II UK 333/18

Sygn. akt II UK 333/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku A.S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o prawo do emerytury pomostowej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6 listopada 2019 r., skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 25 lipca 2018 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 8 listopada 2017 r., który zmienił decyzję pozwanego z 8 listopada 2017 r. i przyznał ubezpieczonemu A.S. prawo do emerytury pomostowej od 11 maja 2017 r. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W ocenie skarżącego wątpliwości budzi to, czy wobec treści przepisów art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 4, 49 i 51 ustawy o emeryturach pomostowych, przepisy te można zastosować w rozpatrywanej sprawie i sporne okresy zaliczyć do okresu pracy w szczególnych warunkach, w rozumieniu art. 3 ustawy, a zatem okresy, w których ubezpieczony został skierowany przez pośrednika, niebędącego płatnikiem składek, do pracy u armatorów zagranicznych i czy ubezpieczonego można uznać za 2 pracownika w rozumieniu przepisów ustawy. Sądy obu instancji dokonały błędnej wykładni powyższych przepisów i rozszerzyły zastosowanie przepisów ustawy. Praca ubezpieczonego wykonywana była za granicą na rzecz obcego armatora, składki natomiast opłacił podmiot niezwiązany z ubezpieczonym stosunkiem pracy. W opinii Zakładu zaliczenie w tej sprawie okresów pracy u armatora zagranicznego nie znajduje uzasadnienia w oparciu o przytoczone przepisy. Zachodzi zatem potrzeba wykładni przez Sąd Najwyższy zaskarżonych przepisów prawa materialnego oraz oceny statusu prawnego ubezpieczonego, w związku z pracą u zagranicznych armatorów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd Apelacyjny oparł rozstrzygnięcie na samodzielnych ustaleniach oraz na gruntownej analizie prawa materialnego i niemałego orzecznictwa Sądu Najwyższego. Na tym tle ocenił indywidualną sytuację ubezpieczonego i jego prawo do emerytury pomostowej. Podkreśla się to, gdyż treść wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest bardzo ogólna i skromna. Wątpliwości skarżącego dotyczą kwestii, czy wskazane we wniosku przepisy „można zastosować w rozpatrywanej sprawie …”. Oznacza to, że skarżący nie zgadza się z zastosowaniem prawa w sprawie objętej skargą. Odpowiada to podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której skarżący nie odwołuje i nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Natomiast podstawy przedsądu, do których się odwołuje nie spełniają się z następujących przyczyn. Skarżący jedynie hasłowo odwołuje się do istotnego zagadnienia prawnego, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zagadnienie takie nie zostało w ogóle sformułowane. Istotne zagadnienie prawne to problem o ważkim znaczeniu dla dziedziny lub systemu prawa, opracowany na podstawie analizy przepisów, orzecznictwa a nawet doktryny, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, 3 że takiej rangi zagadnienie rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy. Brak jest tego we wniosku. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do zwykłej wykładni prawa. Znaczenie jako druga podstawa przedsądu z at. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ma dopiero kwalifikowana potrzeba wykładni, wynikająca z poważnych wątpliwości w wykładni przepisów lub rozbieżności w orzecznictwie sądów. Jest odrębną podstawą przedsądu od istotnego zagadnienia prawnego (prawodawca wyraźnie rozróżnia te podstawy przedsądu – art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Druga podstawa przedsądu nie spełnia się, gdy skarżący nie podjął nawet próby wskazania poważnych wątpliwości w wykładni powołanych przepisów. Nie wykazuje też rozbieżności w orzecznictwie sądów na tle ich stosowania. Orzecznictwo jest w tym zakresie niemałe lecz zgodne. Wynika z wielu spraw. Orzeczenia te wskazał Sąd Apelacyjny (dla ilustracji w tym miejscu można powołać choćby tylko wyroki Sądu Najwyższego: z 19 kwietnia 2016 r., II UK 196/15, z 9 marca 2017 r., II UK 10/16, z 11 kwietnia 2018 r., II UK 23/17, z 19 czerwca 2018 r., II UK 204/17). Innymi słowy wniosek nie może domagać się kontroli prawomocnego wyroku przez Sąd Najwyższy na poziome zwykłej wykładni prawa. Odpowiedzi na sformułowane kwestie dał Sąd powszechny w tej sprawie. Skarżący nie oparł wniosku na zasadnej podstawie przedsądu. Treść wniosku poprzestaje na zarzucie błędnej wykładni przepisów, co nie jest wystarczające, gdyż skarżący nie podważa jurydycznie argumentacji Sądu powszechnego i nie odwołuje się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Natomiast podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. mają charakter uniwersalny i ich przedmiotem zainteresowania nie jest ocena zastosowania prawa w indywidualnej sprawie. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). as