I UK 70/18

Sygn. akt I UK 70/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania S. K. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w województwie […] w […] o ustalenie stopnia niepełnosprawności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5 marca 2019 r., skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt IV Ua […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z 12 października 2017 r., IV Ua […] oddaliła apelację S.K. (wnioskodawczyni) w sprawie o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Wnioskodawczyni zaskarżyła wyrok Sądu drugiej instancji skarga kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wnioskodawczyni powołała się na oczywistą zasadność skargi, ponieważ żaden przepis nie wyłącza możliwości udzielenia wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721) dla lekkiego stopnia niepełnosprawności w zakresie korzystania z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ nie jest oczywiście zasadna. Zasadności tej pełnomocnik wnioskodawczyni upatrywał w naruszeniu art. 6b ust. 3 pkt 6 ustawy o rehabilitacji polegającym na przyjęciu takiej wykładni tego przepisu jako wyłączającej możliwość udzielania wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 tej ustawy dla osób o lekkim stopniu niepełnosprawności w zakresie korzystania z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd drugiej instancji kierował się takim rozumowaniem. Z uzasadnienia tego wynika, że zarówno Sąd pierwszej jak i Sąd drugiej instancji uwzględniły przy wydawaniu orzeczeń opinie biegłych, z których albo wynikało, że wnioskodawczyni nie może zostać zaliczona do osób niepełnosprawnych co z kolei tłumaczyło brak wskazań w tych opiniach w zakresie zabiegów terapeutycznych i rehabilitacyjnych (biegli z zakresu okulistyki, gastrologii, endokrynologii, ginekologii, dermatologii) albo, że wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną w lekkim stopniu, lecz nie wymaga wskazań zawartych w pkt 6 (biegli z zakresu interny, neurologii i reumatologii). Sąd drugiej instancji nie miał w rezultacie faktycznych podstaw dla wydania orzeczenia w przedmiocie korzystania przez wnioskodawczynię z usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.