III SK 27/12

Sygn. akt III SK 27/12 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej z udziałem zainteresowanej: C. T. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o określenie warunków udostępniania, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 grudnia 2012 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 grudnia 2011 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego z dnia 10 listopada 2010 r. w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) z dnia 25 lipca 2008 r. określającą warunki udostępniania Telekomunikacji Polskiej S.A. (powód) niezbędnych danych abonentów C. T. P. Sp. z o.o. (zainteresowany) celem 2 świadczenia usług ogólnokrajowego spisu abonentów oraz ogólnokrajowego biura numerów. Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania Prezes Urzędu powołał się na występowanie w sprawie trzech zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Jako pierwsze zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał potrzebę wyjaśnienia, czy w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji i poczty sąd badając celowość i legalność decyzji organu regulacyjnego bierze pod uwagę stan rzeczy z chwili zamknięcia rozprawy, czy też z chwili wydania zaskarżonej decyzji. Jako drugie zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał potrzebę wyjaśniania, czy w sprawach spornych w rozumieniu art. 206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w przypadku uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego uchylającego zaskarżoną odwołaniem decyzję Prezesa Urzędu obowiązany jest on rozpoznać ponownie wniosek uprzednio złożony na podstawie art. 27 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 67 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego o wydanie decyzji. Jako trzecie zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał potrzebę wyjaśnienia, czy zachowuje on kompetencję do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcia na podstawie art. 162 § 1 k.p.a. zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego przed Sądem pierwszej lub drugiej instancji ujawnią się okoliczności nie istniejące w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, czyniące ewentualnie decyzję bezprzedmiotową. Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, bowiem przedstawione w niej pytania nie ujawniają zagadnień prawnych sprawy w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. 3 Pierwsza z postawionych kwestii dotyczy w zasadzie zastosowania art. 316 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Okręgowym – Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Sądem Apelacyjnym w sprawach z odwołania od decyzji organów regulacyjnych. Sądy te, rozpoznając sprawę merytorycznie (nie tylko co do legalności zaskarżonej decyzji) uwzględniają stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania, w której to kwestii Sąd Najwyższy wypowiedział się już w wyroku z dnia 20 września 2011 r., III SK 55/10 (zob. również postanowienie Sądu Najwyższego z 18 października 2011 r., III SK 25/11). Dwa pozostałe problemy prawne podniesione we wniosku Prezesa Urzędu o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej nie są zaś istotnymi zagadnieniami prawnymi dotyczącymi przepisów zastosowanych przez Sąd Apelacyjny i mającymi znaczenie dla oceny poprawności wyroku Sądu drugiej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2011 r., III SK 8/11). Kwestia wpływu wyroku uchylającego decyzję Prezesa Urzędu na dalsze czynności prowadzone przez organ regulacyjny w postępowaniu administracyjnym pozostaje poza zakresem przedmiotu postępowania przed Sądem Apelacyjnym, co oznacza że rozpoznając skargę w ramach jej podstaw Sąd Najwyższy nie mógłby rozpoznać wątpliwości skarżącego, które nie odnoszą się do przedmiotu sprawy. Podobnie jest w przypadku problemu dopuszczalności stosowania art. 162 k.p.a. przez Prezesa Urzędu w toku sądowego postępowania odwoławczego. Ponadto, w kwestiach tych wypowiedział się już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 września 2011 r., III SK 55/10. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało z kolei oparte na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku z § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.