III SK 16/16

Sygn. akt III SK 16/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa [x] P. w S. S.A. z siedzibą w S. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o naruszenie pozycji dominującej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt VI ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 24 czerwca 2015 r., VI ACa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację [x] P. w S. S.A. (powód), wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w W.- Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 20 marca 2014 r., XVII AmA (…), oddalającego odwołanie powoda od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes UOKiK) z 8 grudnia 2011 r., nr RKT-(…), nakładającej na powoda karę pieniężną za nadużycie pozycji dominującej na lokalnym rynku zarządzania infrastrukturą wodociągową i kanalizacyjną. Sąd Apelacyjny obciążył także powoda kosztami postępowania. 2 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł powód, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na potrzebie wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm., dalej jako uokik). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ w uzasadnieniu stosownego wniosku nie wykazano, by przepis art. 9 ust. 1 uokik budził poważne wątpliwości interpretacyjne w orzecznictwie lub piśmiennictwie, w zakresie wyznaczonym przez przedmiot postępowania sądowego z odwołania od decyzji Prezesa UOKiK z 8 grudnia 2011 r., RKT-(…). Skarżący nie wskazał również żadnych wątpliwości interpretacyjnych, jakie mogłyby powstać na tle tego przepisu. Wyartykułowane w uzasadnieniu wątpliwości powoda nie odnoszą się w żaden sposób do wykładni art. 9 ust. 1 uokik, lecz co najwyżej do praktyki stosowania tego przepisu w sprawach dotyczących przejmowania na własność przez przedsiębiorstwa sieciowe urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych wybudowanych przez podmioty ubiegające się o przyłączenie do sieci. Wątpliwości tego rodzaju nie mieszczą się w zakresie pojęcia „poważnych wątpliwości w wykładni prawa”, a tylko takie brane są pod uwagę przy ocenie tej przesłanki przedsądu, jaką powołał powód. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego w sprawach z zakresu ochrony konkurencji i konsumentów oraz regulacji w przypadku powołania się skarżącego na przesłankę przedsądu, jaką jest potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, że: 1) określony przepis prawa budzi poważne wątpliwość, a także sprecyzowanie na czym te wątpliwości polegają; 2) nie doczekał się wykładni bądź jego niejednolita wykładnia 3 wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które to orzecznictwo należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2013 r., III SK 22/13, LEX nr 1408194; z 27 października 2015 r., III SK 9/15, LEX nr 1944283). Na etapie przedsądu przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego nie jest rozstrzygnięcie konkretnego sporu, a sam problem interpretacyjny przy wykładni przepisu, dlatego też pojawiające się wątpliwości interpretacyjne powinny być na tyle istotne, aby ich wyjaśnienie nie sprowadzało się jedynie do prostej wykładni przepisów. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej sformułowany przez skarżącego nie spełnia tych kryteriów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 października 2015 r., III SK 9/15, LEX nr 1944283). Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.