I UK 211/16

Sygn. akt I UK 211/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania H. T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w Ł. o podleganie ubezpieczeniom społecznym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2017 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 17 listopada 2015 r. oddalił apelację skarżącej H. T. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z 3 marca 2015 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji pozwanego z 14 lipca 2014 r., ustalającej podleganie skarżącej ubezpieczeniom społecznym w kraju z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od 1 maja do 31 sierpnia 2011 r. oraz od 1 listopada 2011 r. do 30 kwietnia 2014 r. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego poprzez przyjęcie, iż powódka nie podlegała ustawodawstwu państwa słowackiego w którym wykonywała pracę najemną. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, co uzasadniła „koniecznością zwrócenia uwagi Sądowi, że skarga kasacyjna w 2 niniejszej sprawie jest oczywiście uzasadniona – z uwagi na względy słuszności i sprawiedliwości oraz losy powódki i jej rodziny”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Skargę kasacyjną wnosi się od prawomocnego wyroku co tłumaczy i uzasadnia wymagania stawiane podstawom przedsądu. Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych, jako że stanowią odrębny element skargi i podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu jej do rozpoznania. Oznacza to, że nie zastępują podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia. Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżąca powinna wówczas wskazać i wykazać, we wniosku o przyjęcie skargi, naruszenie przepisów prawa, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Wniosek tego nie czyni. Nie zarzuca naruszenia żadnego przepisu. Poprzestaje na ogólnym uzasadnieniu tezy, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Względy słuszności i sprawiedliwości nie zastępują konieczności wskazania konkretnych przepisów prawa. Taki reżim odnosi się do podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 39813 § 1 k.p.c.), aktualny jest tym bardziej w odniesieniu do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Gdyby próbować odejść od powyższego reżimu, to należy zauważyć, że Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami stanu faktycznego na których oparto zaskarżony wyroku. Przepis art. 39813 § 2 k.p.c. ma więc zastosowanie w ocenie podstawy przedsądu, gdyż w przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu a późniejszym rozpoznaniem skargi kasacyjnej z ograniczeniami wynikającymi z tego przepisu a także z art. 3983 § 3 k.p.c. Skarżąca nie podważa ustaleń stanu faktycznego. Sąd powszechny ustalił, że w firmach słowackich nie była świadczona praca najemna, były to bowiem tzw. firmy skrzynkowe. Pozwany został poinformowany, 3 że pracownicy wskazanych firm nie podlegają słowackim przepisom prawnym. Ustalenia słowackiej instytucji ubezpieczeniowej były wiążące. Skarżąca nie świadczyła pracy na ternie Słowacji. Podlegała jedynie ubezpieczeniom społecznym z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w Polsce. Taki stan faktyczny nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Skarżąca nie wykazała, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).