II UK 253/04

Sygn. akt II UK 253/04 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Andrzej Wasilewski w sprawie z wniosku T. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z deportacją, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r., na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 12 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. (III AUa …/03) oddalił apelację wnioskodawczyni – T. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 grudnia 2002 r. (IX U …/01) oddalającego jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w W. z dnia 13 kwietnia 2001 r. stwierdzającej, że wnioskodawczyni nie nabyła prawa do renty w związku z deportacją do b. ZSSR ponieważ nie stała się niezdolna do pracy wskutek deportacji. W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 12 maja 2004 r. pełnomocnik wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 217 § 2 k.p.c. „poprzez pominięcie środka dowodowego w sytuacji, gdy dokonana przez Sąd ocena dotychczasowych dowodów prowadziła do niekorzystnych dla strony 2 powołującej wniosków, a dalszy wnioskowany i możliwy do przeprowadzenia dowód (...) był uzasadniony wobec braku wcześniejszych opinii sporządzonych przez biegłych o tak sprecyzowanej specjalizacji – odpowiadającej istocie sprawy. Przez co sporne okoliczności mające decydujący wpływ na wynik sprawy nie zostały dostatecznie wyjaśnione.” Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik skarżącej wskazała na: po pierwsze – „rozstrzygnięcie granic uprawnień Sądu przy dokonywaniu a priori oceny nie przeprowadzonych przez Sąd dowodów”; po drugie – potrzebę wykładni art. 217 § 2 k.p.c., a mianowicie: a) „czy uprawnienie Sądu do pominięcia środka dowodowego w sytuacji gdy strona wnosi o przeprowadzenie opinii ośrodka naukowego (...) a dotychczasowe opinie sporządzone były przez biegłych nie posiadających takiej specjalizacji – stanowi naruszenie art. 217 § 2 k.p.c.”; b) „czy uprawnienie Sądu do pominięcia środka dowodowego (...) stanowi pozbawienie strony możliwości udowodnienia twierdzeń.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do 3 „okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub wskazanych „okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej ograniczyła się jedynie do wskazania w petitum kasacji zagadnień prawnych, które w jej przekonaniu wymagałyby rozstrzygnięcia w kontekście rozpoznawanej sprawy, nie przedstawiając jakiegokolwiek prawniczego ich uzasadnienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. 4 Teza: Sąd odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli wnoszący kasację w jej petitum wskazał jedynie na zagadnienia prawne, jakie w jego opinii wymagają rozstrzygnięcia w kontekście rozpoznawanej sprawy, jednak równocześnie nie przedstawił ich prawniczego uzasadnienia (art. 3937 § 1 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c.).