycznie. Przepis art. 71 §1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r - Prawo o ustroju sądów powszechnych związku z art. 62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze wskazuje, że prokurator może być przeniesiony w stan spoczynku na wniosek właściwych prokuratorów, jeżeli z powodu choroby lub płatnego urlopu dla poratowania zdrowia nie pełni służby przez okres 1 roku. Odwołująca się nie kwestionuje wystąpienia określonych przepisem podstaw przeniesienia w stan spoczynku prokuratora. Wskazuje natomiast, iż proce-dura wymagała wcześniejszego poinformowania jej o zbliżającym się upływie okresu 12 miesięcznego niepełnienia służby. Stanowisko odwołującej się nie znajduje pod-stawy prawnej. 3 Sąd Najwyższy wydając orzeczenie w niniejszej sprawie uznaje, iż zarówno prokurator, jak i jego pracodawca, mając na uwadze właściwą realizację stosunku pracy, powinni wzajemnie informować się o sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się pracownik. Takie zachowanie stanowi o właściwej, wynikającej z dobrych obyczajów panujących w służbie, realizacji praw i obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Ad casum ścisłej komunikacji między stronami stosunku pracy zabrakło. Wynikało to z zachowań obu stron stosunku pracy. Odwołująca się przedstawiała pracodawcy jedynie kolejne zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy z powodu choroby, nie informując go o swych zamierzeniach na przyszłość. Pracodawca nie nawiązał dodatkowego kontaktu ze swym wieloletnim pracownikiem. Nie oznacza to jednak, iż brak owego kontaktu uniemożliwia pracodawcy skorzystanie z prawa wynikającego z art. 71 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 lutego 2004 r., III AO 23/03 (OSNP 2004 nr 23, poz. 410), przepis art. 71 § 1 Prawa o ustroju sądów po-wszechnych stosowany w związku z art. 62a ustawy o prokuraturze nie wprowadza innych - poza wskazanymi w normie prawnej w przepisie tym zamieszczonej - prze-słanek przeniesienia w stan spoczynku prokuratora. W szczególności dopuszczal-ność przeniesienia w stan spoczynku prokuratora, który z powodu choroby nie pełni służby przez okres roku (art. 71 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnychw związku z art. 62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o proku-raturze) nie jest uzależniona od uprzedniego poinformowania go o zbliżającym się terminie kończącym okres 12 miesięcznej niezdolności do pracy. ========================================