II PK 219/14

Sygn. akt II PK 219/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa S. K. przeciwko E. […] Spółce Akcyjnej w W. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2015 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt XXI Pa […], 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego strony pozwanej. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w W. postanowieniem zawartym w wyroku z 8 kwietnia 2014 r. odrzucił apelację powódki S. K. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 11 czerwca 2013 r. Orzeczenie to powódka zaskarżyła skargą kasacyjną z 4 lipca 2014 r. (po dręczeniu jej orzeczenia 15 maja 2014 r.). Zarzuciła naruszenie art. 373 k.p.c. w związku z art. 168 § 1 k.p.c. przez przekroczenie przez Sąd drugiej instancji granic dopuszczalnej kontroli zachowania wymagań formalnych apelacji i podważenie zasadności przywrócenia terminu do wniesienia apelacji pomimo braku oczywistej ku temu podstawy oraz pomimo istnienia wymaganych prawem warunków i 2 okoliczności uzasadniających pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu. Skarżąca nie zauważyła, że odrzucenie apelacji nie należy do postanowień od których można wnieść skargę kasacyjną (art. 3981 § 1 k.p.c.). Skarżąca mogła wnieść tylko zażalenie na postanowienie kończące postępowanie w sprawie (art. 3941 § 2 k.p.c.). Próba oceny, że skarga stanowi w istocie zażalenie nie prowadzi do jego rozpoznania, gdyż znaczenie ma wówczas krótszy termin (tygodniowy ) do wniesienia zażalenia. Termin z art. 394 § 2 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. upłynął, skoro skarżąca podaje, że orzeczenie o odrzuceniu apelacji doręczono jej 15 maja 2014 r., natomiast skarga została sporządzona 4 lipca 2014 r. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 3981 § 1 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. [l.n]