II UK 327/15

Sygn. akt II UK 327/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z wniosku W. H. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o prawo do renty, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 marca 2016 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 15 marca 2012 r. i przyznał wnioskodawczyni W. H. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, poczynając od dnia 1 października 2011 r. do dnia 30 września 2013 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z dnia 27 stycznia 2015 r., po rozpoznaniu apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G., zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. Sąd Apelacyjny wskazał, że w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przed Sądem pierwszej instancji zostały złożone opnie biegłych lekarzy sądowych, przy czym wszyscy biegli, z wyjątkiem biegłego ortopedy dr. n. med. A. B., zgodnie stwierdzili, że wnioskodawczyni jest zdolna do pracy. Wobec wątpliwości co do 2 rzetelności opinii sporządzonej przez biegłego ortopedę Sąd Apelacyjny dopuścił dowód z opinii innego biegłego chirurga urazowego-ortopedy. Biegły ten w sposób jednoznaczny i kategoryczny stwierdził, że wnioskodawczyni nie jest osobą niezdolną do pracy a wcześniejsze dysfunkcje narządu ruchu nie miały decydującego znaczenia dla dokonania oceny zdolności do pracy według stanu istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. A zatem zaskarżona decyzja była prawidłowa. Wnioskodawczyni zaskarżyła ten wyrok skargą kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia apelacji, a także zasądzenia od organu rentowego na jej rzecz kosztów postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, a mianowicie: 1) naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności a) art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez wyrokowanie w oparciu o stan faktyczny istniejący na dzień zamknięcia rozprawy, a nie na dzień wydania decyzji oraz przez orzekanie, co do faktów nieznanych lekarzom orzecznikom, ujawnionych dopiero w czasie postępowania sądowego i okoliczności, o których lekarze się nie wypowiedzieli; b) art. 286 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez brak zasięgnięcia uzupełniającej opinii biegłego lekarza ortopedy dr n. med. Andrzeja Baranowskiego, ewentualnie przez brak zasięgnięcia nowej, trzeciej opinii biegłego ortopedy lub skonfrontowania obu biegłych ortopedów na rozprawie z uwagi na skrajną rozbieżność wydanych opinii; c) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z 328 § 2 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez pominięcie przez Sąd prawidłowych ustaleń co do częściowej niezdolności skarżącej do pracy, wynikających z pierwszej opinii biegłego lekarza ortopedy i brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 12 pkt 1 i 3 w związku art. 13 ust. 1 w związku art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) przez ich niezastosowanie, czego skutkiem było uznanie, że skarżąca jest zdolna do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji przy jednoczesnym 3 braku ustalenia posiadanych kwalifikacji i oceny możliwości powrotu do pracy zgodnie z wytycznymi z art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 13 ust. 1 tej ustawy. Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania albowiem w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprawdzające się do pytania, czy w sprawach o ustalenie prawa do renty dopuszczalne jest orzekanie przez Sąd na podstawie opinii biegłego, która zawiera odmienną ocenę lekarską w przedmiocie schorzeń bezspornie rozpoznanych uprzednio przez lekarza orzecznika i komisję lekarską ZUS, przy jednoczesnym braku możliwości sprecyzowania momentu ustania zmian chorobowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca wskazuje na przesłankę występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Dla przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. konieczne jest przedstawienie problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni. Zagadnieniem prawnym jest bowiem zagadnienie, które wiąże się z określonymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Wskazanie na zagadnienie prawne uzasadniające wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez jego sformułowanie jako problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wówczas Sąd 4 Najwyższy ma podstawę do rozważenia, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950 oraz z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307). Jednocześnie zagadnienie prawne powinno być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571). Przez istotne zagadnienie prawne należy rozumieć też problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Musi więc ono pozostawać w związku ze sprawą (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, LEX nr 1375467; z dnia 26 stycznia 2012 r., I PK 124/11, LEX nr 1215465; z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 293/11, LEX nr 1214577; z dnia 24 lutego 2005 r., III PK 6/05, LEX nr 513003). Takich wymogów nie spełnia przestawione w skardze zagadnienie prawne, sprowadzające się do pytania czy w sprawach o ustalenie prawa do renty dopuszczalne jest orzekanie przez Sąd na podstawie opinii biegłego, która zawiera odmienną ocenę lekarską w przedmiocie schorzeń bezspornie rozpoznanych uprzednio przez lekarza orzecznika i komisję lekarską ZUS, przy jednoczesnym braku możliwości sprecyzowania momentu ustania zmian chorobowych. Tak sformułowany problem zdaje się sugerować, że opinie biegłych powołanych w sprawie są rozbieżne z opinią lekarza orzecznika i komisji lekarskiej ZUS. Sytuacja taka nie ma jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do poczynionych ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku lekarz orzecznik ZUS rozpoznał u skarżącej stan po leczeniu operacyjnym biodra lewego, nadwagę, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, niedoczynność tarczycy, zmiany skórne o typie rybiej łuski, obustronny niedosłuch ze słuchem społecznie wydolnym oraz stwierdził, że nie jest ona 5 niezdolna do pracy. Również komisja lekarska ZUS nie stwierdziła niezdolności do pracy skarżącej, rozpoznawszy u niej te same schorzenia co lekarz orzecznik oraz stan po usunięciu zespolenia kości udowej. Opinie biegłych lekarzy sądowych są spójne z przedstawionym wyżej stanowiskiem lekarza orzecznika i komisji lekarskiej ZUS, zarówno co do rozpoznanych schorzeń, jak i oceny zdolności skarżącej do pracy. W konsekwencji, przedstawiane przez skarżącą „zagadnienie prawne” skonstruowane zostało na podstawie stanu faktycznego, który nie wynika z podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku. Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. l.n