II UK 325/15

Sygn. akt II UK 325/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku R. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 marca 2016 r., skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. na rzecz R. G. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] zmienił zaskarżony przez ubezpieczonego R. G. wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 marca 2014 r. i przyznał mu prawo do emerytury od dnia 19 listopada 2013 r. Ustalił, że ubezpieczony wykazał wymagane 15 lat w warunkach szczególnych, z uwzględnieniem okresu odbywania przez ubezpieczonego od dnia 9 stycznia 1973 r. do dnia 13 grudnia 1974 r. zasadniczej służby wojskowej. Ten okres poprzedzała praca wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu przy wypieku pieczywa (pomocnik piekarza), a jej okres został przez organ rentowy uznany za okres pracy w warunkach szczególnych. Po zakończeniu służby wojskowej w dniu 13 grudnia 2 1974 r. ubezpieczony powrócił do tego samego pracodawcy, jednak został przeniesiony na inne stanowisko, młodszego kucharza. Skarga kasacyjna organu rentowego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 184 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) w związku z art. 108 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, ze zm.) i w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin (Dz.U. Nr 44, poz. 318 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na zaliczeniu do okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych czasu odbywania służby wojskowej, mimo że po zwolnieniu ubezpieczony nie wrócił do pracy w warunkach, w których był zatrudniony przed powołaniem. W ocenie organu rentowego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec sprzeczności zaskarżonego wyroku z obowiązującym porządkiem prawnym, a także ze względu na wymierne skutki ekonomiczne zaskarżonego orzeczenia. Wnosząc o przejęcie jej do rozpoznania, organ rentowy żądał uchylenia w całości wyroków Sądów pierwszej i drugiej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie odwołania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym oraz widocznym bez pogłębionej analizy prawnej, wymaga wykazania – poza uzasadnieniem podstaw kasacyjnych – że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Skarżący wywiódł, że zaskarżony wyrok narusza przepisy prawa materialnego dlatego, że jest wyrazem odmiennego 3 poglądu od wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 (OSNP 2014 nr 3, poz. 42), w której Sąd Najwyższy uznał, iż czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r. zalicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, o ile wnioskodawca po zakończeniu okresu zasadniczej służby wojskowej został zatrudniony w tych samych warunkach przez pracodawcę, u którego był zatrudniony w chwili powołania do służby. Uchwała powiększonego składu Sądu Najwyższego nie tworzy prawa, lecz jest wskazaniem właściwej wykładni. Do tej wykładni, a nie do ścisłej treści uchwały, odniósł się Sąd drugiej instancji, wskazując na rozwój poglądów Sądu Najwyższego w przedmiocie zaliczania okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu pracy w szczególnych warunkach. Podważanie tych poglądów twierdzeniem o oczywistości przyczyny skargi kasacyjnej nie odpowiada wskazanej przez skarżącego przesłance przyjęcia jej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej, także ze względu na „wymierne skutki ekonomiczne”, które nie mieszczą się w hipotezie art. 3989 § 1 k.p.c. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym orzekając na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. l.n