I UK 254/16

Sygn. akt I UK 254/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania Międzyszkolnego Klubu Sportowego "M." w M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N. z udziałem zainteresowanych: I. B., M. R., D. S., A. J., M. Z. i M. M. S. o podleganie ubezpieczeniom i podstawę wymiaru składek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 listopada 2016 r., skargi kasacyjnej Międzyszkolnego Klubu Sportowego "M." w M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…) w sprawie z odwołania Międzyszkolnego Klubu Sportowego „M.” w M. w przedmiocie podlegania ubezpieczeniom społecznym i w przedmiocie podstawy wymiaru składek, z udziałem zainteresowanych I. B., M. M. S., D. S., A. J., M. R. i M. Z., oddalił apelację odwołującego i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Odwołujący się zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcia wymaga następująca kwestia: (-) czy jeżeli zainteresowane były zgłoszone do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego jako osoby 2 prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej RP i w ramach tej działalności odprowadzały składki na ubezpieczenie społeczne, a także rozliczały się ze skarżącym przez wystawianie faktur VAT za świadczone usługi sportowe, to czy równocześnie zainteresowane powinny zostać objęte obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym z tytułu umów o świadczenie usług sportowych zawartych ze skarżącym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie. Badanie sprawy podczas przedsądu ma na celu weryfikację, czy skarga kasacyjna spełnia wymóg określony w art. 3989 § 1 k.p.c., a mianowicie została skonstruowana na podstawie ustawowej przesłanki. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). W ten sposób wyznaczył pole badawcze przedsądu. Istotne zagadnienie prawne wymaga od skarżącego wskazania za pomocą wywodu prawnego, na podstawie jakich norm (przepisów) zagadnienie powstało, jakie są możliwe interpretacje problemu i jakie jego rozstrzygnięcie proponuje skarżący (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2009 r., II PK 66/09, LEX nr 553691). Zagadnienie prawne to problem, który wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, ale także dla rozstrzygnięcia konkretnej, jednostkowej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2012 r., I PK 158/11, LEX nr 1215116). Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to 3 zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158). Zakreślone ramy tej podstawy przedsądu korelują w naturalny sposób z funkcją skargi kasacyjnej. Jak powszechnie wiadomo, sąd kasacyjny nie jest sądem trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Deskrypcja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uwidacznia brak istotnego zagadnienia prawnego, jak też nie eksponuje w dostateczny sposób publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej. Nie sposób też pominąć, że zagadnienie prawne wskazane w wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej zostało sformułowane przy założeniach, że zainteresowane wykonywały pozarolniczą działalność gospodarczą i z tego tytułu były objęte obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi. Założenia te nie mają jednak potwierdzenia w ustaleniach stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku. Sąd drugiej instancji stwierdził, że zainteresowane, które świadczyły usługi sportowe wyłącznie na rzecz skarżącego na podstawie łączących ich z tym klubem kontraktów (umów o świadczenie usług) nie mogły zostać uznane za osoby wykonujące pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), w konsekwencji, że nie można było mówić o zbiegu tytułów ubezpieczenia. Dodatkowo, a może przede wszystkim, należy zwrócić uwagę że dany problem został już wyjaśniony w orzecznictwie. Przedmiotem judykatów był co prawda klub piłkarski, lecz nie o rodzaj uprawianego tu sportu chodzi, a o pewien mechanizm związany ze sposobem świadczenia usługi sportowej. Sąd Najwyższy wskazał, że zawodnik zatrudniony na podstawie kontraktu - umowy o profesjonalne uprawianie piłki nożnej, któremu klub piłkarski organizuje całą aktywność sportową w ramach klubu, nie prowadzi działalności gospodarczej (por. wyroki Sądu 4 Najwyższego: z dnia 15 lipca 2014 r., II UK 496/13, Legalis nr 1044891, z dnia 10 lutego 2016 r., I UK 65/15, niepubl., z dnia 16 lutego 2016 r., I UK 77/15, Legalis nr 1415257). Przedstawiona przez skarżącego kwestia nie spełnia zatem wskazanych wyżej wymogów w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.