III SK 41/13

Sygn. akt III SK 41/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa Zakładu Utylizacyjnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 lutego 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 maja 2012 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie Zakładu Utylizacyjnego Sp. z o.o. z/s w G. (powód) od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) z dnia 1 grudnia 2009 r. oraz zasądził od powoda na rzecz Prezesa Urzędu koszty postępowania. Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, art. 3 pkt 13a i art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego oraz naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z powołanymi powyżej przepisami Prawa energetycznego i naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. 2 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód uzasadnił „faktem, iż istnieje uzasadniona wątpliwość czy zaskarżony wyrok odpowiada prawu – zachodzi potrzeba wykładni przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, pkt 13a i 11 Prawa energetycznego w zakresie ustalenia właściwej wykładni pojęcia odbiorca końcowy, w szczególności w kontekście będącego podstawą rozpoznania w niniejszej sprawie stanu faktycznego, w którym powód sprzedał energię elektryczną innemu podmiotowi za pośrednictwem własnej sieci wewnętrznej. Nabywca energii elektrycznej korzystał tylko i wyłącznie z sieci wewnętrznej powoda i nie został przyłączony do sieci elektroenergetycznej, a tym samym – w ocenie powoda – nie może zostać uznany za odbiorcę końcowego w rozumieniu Prawa energetycznego”. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Skarga kasacyjna nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia. Jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tegoż w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Wypełnienie tego wymogu polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Na etapie przedsądu, kiedy Sąd Najwyższy podejmuje decyzję o przyjęciu skargi do rozpoznania, ocenie i 3 analizie podlega, obok elementów konstrukcyjnych skargi, tylko wniosek o jej przyjęcie i jego uzasadnienie. Dlatego skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać. Mając na względzie, że skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). Wniosek o przyjęcie skargi powoda do rozpoznania i jego uzasadnienie nie spełniają powyższych wymogów choćby w minimalnym stopniu. Zawarty w treści samej skargi wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania ze względu na „uzasadnioną wątpliwość czy zaskarżony wyrok odpowiada prawu” nie nawiązuje do żadnej z przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Dopiero rozwinięcie tego wniosku, w którym mowa o potrzebie wykładni przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13 i art. 13a Prawa energetycznego w zakresie wykładni pojęcia odbiorca końcowy pozwala przyjąć, że powodowi chodzi o tę przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, która unormowana jest w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku powołania się na ten przepis, skarżący ma jednak obowiązek nie tylko określenia przepisów wymagających wykładni, ale także wskazania poważnych wątpliwości interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych przepisów oraz podania doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Wątpliwości interpretacyjne lub rozbieżności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy opisać, wskazując argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Trzeba też przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji powołanych przepisów, 4 a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem pełnomocnik powoda ograniczył się jedynie do sformułowania powołanego powyżej problemu prawnego nie przedstawiając jakiegokolwiek wywodu w przedmiocie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących pojęcia odbiorcy końcowego. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.