III SK 38/15

Sygn. akt III SK 38/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa O. […] Spółki Akcyjnej w W. przeciwko Prezesowi U. […] z udziałem A. […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (dawniej: C. […] S.A. w W.) o wydanie decyzji zmieniającej warunki współpracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 maja 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt VI ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z 5 marca 2015 r., VI ACa […] oddalił apelację […] C. sp. z o.o. (obecnie O. […] S.A. – powód) wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w W.- Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 10 marca 2014 r., XVII AmT […] oddalającego odwołanie powoda od decyzji Prezesa U.[...] (Prezes U. […]) z 30 czerwca 2011 r., nr […] (decyzja zmieniająca), zmieniającej wcześniejszą decyzję z 12 października 2009 r., nr […]). Postępowanie toczyło się z udziałem zainteresowanego – C. S.A. (obecnie A. […] sp. z o.o.). W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że w decyzji zmieniającej Prezes UKE prawidłowo określił warunku współpracy pomiędzy powodem a 2 zainteresowanym, właściwie oceniając stan faktyczny i uwzględniając obowiązujące przepisy prawa oraz słuszne interesy stron. Sąd drugiej instancji zaznaczył ponadto, że złożone przez powoda w toku postępowania dokumenty, tj. decyzja nr […] (dalej jako decyzja SMP) i wyjaśnienia nie stanowią dowodu na zmianę statusu zainteresowanego, który w decyzji zmieniającej został przez Prezesa U. uznany za operatora nowego, co uzasadniało ukształtowanie warunków współpracy pomiędzy powodem i zainteresowanym w sposób, przyjęty w decyzji zmieniającej. Sąd Apelacyjny podkreślił, że powoływana decyzja SMP została wydana po wydaniu decyzji zmieniającej, a powód nie wykazał, w jaki sposób miałby ona wpływać na zainteresowanego. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego wniósł powód, zaskarżając go w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód wskazał na konieczność rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego: czy na podstawie art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 28 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej jako PT) Sąd rozpoznający odwołanie od decyzji Prezesa U. […] wydanej na podstawie art. 28 ust. 6 PT w zw. z art. 28 ust. 1 PT, kreującej stosunki zobowiązaniowe pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi na przyszłość, w tym przewidującej zmianę (korektę) treści tego stosunku zobowiązaniowego od konkretnych dat w przyszłości, jest obowiązany wziąć pod uwagę wyłącznie stan faktyczny przesądzający o treści stosunku zobowiązaniowego z dnia wydania zaskarżonej decyzji, czy też dokonując oceny zmian (korekt) treści stosunku zobowiązaniowego, które nastąpić mają po dniu wydania zaskarżonej decyzji, powinien wziąć pod uwagę również zmiany stanu faktycznego, które miały miejsce po dacie wydania decyzji? Sąd Najwyższy zważył co następuje: Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ zasady stosowania art. 316 k.p.c. w sprawach z odwołania od decyzji Prezesa U. […] zostały już wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wynika z niego, że zasadą jest 3 – tak jak w sprawach z odwołania od decyzji organu rentowego – rozstrzyganie przez sąd według stanu prawnego oraz faktycznego (z ewentualnymi jego uzupełnieniami lub modyfikacjami uwzględniającymi ustalenia postępowania sądowego) na dzień wydania decyzji, bo o rozstrzygnięcie sporu o „takim stanie rzeczy” wnoszono w odwołaniu (wyrok Sądu Najwyższego z 27 sierpnia 2014 r., III SK 76/13, z 5 marca 2015 r., III SK 8/14 oraz z 13 stycznia 2016 r., III SK 8/15). Odstępstwa od tej zasady, dopuszczalne na zasadach wynikających z wyroku Sądu Najwyższego z 4 marca 2014 r., III SK 35/13, nie dotyczą decyzji Prezesa U. […] kształtujących stosunek zobowiązaniowy między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi na przyszłość, ze względu na charakter ex ante regulacji rynku telekomunikacyjnego. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.