II PK 335/05

Sygn. akt II PK 335/05 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa A. M. przeciwko Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w C. w likwidacji o wynagrodzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r., skargi kasacyjnej powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt III APz …/05, odrzuca skargę kasacyjną. Uzasadnienie W skardze kasacyjnej na postanowienie Sądu Apelacyjnego III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 12 maja 2005 r. skarżący zarzucił naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 169 § 1 i art. 171 k.p.c., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na tych podstawach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Okręgowego we W. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 stycznia 2005 r. o umorzeniu postępowania w sprawie w sprawie z powództwa A. M. przeciwko Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w C. w likwidacji o wynagrodzenie za pracę, a ponadto o uchylenie postanowienia Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 9 października 1998 r. o przywróceniu stronie pozwanej terminu do wniesienia apelacji od wyroku tego Sądu z dnia 19 2 maja 1997 r. oraz wyroku Sądu Apelacyjnego we W.z dnia 16 grudnia 1998 r., uchylającego wyrok Sądu Wojewódzkiego we W. z dnia 19 maja 1997 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie spełnia koniecznych wymagań konstrukcyjnych wymienionych w art. 3984 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., zgodnie z którymi powinna ona zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Skarżący jako zarzuty wniesionej skargi kasacyjnej wskazał naruszenie art. 169 § 1 i art. 171 k.p.c., które nie były podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Sąd Okręgowy, umarzając postępowanie w sprawie, orzekał na podstawie art. 355 k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c., argumentując, że pozwany, przeciwko któremu powód dochodził swoich roszczeń, przestał istnieć w toku postępowania i nie ma żadnego następcy prawnego, który przejąłby jego zobowiązania. Z dniem 5 kwietnia 1997 r. została bowiem ogłoszona upadłość pozwanej Spółdzielni, a w dniu 5 lipca 2002 r. postępowanie upadłościowe zostało zakończone. W takich okolicznościach sprawy Sąd Apelacyjny potwierdził stanowisko Sądu pierwszej instancji, że dalsze postępowanie w sprawie oraz wydanie wyroku stało się niedopuszczalne, a umorzenie postępowania konieczne. Do takiej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia skarżący w ogóle się nie odniósł, zarzucając naruszenie art. 169 § 1 i art. 171 k.p.c., których Sąd drugiej nie powołał i nie stosował w zaskarżonym orzeczeniu. Co więcej, autor zażalenia w końcowej jego części argumentował, że jego uwzględnienie ma istotne znaczenie dla uzyskania zaległego wynagrodzenia za pracę, które zostało zasądzone w obiektywnie przeprowadzonym procesie, tymczasem sprawa wynagrodzenia w ogóle nie była przedmiotem oceny w zaskarżonym postanowieniu. Oznaczało to, że w złożonej skardze kasacyjnej zabrakło koniecznych konstrukcyjnych wymagań skargi kasacyjnej (art. 3984 § 1 pkt 1-3 k.p.c.), w szczególności skarżący w ogóle nie wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego lub też na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, sprowadzając skargę do chaotycznego opisu przebiegu wcześniejszego postępowania w sprawie, tj. do opisu rozmaitych czynności procesowych podejmowanych przez Sąd pierwszej instancji przed wydaniem postanowienia o 3 umorzeniu postępowania, a także do innych orzeczeń zapadłych przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał, że konstrukcyjne braki skargi kasacyjnej pozbawiły ją koniecznych wymagań tego szczególnego środka zaskarżenia, co prowadziło do jej odrzucenia a limie, bez możliwości i potrzeby wzywania do poprawienia tych nieusuwalnych braków (art. 3986 § 2 k.p.c.). Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.