III PZP 36/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Piekarski (sprawozdawca). Sędziowie: W. Formański, A. Szczurzewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z powództwa Mirosława G. przeciwko Ośrodkowi Turystyki i Wypoczynku o należność za pracę, na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Powiatowego dla m. Łodzi w Łodzi z dnia 28 grudnia 1970 r. oraz na skutek przedstawienia przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi w Łodzi Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, przejąwszy sprawę do rozpoznania,oddalił rewizję.Uzasadnienie faktycznePowód rozpoczął pracę w pozwanym Ośrodku Turystyki i Wypoczynku z dniem 1 stycznia 1969 roku. W dniu 21 maja 1969 roku został skierowany przez wymieniony zakład pracy - na wniosek Zakładowej Komisji Rekrutacyjnej - na Studium Zaoczne Akademii Wychowania Fizycznego.W skierowaniu tym zakład pracy zobowiązał się "do opieki nad studentem i współpracy z Kierownictwem Szkoły w celu zapewnienia właściwych wyników nauki".Na skutek wypowiedzenia przez pozwany zakład pracy umowy o pracę z dniem 31 października 1970 r. powód przestał pracować w tym zakładzie. W dniu 18 listopada 1970 r. powód wystąpił do Sądu Powiatowego z żądaniem zobowiązania pozwanego Ośrodka Turystyki i Wypoczynku do dopuszczenia powoda do dotychczasowej pracy.Sąd Powiatowy dla m. Łodzi wyrokiem z dnia 28 grudnia 1970 roku oddalił powództwo stwierdziwszy, że zwolnienie powoda z pracy nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami. W rewizji od tego wyroku powód twierdzi, iż wypowiedzenie mu umowy o pracę jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, gdyż uniemożliwia mu kontynuację rozpoczętych studiów, których kierunek musi być zgodny z wykonywaną pracą zawodową. Sąd Wojewódzki - w myśl art. 391 § 1 k.p.c. - przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne:"Czy skierowanie przez zakład pracy pracownika na studia zaoczne ogranicza - z punktu widzenia zasad współżycia społecznego - możliwości rozwiązania przez tenże zakład umowy o pracę z pracownikiem w drodze wypowiedzenia"?Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, przejąwszy sprawę do rozpoznania (art. 391 § 1 k.p.c.), oddalił rewizję, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 387 k.p.c.) z następujących przyczyn:Uprawnienia uczących się pracowników są unormowane przez obowiązujące przepisy (por. Prawo pracy - Przepisy, orzecznictwo, wyjaśnienia, zebrał i opracował J. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1969 r., tom I, str. 659-674), które nie ograniczają możności wypowiedzenia przez zakład pracy umowy o pracę pracownikowi skierowanemu na studia zaoczne. Pozwany zakład pracy wypowiedział powodowi, który był kierownikiem ośrodka wypoczynkowego, umowę o pracę w związku z reorganizacją Ośrodka, co stwierdzono w pozwie. Powód nie przytoczył twierdzeń, które by pozwalały dopatrzyć się w wypowiedzeniu mu umowy o pracę zamiaru stwarzania przeszkód w kształceniu zaocznym albo cech szykany.Brak więc podstaw do przypisania pozwanemu zakładowi pracy postępowania sprzecznego z zasadami współżycia społecznego w PRL. Pozwany zakład pracy w skierowaniu powoda na zaoczne studia zobowiązał się "do opieki nad studentem i współpracy z Kierownictwem Szkoły w celu zapewnienia właściwych wyników nauki" w ramach wyżej wskazanych przepisów. Nie zakazują one wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi skierowanemu na zaoczne studia i przewidują dla niego ulgi w czasie trwania stosunku pracy.Z tych przyczyn Sąd Powiatowy niewadliwie stwierdził, że żądanie dopuszczenia powoda do pracy w zakładzie, z którym nie łączy już go umowa o pracę, pozbawione jest podstawy prawnej.