I UK 342/19

Sygn. akt I UK 342/19 POSTANOWIENIE Dnia 1 grudnia 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bielecki w sprawie z odwołania Z. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o zasiłek chorobowy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 1 grudnia 2020 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt VI Ua (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od skarżącego na rzecz organu rentowego kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Zaskarżonymi decyzjami Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. odmówił ubezpieczonemu Z. L. prawa do zasiłku chorobowego w okresie od 29 grudnia 2016 r. do 5 marca 2017 r., od 6 marca 2017 r. do 19 marca 2017 r., od 20 marca 2017 r. do 2 kwietnia 2017 r. i od 3 kwietnia 2017 r. do 30 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z 29 maja 2018 r., sygn. akt IV U (…) oddalił odwołania od w/w decyzji organu rentowego. Według Sądu Rejonowego, niezdolności do pracy spowodowane inną chorobą niż poprzednia stanowią nowy 2 okres zasiłkowy. W niniejszej sprawie niezdolności do pracy przed przerwą i po przerwie spowodowane były tą samą chorobą. W apelacji od powyższego rozstrzygnięcia, Z.L. nie zgodził się z argumentacją Sądu Rejonowego i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie prawa do zasiłku chorobowego oraz o zasądzenie od organu na rzecz odwołującego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokiem z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt VI Ua (…) Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację. W ocenie tego Sądu, apelujący nie spełnił przesłanek prawa do zasiłku chorobowego od 29 grudnia 2016 r. do 30 kwietnia 2017 r. w świetle art. 8 oraz art. 9 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, bowiem zwolnienia lekarskie (we wskazanych w wyroku datach) dotyczyły tożsamego schorzenia leczonego od 27 czerwca 2016 r. do 24 grudnia 2016 r. W skardze kasacyjnej z dnia 30 lipca 2019 r. skarżący zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w P. z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt VI Ua (…) w całości. Wnioskując o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący zarzucił skarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 8 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 w związku z art. 391 oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., polegające na pominięciu braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, jak również poprzedzającego je wyroku Sądu Rejonowego w P. (w przypadku stwierdzenia podstaw) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi w innym składzie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, stosownie do art. 39816 k.p.c., o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, jak również o rozpoznanie sprawy również pod nieobecność pełnomocnika skarżącego. W piśmie z dnia 30 sierpnia 2019 r., będącym odpowiedzią na skargę kasacyjną, organ rentowy zarzuca skardze brak podstaw kasacyjnych oraz brak zasadności argumentacji merytorycznej. Organ wnosi o odmowę przyjęcia skargi 3 kasacyjnej odwołującego do rozpoznania i zasądzenie od odwołującego na rzecz organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w ramach przedsądu, ewentualnie wnosi o oddalenie skargi w całości i zasądzenie od odwołującego na rzecz organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Według art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jednocześnie zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać między innymi uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania, zaś w art. 3983 § 3 k.p.c. stwierdzono, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wśród elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, w art. 3984 § 2 k.p.c. ustawodawca wymienił obowiązek sformułowania przez skarżącego wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i przedstawienia jego uzasadnienia. Spełnienie tego wymagania polega na wskazaniu jednej z enumeratywnie wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek oraz przedstawieniu odpowiedniego, wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 maja 2015 r., III PK 6/15, LEX nr 1723780). Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna dotyczyć ustawowo określonych przyczyn (art. 3989 § 1 k.p.c.) z zachowaniem standardu odpowiedniego do powagi 4 i celów postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 maja 2010 r., III UZ 2/10, LEX nr 622211). W okolicznościach sprawy skarżący nie wskazał żadnej z przesłanek art. 3989 § 1 k.p.c., ograniczając się jedynie do stwierdzenia „istnienia konieczności rozpatrzenia przez Sąd naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego i procesowego”. Nadto wskazanie przez skarżącego, że prawidłowa analiza dowodów oraz prawidłowa wykładnia adekwatnych w sprawie przepisów powinna doprowadzić do odmiennych ustaleń – nie może być uznana na choćby podjęcie próby wypełnienia normy z art. 3984 § 2 k.p.c. Należy przypomnieć, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie tego wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 2015 r., IV CSK 613/14, LEX nr 1678089) czy wypełnianie roli, jaka w postępowaniu kasacyjnym została przypisana profesjonalnemu pełnomocnikowi. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., postanowił odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 265 ze zm.) zasądza się od odwołującego na rzecz organu rentowego kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym.