I UK 486/15

Sygn. akt I UK 486/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z odwołania J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 października 2016 r., skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 lipca 2015 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. odstępuje od obciążenia ubezpieczonego kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez organ rentowy. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 lipca 2015 r. Sąd Apelacyjny w (….), III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację J. S. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G., Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia 23 kwietnia 2014 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w R. z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Decyzję oparto na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzającej brak niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową; Sąd pierwszej instancji, na podstawie opinii biegłego specjalisty chorób płuc ustalił, że ubezpieczony z przyczyn pulmonologicznych nie jest niezdolny do 2 pracy w związku z chorobą zawodową – pylicą płuc, manifestującą się jedynie w obrazie radiologicznym; Sąd Apelacyjny ocenił tę opinię jako logiczną, rzeczową oraz miarodajną i oddalił wniosek ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego pulmonologa, uznawszy, że zgromadzony materiał dowodowy ostatecznie wyjaśnił istotę sporu. Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) do stanu faktycznego sprawy, który nie został dostatecznie wyjaśniony do rozstrzygnięcia, oraz niezastosowanie art. 57 tej ustawy i nieprzyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z choroby zawodowej, mimo że choroba ta uniemożliwia dalszą pracę zawodową. W skardze zarzucono także naruszenie przepisów postępowania - art. 286 w związku z art. 227 i 232 k.p.c. przez odmowę dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego, mimo że wydana w sprawie opinia została w sposób merytoryczny zakwestionowana i budziła wątpliwości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że Sąd Apelacyjny ustalił - za Sądem pierwszej instancji - że skarżący nie jest niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową - pylicą płuc, oraz że wszelkie okoliczności sporne w sprawie zostały dostatecznie wyjaśnione na podstawie opinii biegłego pulmonologa. Zdaniem skarżącego, postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów o postępowaniu w sprawach cywilnych, które było na tyle istotne, że doprowadziło do nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego, a co za tym idzie do zastosowania przepisów prawa materialnego do niedostatecznie wyjaśnionego stanu faktycznego sprawy. W związku z tym skarga kasacyjna - jak stwierdził skarżący - „zmierza także do ujednolicenia orzecznictwa w zakresie dopuszczalności i zasadności zastosowania przepisu art. 286 k.p.c.”. Organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz - w obu przypadkach - o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powołanie się na „potrzebę ujednolicenia orzecznictwa w zakresie dopuszczalności i zasadności zastosowania przepisu art. 286 k.p.c.” wymaga odrębnego wykazania takiej przyczyny kasacyjnej. Co do zasady nie odpowiada temu odwoływanie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania do argumentów i zarzutów ujętych w podstawach skargi, te bowiem nie są badane w ramach przedsądu, w którym Sąd Najwyższy ocenia tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Poza tym nie jest możliwe - czego oczekuje skarżący - „ujednolicenie stosowania art. 286 k.p.c., bowiem żądanie ustnego wyjaśnienia pisemnej opinii lub dopuszczenie dowodu z opinii dodatkowej zależy od konkretnych okoliczności sprawy oraz od całokształtu dowodów i ich swobodnej oceny. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.), odstępując od obciążenia skarżącego kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym (art. 102 k.p.c.).