II UK 450/17

Sygn. akt II UK 450/17 POSTANOWIENIE Dnia 31 października 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku M. R. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. o ustalenie stopnia niepełnosprawności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 31 października 2018 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt IV Ua […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. adw. P.S. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego we W. 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, przy czym kwotę tę należy podwyższyć o stawkę podatku VAT. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z 8 marca 2017 r. oddalił apelację skarżącego wnioskodawcy M. R. od wyroku Sądu Rejonowego we W. z 16 września 2016 r., oddającego jego odwołanie od orzeczenia pozwanego o lekkim stopniu niepełnosprawności. Sąd Okręgowy ustalił i ocenił, że nie występuje umiarkowany stopień niepełnosprawności. Stan zdrowia wnioskodawcy uległ stabilizacji i nie wymaga zaliczenia do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. 2 We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca zarzucił oparcie orzeczenia na opinii biegłego z zakresu niewłaściwej specjalizacji (neurologa) i w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy. Z tej przyczyny skarga jest oczywiście uzasadniona. Sąd nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego neurochirurga i dlatego postępowanie powinno zostać uzupełnione. Neurolog nie jest kompetentny ponieważ wnioskodawca korzysta z pomocy neurochirurga i leczy się w poradni neurochirurgicznej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Skarżący zarzuca wadliwość postępowania przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. We wniosku nie zarzuca jednak naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego. Stanowi to zasadniczy mankament, gdyż w odniesieniu do przepisów prawa ocenia się zarzuty podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), a więc tym bardziej wymagane są w szczególnej podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wszak chodzi o kwalifikowaną a nie zwykłą zasadność skargi kasacyjnej, czyli gdy skarga jest oczywiście uzasadniona. Zarzuty podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) nie zastępują podstawy przedsądu, gdyż stanowią odrębny element skargi i podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu jej do rozpoznania. Oznacza to, że skarżący we wniosku powinien samodzielnie wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Nawet gdyby próbować odejść od tego reżimu, to zarzucany w podstawie kasacyjnej przepis art. 233 § 1 k.p.c. bezpośrednio dotyczy ustaleń stanu faktycznego oraz oceny dowodów i dlatego w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego (art. 3983 § 3 k.p.c.) a zatem również zarzutu podstawy przedsądu. Natomiast zarzuty naruszenia art. 227 i 232 k.p.c. nie składają się na oczywistą zasadność skargi, gdyż Sąd powszechny mógł uznać, że okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione. Takie też wnioski wynikają 3 z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący nie zarzuca naruszenia art. 217 § 3 k.p.c. Granicę ustaleń stanu faktycznego stanowi dwuinstancyjne postępowanie przed sądem powszechnym. Ustalony stan faktyczny – który wiąże w ocenie podstaw kasacyjnych (art. 39813 § 2 k.p.c.) – nie pozwala stwierdzić, iż stopień niesprawności jest większy niż ustalony w sprawie. Na etapie przedsądu nie można wiec uznać, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach orzeczono na podstawie § 4 ust. 3, § 15 ust. 2, § 16 ust. 4 rozporządzenia z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.