II UK 299/04

Sygn. akt II UK 299/04 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Andrzej Wasilewski w sprawie z wniosku T. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o wcześniejszą emeryturę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r., kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 24 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2004 r. (III AUa …/03) oddalił apelację wnioskodawcy – T. Ł.od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia8 stycznia 2003 r. (VII U …02) oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w S. z dnia 13 lutego 2002 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do wcześniejszej emerytury. W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 24 sierpnia 2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie „art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez przyjęcie, iż brak zatrudnienia powoda na podstawie umowy o pracę w ostatnim okresie stanowi o niespełnieniu przesłanki z wyżej wymienionego przepisu art. 32 ust. 1 i skutkuje odmową przyznania wcześniejszej emerytury.” 2 Równocześnie, jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania pełnomocnik wnioskodawcy wskazał „potrzebę dokonania wykładni przepisu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż treść tego przepisu budzi poważne wątpliwości co do tego jak należy interpretować stwierdzenie ‘ubezpieczeni będący pracownikami’, a w szczególności czy osoby ubiegające się o wcześniejszą emeryturę muszą legitymować się ostatnim okresem ubezpieczenia z tytułu umowy o pracę czy też zwrot ten oznacza, iż prawo do wcześniejszej emerytury na warunkach przewidzianych w tymże przepisie nie jest uzależnione od pozostawania w zatrudnieniu bezpośrednio przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę.” W konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie powodowi prawa do emerytury” oraz „zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesowych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.– a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1 pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do „okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do 3 profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub wskazanych „okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w konsekwencji skutkować musi jej odmową jej przyjęcia do rozpoznania. Wymaganiu temu w żadnym razie nie czyni zadość lakoniczne wskazanie w petitum kasacji – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – na „potrzebę dokonania wykładni przepisu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż treść tego przepisu budzi poważne wątpliwości co do tego jak należy interpretować stwierdzenie ‘ubezpieczeni będący pracownikami’, a w szczególności czy osoby ubiegające się o wcześniejszą emeryturę muszą legitymować się ostatnim okresem ubezpieczenia z tytułu umowy o pracę czy też zwrot ten oznacza, iż prawo do wcześniejszej emerytury na warunkach przewidzianych w tymże przepisie nie jest uzależnione od pozostawania w zatrudnieniu bezpośrednio przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę.” Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) orzekł jak w sentencji. 4 Teza: Nie czyni zadość wymaganiu ‘przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania’ (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) lakoniczne wskazanie na „potrzebę dokonania wykładni przepisu art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, gdyż treść tego przepisu budzi poważne wątpliwości co do tego jak należy interpretować stwierdzenie ‘ubezpieczeni będący pracownikami’, a w szczególności czy osoby ubiegające się o wcześniejszą emeryturę muszą legitymować się ostatnim okresem ubezpieczenia z tytułu umowy o pracę czy też zwrot ten oznacza, iż prawo do wcześniejszej emerytury na warunkach przewidzianych w tymże przepisie nie jest uzależnione od pozostawania w zatrudnieniu bezpośrednio przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę.”