III SK 40/10

Sygn. akt III SK 40/10 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kwaśniewski w sprawie z powództwa PGE L. Zakładów Energetycznych S.A. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 lutego 2011 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2. zasądza od strony powodowej na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Decyzją z dnia 24 lipca 2008 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki orzekł, że przedsiębiorstwo energetyczne L. Zakłady Energetyczne S. A. nie wywiązało się w 2006 r. z określonego w art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. Z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii lub uiszczenia opłaty zastępczej i wymierzył temu przedsiębiorstwu karę pieniężną w kwocie 3.938.000 2 zł, to jest w wysokości 0,726% przychodu z działalności koncesjonowanej osiągniętego w 2007 r. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację powódki – L. Zakładów Energetycznych S. A. w Lublinie od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie z dnia 26 czerwca 2009 r., oddalającego odwołanie powódki od powyższej decyzji Prezesa URE. Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyła skargą kasacyjną strona powodowa. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, które „polegają na konieczności wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy w wyroku: 1. Czy na gruncie art. 348 k.c. wystarczającym środkiem do przeniesienia posiadania energii elektrycznej i jej wydania, w sytuacji gdy nie dochodzi do fizycznej dostawy tej energii, jest samo zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej i określenie planowanego harmonogramu dostaw w podziale na okresy miesięczne? Jeżeli zaś samo zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej i ustalenie planowanego harmonogramu dostaw jest wystarczające, to czy harmonogram ten nie powinien być przynajmniej tak szczegółowy, aby umożliwić rozliczenie sprzedaży i zakupu tej energii na rynku bilansującym?; 2. Czy na gruncie postanowień prawa dotyczących obowiązków zakupu świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne sprzedażą energii elektrycznej odbiorcy końcowemu jest sprzedaż dokonywana na rzecz podmiotu, który zarówno zużywa energię na własne potrzeby, jak i prowadzi handel energią elektryczną, posiadając w tym względzie wymagane koncesje, jeżeli zakupiona energia elektryczna nie została przez taki podmiot przetransportowana, odebrana i fizycznie zużyta i podmiot ten nie zawarł żadnej umowy przewidującej transport, odbiór i fizyczne zużycie zakupionej energii?”. 3 W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes URE wniósł o: 1) nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) ewentualnie, w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o jej oddalenie; 3) o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W przedstawionych zagadnieniach wskazuje się na specyficzne problemy (trudności) ustalenia, czy w zakresie sprzedaży energii elektrycznej na tzw. wymianę, nabywca faktycznie uzyskał posiadanie nabytej energii i czy zużył ją na potrzeby własne. W szczególności w przekonujący sposób wskazano na to, że samo zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej i określenie planowanego harmonogramu dostaw w podziale na okresy miesięczne nie oznacza, że rzeczywiście doszło do przeniesienia posiadania energii ani też – gdyby przeniesienie posiadania nastąpiło – że nabywca zużył ją tak jak odbiorca końcowy. Chociaż postawione w skardze pytania brzmią jak pytania retoryczne, to nie ujawniają one zagadnień, których wyjaśnienie jest konieczne dla oceny zaskarżonego wyroku. Dokonane bowiem przez Sąd drugiej instancji ustalenia, w tym, że nabywca spornej w sprawie energii, energię tę faktycznie uzyskał i zużył na własne potrzeby, opierają się na wynikach postępowania dowodowego, wykraczającego poza zakres przesłanek wskazanych w postawionych pytaniach. W szczególności, jak na to w odpowiedzi na skargę kasacyjną zwrócił uwagę Prezes URE, nie ujawniono żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że mimo zawartej umowy i określenia harmonogramu dostaw energii, zobowiązania tak określone nie zostały wykonane, natomiast o tym, że wynikające z umowy zobowiązania zostały wykonane świadczy to, że żadna ze stron umowy nie występowała z roszczeniami umowy dotyczącymi. 4 Uznając, że wyjaśnienie przedstawionych w skardze zagadnień prawnych nie jest potrzebne dla kasacyjnej oceny podstaw zaskarżonego wyroku, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. wobec braku wymaganych przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 w § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją podstawę § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).