I UK 174/18

Sygn. akt I UK 174/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania ,,I.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T. z udziałem zainteresowanych: ,,S.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. i M.S. o podleganie ubezpieczeniom społecznym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 11 lipca 2019 r., skargi kasacyjnej ,,I.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]. z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w […]. wyrokiem z 28 grudnia 2017 r., III AUa […] oddalił apelację ,,I.” Sp. z o.o. w W. (odwołująca się) od wyroku Sądu Okręgowego w P. z 13 grudnia 2016 r., V U […] w sprawie o podleganie ubezpieczeniom społecznym. Odwołująca się zaskarżyła wyrok Sądu apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, powołała się na oczywista zasadność skargi. zasadności tej upatrywała w przyjęciu przez Sąd drugiej instancji założenia o „nieważności umów zlecenia zawarte prze M.S. z ,,S.” Sp. z o.o., mimo iż kwestia ważności tych umów wykraczała poza zakres rozpoznania Sądu w przedmiotowej sprawie, i w rezultacie tego przyjęcie 2 podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu umów zlecenia zawartych przez M.S. ze spółką ,,I.” Sp. z o.o., pomimo że posiadał on w tym czasie inny tytuł do tych obowiązkowych ubezpieczeń społecznych w postaci umów zlecenia zawartych z ,,S.” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, który nie został zakwestionowany w drodze decyzji organu rentowego”. W ocenie odwołującej się powyższe założenie Sądu drugiej instancji w sposób oczywisty naruszało art. 321 § 1 w zw. z art. 386 § 4 i art. 47714a k.p.c. Ponadto odwołująca się powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to jest art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 9 ust. 2, ust. 4a, art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 2, art. 38 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 300 ze zm., dalej jako ustawa systemowa). Na istnienie rozbieżności powołano kilkanaście sygnatur orzeczeń Sądu Apelacyjnego w […].. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowe przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna odwołującej się nie zasługiwała na przyjęcia do rozpoznania celem jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Kwestii problemów prawnych powołanych we wniosku o przyjęcie tej skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy wypowiedział się już w wyroku z 25 kwietnia 2018 r., I UK 110/18 wydanym ze skargi odwołującej się i dotyczącym tych samych problemów prawnych. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy nie uznał zarzutu naruszenia art. 321 § 1 w zw. z art. 386 § 4 i art. 47714a k.p.c. Odwołując się do utrwalonego rzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego treści rozstrzygnięcia w decyzji organu rentowego oraz zakresu kognicji sądu ubezpieczeń społecznych, Sąd Najwyższy przypomniał, że sądy meriti miały obowiązek dokonania oceny prawnej umów zlecenia zawartych przez zainteresowanego z ,,S.” Sp. z o.o. jako ewentualnego tytułu podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w świetle art. 9 ust. 2 ustawy systemowej. Za całkowicie bezzasadny Sąd Najwyższy uznał także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, na tle których odwołująca się w 3 niniejszej sprawie podnosi potrzebę rozstrzygnięcia rozbieżności w orzecznictwie Sądu Apelacyjnego w […]. Ponieważ Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku w sprawie I UK 110/18, nie ma podstaw ani do uznania skargi kasacyjnej odwołującej się za oczywiście zasadną, ani do rozstrzygnięcia rozbieżności w wykładni prawa, skoro zaskarżony wyrok opiera się na interpretacji zaskarżonych przepisów, którą podziela Sąd Najwyższy. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.