III SK 5/14

Sygn. akt III SK 5/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Pacuda w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Komórkowej – C. Sp. z o.o. w W. (obecnie O. P. Spółki Akcyjnej) przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej z udziałem zainteresowanej A. Sp. z o.o. w W. o ustalenie warunków dostępu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 października 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 września 2013 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. oddalił apelację wniesioną przez powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 grudnia 2012 r. oddalającego odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) z dnia 9 grudnia 2010 r. ustalającej, na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie połączenia sieci z zasadami rozliczeń pomiędzy A. Sp. z o.o. z/s w W. (zainteresowany) i Polską Telefonią Komórkową C. Sp. z o.o. z/s w W. (obecnie O. P. S.A., powód). Powód Polska Telefonia Komórkowa C. Sp. z o.o. z/s w W. (obecnie O. P. S.A.) zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o 2 przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, które sformułował w postaci pytania: „czy Prezes Urzędu może odstąpić od powtórnego przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego w rozumieniu art. 18 ust. 1 PT oraz art. 7 dyrektywy 2002/21 po wprowadzeniu zmian do decyzji w porównaniu do wcześniej przedstawionego w postępowaniu konsolidacyjnym projektu decyzji, które zdaniem organu w części uwzględniają uwagi KE uznając, jednocześnie, że w całości uwagi KE są zasadne, ale zostaną uwzględnione dopiero w innej decyzji (decyzjach), czy też w takiej sytuacji Prezes Urzędu obowiązany jest powtórnie przeprowadzić postępowania konsolidacyjne?” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie (sporządzone odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. 3 Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ wskazany w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie problem prawny stanowi jedynie uszczegółowienie zagadnienia, które zostało już rozstrzygnięte w orzecznictwie Sądu Najwyższego, natomiast zapatrywania wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w zakresie objętym przedmiotem zagadnienia prawnego są zbieżne ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przepisy art. 15 pkt 2, art. 16 i art. 18 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 Nr 171, poz. 1800 ze zm.) nie precyzują przypadków, w których wymagane jest ponowne przeprowadzenie postępowania konsolidacyjnego. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, zawartym w wyrokach z dnia 2 lutego 2011 r., III SK 18/10 oraz z dnia 12 lutego 2014 r., III SK 17/13, w przypadku odstąpienia przez Prezesa Urzędu od pierwotnego, poddanego procedurze konsolidacji, projektu decyzji w pewnych sytuacjach zasadne może być ponowne przeprowadzenie postępowania konsolidacyjnego. Kwestia ta motywowana jest koniecznością zabezpieczenia realizacji funkcji tego postępowania i ma zapobiegać przedkładaniu do konsultacji unijnych projektów rozstrzygnięć regulacyjnych, których Prezes Urzędu nie zamierzał w rzeczywistości realizować, nakładając w wydawanej decyzji inne obowiązki regulacyjne, bądź wydając decyzję w celu rozwiązania innych problemów funkcjonowania rynku komunikacji elektronicznej niż objęte projektem poddanym konsultacjom na podstawie art. 18 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21. Jak wynika z punktu 1 Zalecenia Komisji z dnia 15 października 2008 r. w sprawie notyfikacji, terminów i konsultacji przewidzianych w art. 7 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE z 2008 r., nr 850) celem konsultacji na szczeblu unijnym (celem postępowania konsolidacyjnego) jest zapewnienie rozwoju spójnych praktyk regulacyjnych oraz jednolitego stosowania unijnych dyrektyw telekomunikacyjnych, a przez to – co potwierdza dodatkowo akapit 15 preambuły dyrektywy 2002/21 - przyczynianie się do rozwoju rynku wewnętrznego oraz realizacji innych celów Traktatu. 4 W wyroku z 2 lutego 2011 r., III SK 18/10, Sąd Najwyższy uznał za naruszenie art. 18 Prawa telekomunikacyjnego brak oceny, czy zmiany wprowadzone do pierwotnego stosunku prawnego są tak istotne, że wymagałyby ponownego przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że nie ma potrzeby przedstawiania projektu decyzji w ramach postępowania konsolidacyjnego, jeżeli krajowy organ regulacyjny dostosowuje się do zawartych w pierwotnej opinii sugestii lub zastrzeżeń, i konsekwencją tego dostosowania jest odpowiednia zmiana treści decyzji. Dotyczy to zarówno sytuacji, w których uwzględnienie stanowiska Komisji prowadzi do zmiany obowiązków przewidzianych w zaopiniowanym projekcie decyzji jak i rezygnacji z niektórych z nich. Analogicznie jest w przypadku rozbudowania analitycznej części uzasadnienia decyzji. W wyroku tym Sąd Najwyższy wyraził także pogląd, zgodnie z którym konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego zachodzi, gdy krajowy organ regulacji, wydając decyzję po przeprowadzeniu postępowania konsolidacyjnego, zamierza odstąpić od jej wersji przedstawionej do zaopiniowania Komisji w innym zakresie niż wynikający ze stanowiska tego organu unijnego, co w szczególności ma miejsce, gdy krajowy organ regulacyjny nakłada nowe obowiązki regulacyjne, co do których Komisja nie miała okazji się wypowiedzieć. Jednocześnie w omawianym wyroku Sąd Najwyższy wyjaśnił, że rolą sądu rozpatrującego sprawę z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu jest ocena, czy zmiany dokonane w stosunku do objętego postępowaniem konsolidacyjnym wynikają jedynie z uwzględnienia stanowiska Komisji lub uzupełnienia analiz rynkowych o kwestii sugerowane przez Komisję, czy też cechują się „nowością” w zakresie elementów rozstrzygnięcia sprawy przez organ regulacyjny. Z wyroku wydanego w sprawie III SK 18/10 nie wynika jednak, aby obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego aktualizował się w przypadku zmiany notyfikowanego projektu środka w ten sposób, że zalecenia Komisji Europejskiej zgłoszone w ramach konsultacji unijnych zostaną uwzględnione częściowo przez wprowadzenie odpowiednich zmian do treści decyzji wychodzących naprzeciw niektórym uwagom organu unijnego, w sytuacji gdy krajowy organ regulacyjny uzna, że uwagi te powinny zostać uwzględnione przy kształtowaniu treści decyzji podejmowanej w innym postępowaniu. 5 Z wydanych w niniejszej sprawie przez Komisję Europejską zaleceń nie wynika, żeby ich treść musiała być w całości zrealizowana w decyzji Prezesa Urzędu wydanej w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny dokonał oceny, czy i jakie wskazówki organu unijnego mogły mieć znaczenie dla treści ostatecznego rozstrzygnięcia krajowego organu regulacyjnego oraz czy zostały należycie uwzględnione przez Prezesa Urzędu w wydanej decyzji. Mając powyższego na względzie, w ocenie Sądu Najwyższego cel zakładanych przez prawodawcę unijnego postępowań konsultacyjnych na szczeblu unijnym został w niniejszej sprawie zrealizowany. Nie zachodziła zatem potrzeba przeprowadzenia ponownego postępowania konsolidacyjnego. W konsekwencji niecelowe byłoby przyjęcie skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania ze względu na potrzebę rozstrzygnięcia kazuistycznie sformułowanego zagadnienia prawnego, którego rozwikłanie jest możliwe przy wykorzystaniu dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego, a zapatrywania wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji pozostają zgodne z poglądami Sądu Najwyższego w obecnym składzie. Kierując się przedstawionymi motywami oraz opierając się na treści art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.