II PK 212/16

Sygn. akt II PK 212/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa E. H. przeciwko Urzędowi Miasta W. o przywrócenie poprzednich warunków pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 czerwca 2017 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z 10 marca 2016 r., XXI Pa (…) Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację Urzędu Miasta W. (pozwany) wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 21 października 2015 r., VIII P (…), którym to wyrokiem Sąd Rejonowy przywrócił E. H. (powódka) poprzednie warunki pracy z zakresem czynności kelnerki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz konieczności wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Podnoszone przez pozwanego istotne zagadnienie prawne sprowadza się do pytania czy powierzenie 2 pracownikowi nowego zakresu obowiązków w ramach tego samego stanowiska pracy powinno być dokonane w trybie pisemnego wypowiedzenia umowy w zakresie warunków pracy, zwłaszcza w sytuacji gdy część tych obowiązków stanowi prace tego samego rodzaju, a zarówno wcześniejsze, jak i zmienione obowiązki zostały ujęte w podstawowych obowiązkach tego stanowiska? Pozwany podniósł również, że rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, iż w razie powołania przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850). Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego lub też będzie miało znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw w przyszłości. Sąd Najwyższy uznaje wniosek pozwanego w zakresie rozpoznanie tak sformułowanego zagadnienia prawnego za nieuzasadniony, gdyż pozwany nie wskazuje na gruncie stosowania jakiego przepisu narodziły się wątpliwości interpretacyjne, warunkujące konieczność rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy przedstawionego zagadnienia prawnego. 3 Odnosząc się do konieczności wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych Sąd Najwyższy przypomina, że obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, że: 1) określony przepis prawa budzi poważne wątpliwość, a także sprecyzowanie na czym te wątpliwości polegają, 2) nie doczekał się wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które to orzecznictwo należy przytoczyć (postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 2-4, poz. 43; z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133). Wniosek pozwanego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie spełnia powyższych kryteriów, gdyż skarżący w ogóle nie wskazuje wykładni jakich przepisów się domaga. Doprecyzowania wniosku pozwanego w tym zakresie Sąd Najwyższy musiałby się zatem doszukiwać w innych elementach skargi, co jednak nie jest zadaniem Sądu Najwyższego na etapie przedsądu. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.