II PK 220/13

WyrokIzba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych2014-01-07

Skład orzekający: Bogusław Cudowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Sąd Apelacyjny może rozstrzygnąć potrzebę dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu na rozprawie apelacyjnej jedynie w wyroku, czy też musi w tej sprawie wydać odrębne postanowienie przed wydaniem wyroku?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając ją za oczywiście bezzasadną i niespełniającą wymogów stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia. Wskazano, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczyły w istocie ustalenia faktów lub oceny dowodów, co jest wyłączone jako podstawa skargi kasacyjnej na mocy art. 398³ § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy podkreślił, że skarga kasacyjna musi wykazywać istotne zagadnienie prawne, które ma znaczenie dla systemu i rozwoju prawa, a nie tylko dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.
Stan faktyczny
Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Ś., zarzucając naruszenie przepisów postępowania cywilnego, w tym art. 381 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. Skarżąca podniosła, że Sąd Apelacyjny pominął wnioskowane dowody z przesłuchania świadków i nie ustosunkował się do wniosków dowodowych. W skardze postawiono pytanie prawne dotyczące sposobu rozstrzygania przez Sąd Apelacyjny potrzeby dopuszczenia dowodu na rozprawie apelacyjnej.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II PK 220/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa T. R.-P. przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej w W. o przywrócenie do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 stycznia 2014 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 25 marca 2013 r., sygn. akt VII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z 25 marca 2013 r. Zarzucono naruszenie: 1) art. 381 k.p.c. „przez pominięcie wnioskowanego w postępowaniu apelacyjnym dowodu z przesłuchania świadków: J. D., K. K., M. K., B. B., M. S. i L. T. bez ustosunkowania się do tego wniosku, 2) art. 233 § 1 k.p.c. „przez brak wszechstronnego rozważania zebranego materiału dowodowego w szczególności pominięcie zgłoszonych w apelacji wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków: J. D., K. K., M. K., B. B., M. S. i L. T. Wniesiono o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ, „na tle przedmiotowej sprawy wyłoniło się istotne zagadnienie prawne, a mianowicie czy Sąd Apelacyjny może rozstrzygnąć potrzebę dopuszczenia i przeprowadzenia 2 dowodu na rozprawie apelacyjnej jedynie w wyroku, czy też musi w tej sprawie wydać odrębne postanowienie przed wydaniem wyroku?”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjną jest oczywiście bezzasadna. Nie spełniała także wysokich wymagań stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia (postanowienie SN z 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002 nr 2, poz. 22). Dotyczy to w szczególności sformułowanych przez skarżącego rzekomego zagadnienia prawnego. Istotne zagadnienie prawne występuje, gdy wskazywana kwestia prawna ma niemałe znaczenie dla systemu i rozwoju prawa. Chodzi więc nie tylko o określoną staranność i wysiłek w jego zredagowaniu ale przede wszystkim o jurydyczne przedstawienie analizy stanu prawnego, orzecznictwa i wynikającego z tego problemu prawnego o takiej wadze, który może być uznany za istotne zagadnienie prawne (postanowienie SN z 15 listopada 2007 r., II PK 159/07, LEX nr 863976). Zagadnienie prawne to problem, który wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego, którego wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Dlatego sformułowanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez wskazanie przede wszystkim konkretnych przepisów prawa, których ono dotyczy i przedstawieniu argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen (por. postanowienia SN z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158 oraz z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51). Poza tym, Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, jest sądem prawa, a nie sądem faktu, w związku z tym podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) - wyrok SN z 4 grudnia 2008 r., II UK 106/08, LEX nr 558588. Niniejsza skarga ograniczona była w istocie tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów. Już to wystarczyłoby więc do uznania skargi 3 za niedopuszczalną, jako opartą na wyłączonej przez ustawę podstawie (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 października 2006 r., I UK 194/06, LEX nr 950611). Z tych względów orzeczono jak w sentencji. aw

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 381 KPCart. 233 § 1 KPCart. 3983 § 3 KPC§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy