II UK 186/16

Sygn. akt II UK 186/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. Z. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (…) o ustalenie stopnia niepełnosprawności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 listopada 2016 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt III Ua (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje radcy prawnemu K. N., Kancelaria w K. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) z podatkiem od towarów i usług w obowiązującej stawce tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w K., III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację M. Z. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 maja 2015 r. oddalającego jego odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (…) z dnia 19 grudnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe. Sąd drugiej instancji uznał, że przed Sądem pierwszej instancji biegli 2 wypowiadali się jedynie w zakresie własnych specjalizacji, więc z urzędu dopuścił dowód ze wspólnej opinii biegłych internisty oraz psychiatry. W ocenie Sądu, opinia ta była wiarygodnym dowodem istnienia u skarżącego niepełnosprawności w stopniu ustalonym w postępowaniu administracyjnym. Skarga kasacyjna wnioskodawcy została oparta na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w następstwie czego doszło do uznania, że odwołujący nie zalicza się do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności oraz naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) przez nieprzyjęcie, że schorzenia, na które cierpi powodują niepełnosprawność co najmniej stopnia umiarkowanego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, o przyznanie na rzecz pełnomocnika odwołującego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz o zwolnienie odwołującego od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, podnosząc, że „zaskarżone orzeczenie Sądu Okręgowego w K. rażąco, w sposób oczywisty narusza przepisy postępowania, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez nieprzyjęcie przez Sąd Rejonowy w K., a następnie przez Sąd Okręgowy w K., na podstawie dokumentacji medycznej odwołującego, że M. Z. zalicza się do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został oparty na którejkolwiek z tych przesłanek. Przyczyną wniesienia skargi skarżący uczynił problem bez znaczenia jurydycznego, a odnoszący się wyłącznie do ustaleń 3 faktycznych oraz oceny dowodów, co – jak wynika z art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c. – nie stanowi przedmiotu kontroli kasacyjnej. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z § 4 ust. 1 i § 15 ust. 2 w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805).