II UK 256/05

Sygn. akt II UK 256/05 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Roman Kuczyński w sprawie z wniosku C. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 maja 2006 r., kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił apelację C. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy w P. z dnia 5 marca 2003 r., którym oddalone zostało odwołanie ubezpieczonego od decyzji organu rentowego z dnia 2 sierpnia 2001r. W kasacji powód zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego w szczególności § 2 i następnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytury i rent (Dz.U. z 1989 r., Nr 11, poz. 63 ze zm.) oraz naruszenie prawa procesowego – art. 6 k.c., art. 232 k.p.c., art 328 § 2 k.p.c. , art. 4779 § 3 k.p.c. 2 Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje, iż zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo poprzez błędne zastosowanie wymienionych wyżej przepisów oraz istnienie potrzeby dokonania wykładni powołanych przepisów. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 3933 k.p.c. podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.393 § 1 i 2 k.p.c) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670), czy istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach przedsądu. Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich 3 stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia proceduralne. W kasacji nie wykazano, że oczywistość naruszenia przez zaskarżone orzeczenie prawa, jawi się jako rażąca od razu, dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczeniem skarżący obowiązany jest wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającą na jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49). W stanie faktycznym niniejszej sprawy emerytura wnioskodawcy była wielokrotnie przeliczana na jego wniosek i na podstawie dostarczonej dokumentacji jego okresy składkowe z 41 lat 3 miesięcy i 24 dni mogły zostać podwyższone maksymalnie do 41 lat 5 miesięcy i 15 dni. Ponadto Sąd pierwszej instancji wykazał skąd może wystąpić różnica pomiędzy wynagrodzeniem przyjętym do wyliczenia emerytury (zaświadczenie Rp-7) a deklaracjami podatkowymi. Wskazane deklaracje, jak i potwierdzenia przelewu i wyciągi bankowe nie stanowiły dowodu, za pomocą którego można byłoby ustalić inną podstawę do wyliczenia wysokości emerytury w oparciu o przepis ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Dlatego wskazane przepisy prawa materialnego w przedmiotowym stanie faktycznym nie wymagają wykładni, zaś oczywistość naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa nie została wykazana. Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności postępowania orzekł, jak w sentencji. 4