II UK 225/04

Sygn. akt II UK 225/04 POSTANOWIENIE Dnia 29 marca 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krystyna Bednarczyk w sprawie z wniosku T. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. o odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze z pracy do domu, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 marca 2005 r., kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 marca 2004 r., sygn. akt VII Ua …/04, odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. U Z A S A D N I E N I E Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 22 marca 2004 r. VII Ua …/04 w sprawie o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze z pracy. Kasację oparł na podstawie naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.). Jako okoliczność uzasadniająca rozpoznanie kasacji wskazał fakt, że „wyrok Sądu Okręgowego w P. i Sądu Rejonowego w P. oczywiście narusza prawo poprzez przypisanie części winy kierowcy pojazdu, a tym samym nałożenie na pozwanego obowiązku wypłaty odszkodowania powódce, która wyłącznie swoim zawinionym działaniem doprowadziła do powstania szkody”. 2 Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Z mocy art. 393 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji jeżeli zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania. Skarżący powołuje się na oczywiste naruszenie prawa, jednak nie można mówić o oczywistym naruszeniu prawa w kwestiach dotyczących oceny istnienia lub braku winy. Przepis art. 393 § 2 k.p.c. nie ma tu zastosowania, ma natomiast zastosowanie art. 393 § 1 k.p.c. z uwagi na oczywistą bezzasadność kasacji. Oparta jest ona bowiem na podstawie naruszenia prawa materialnego, polegającego na niezastoswaniu art. 8 ust. 1 ustawy wypadkowej wyłączającego prawo do odszkodowania pracownika, jeżeli wyłączną przyczyną wypadku było naruszenie przez niego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia. Jednocześnie wnoszący kasację powołuje się na ustalenie Sądu, że do wypadku przyczyniła się inna osoba. To ustalenie w sposób oczywisty wyklucza zastosowanie powołanego przepisu, zatem nie można mówić o naruszeniu prawa materialnego. Natomiast same ustalenia faktyczne mogą być kwestionowane zarzutem naruszenia przepisów postępowania, który to zarzut nie został w kasacji podniesiony. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.