II UK 459/13

Sygn. akt II UK 459/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku P. B. i P. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z udziałem F. spółka z o.o. w W. w likwidacji o przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członków zarządu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lipca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. odstępuje od obciążania skarżących kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) oddalił apelacje P. M. i P. B. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 maja 2011 r., oddalającego ich odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. z dnia 30 grudnia 2009 r. w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki „F.” w likwidacji z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Skargi kasacyjne obydwu ubezpieczonych zostały oparte na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze 2 zm.) w związku z art. 108 Ordynacji podatkowej oraz art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) przez przyjęcie, że decyzja rozstrzygająca o odpowiedzialności członków zarządu spółki z o. o. nie musi być wydana wobec wszystkich członków zarządu odpowiadających solidarnie za zobowiązania i spółki, oraz że mimo niewydania takiej decyzji możliwe jest przeniesienie odpowiedzialności na członków zarządu. We wnioskach o przyjęcie skargi kasacyjnej obaj ubezpieczeni wskazali na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie, „czy w sytuacji gdy odpowiedzialność członków zarządu obejmuje różne okresy zobowiązaniowe, w tym takie które częściowo się nakładają, konieczne jest wydanie w decyzji, która prawidłowo określi wysokość tych zobowiązań, okres którego te zobowiązania dotyczą, za które z tych zobowiązań odpowiedzialność jest solidarna wyłącznie ze spółką, a w jakim zakresie ze spółką oraz innym członkiem zarządu”. W skardze P. B. problem ten został przedstawiony jako zagadnienie, „czy decyzja organu rentowego rozstrzygająca o odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie musi być wydana wobec wszystkich członków zarządu spółki oraz tejże spółki oraz czy członkowie zarządu mogą ponosić powyższą odpowiedzialność pomimo niewydania decyzji rozstrzygającej o ich solidarnej odpowiedzialności, której adresatami byliby wszyscy członkowie zarządu, a także spółka”. W odpowiedziach na skargi Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania, ewentualnie o ich oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 3 wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Kwestia podniesiona na uzasadnienie wniosków o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, związana z wykładnią art. 116 § 1 i 2 w związku z art. 108 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 31 i 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych została przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięta w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 kwietnia 2014 r., I UZP 2/13 (dotychczas niepubl.). Wykładając te przepisy, Sąd Najwyższy orzekł, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalająca odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości składkowe spółki nie musi zawierać wskazania, iż odpowiedzialność ta jest solidarna z innymi członkami zarządu, co do których zostały wydane odrębne decyzje. Zagadnienie prawne stanowiące przyczynę wniesienia skarg kasacyjnych zostało zatem rozstrzygnięte i nie wymaga ponownego podjęcia, zwłaszcza że skarżący nie dostarczyli przekonywających argumentów uzasadniających odmienną ocenę i ponowne jej podjęcie. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), odstępując od zasądzenia od skarżących na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w T. kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c.