II UK 323/17

Sygn. akt II UK 323/17 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku B. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. o świadczenie rehabilitacyjne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 25 kwietnia 2018 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII Ua […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża ubezpieczonego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w P., VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację B. C. od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 13 czerwca 2016 r., którym – odwołując się do orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i opinii biegłych lekarzy specjalistów w zakresie neurologii, ortopedii, psychiatrii i kolejnych z zakresu neurologii, ortopedii i neurochirurgii - oddalono odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, II Oddział w P. z dnia 28 maja 2014 r. w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 3 marca 2014 r. Sąd drugiej instancji, na podstawie tych dowodów oraz po ich uzupełnieniu opinią biegłych sądowych, którzy odnieśli się także do dodatkowej dokumentacji 2 medycznej, ustalił, że po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, tj. po dniu 2 marca 2014 r. ubezpieczony nie był niezdolny do pracy w stopniu kwalifikującym go do świadczenia rehabilitacyjnego (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 159). Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia art. 382 w związku z art. 5 k.p.c. i w związku z art. 290 § 1 k.p.c. ze względu na niedouczenie go o prawie złożenia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii właściwego instytutu naukowego oraz niezasięgnięcie takiej opinii. Skarżący zarzucił Sądowi drugiej instancji wydanie wyroku na podstawie opinii biegłych błędnych, gdyż niezgodnych z opinią prof. dr hab. R. J. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, „że w niniejszej sprawie konieczne jest rozważenie przez Wysoki Sąd kwestii: 1) czy w świetle dyspozycji przepisów art. 290 k.p.c. oraz w świetle art. 18 ust 1 przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tj. DzU. z 2014 poz. 159) można przyjąć jako dowód w sprawie opinie biegłych, które są sprzeczne z opinią profesora J. mimo, że osoba ta ma stopień naukowy wyższy od wydających opinię biegłych oraz mimo stwierdzenia faktu, że osoba, która ma niedowład lewej reki i wrodzona chorobę Scheuermana oraz dodatkowo schorzenia współistniejące może być zdolna do pracy skoro jej stan zdrowia wbrew opiniom biegłych nadal się pogarsza, oraz czy sąd w obliczu tak zaawansowanych chorób i sprzeczności opinii winien wystąpić o opinie do instytutu naukowego lub naukowo badawczego celem wydania opinii czy odwołujący jest nadal chory i czy jego stan rokuje odzyskanie sprawności fizycznej, 2) czy mimo różnych opinii lekarskich sąd mógł stwierdzić, że wszystkie okoliczności w sprawie zostały wyjaśnione i wydać wyrok oddalający apelację”. Organ rentowy wniósł o odrzucenie skargi, nieprzyjęcie jej do rozpoznania lub – w razie przyjęcia – oddalenie z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący sformułował wniosek oparty na przyczynie kasacyjnej ujętej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., w związku z czym należy zwrócić uwagę, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli naruszenie prawa jawi się w sposób oczywisty, widoczny prima facie, a z treści skargi, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, iż wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia i podniesiona podstawa kasacyjna uzasadnia uwzględnienie skargi (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.). Żadna z tych okoliczności nie wynika z uzasadnienia przyczyn kasacyjnych zbudowanego na krytyce oceny dowodów oraz dokonanych w sprawie ustaleń. Należy zresztą zwrócić uwagę, że powoływanie się przez stronę na stwierdzenia i wnioski zawarte w dołączonej przez nią ekspertyzie pozasądowej jest częścią argumentacji faktycznej, której nieuwzględnienie przez Sąd drugiej instancji nie może być kwestionowane przez Sądem Najwyższym (por. art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.) bez obciążania skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego (art. 102 k.p.c.).