II UK 471/15

Sygn. akt II UK 471/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku F. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do emerytury, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 sierpnia 2016 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację F. C. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 maja 2014 r. oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w S. w przedmiocie odmowy prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, wskazując, że na dzień 1 stycznia 1999 r. nie wykazał wymaganego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, lecz tylko 12 lat, 11 miesięcy i 20 dni. Sąd drugiej instancji uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 k.p.c. w związku z odmową dania wiary zeznaniom świadków mającym potwierdzić, że w okresie od dnia 21 maja 1975 r. do dnia 31 sierpnia 1978 r. skarżący pracował w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony i uznaniu za nieudowodnione stwierdzenia, że skarżący złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w którym 2 został zagubiony, dokument świadczący o zatrudnieniu w tym okresie w szczególnych warunkach. Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 32 w związku z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) i niezasadne stwierdzenie niespełnienia przesłanki nabycia prawa do emerytury oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43) w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach przez błędną wykładnię i wadliwą kwalifikację prawną prac wykonywanych w spornym okresie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że nie wykonywał pracy kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnymi ciężarze całkowitymi powyżej 3,5 tony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący zarzucił również naruszeniu przepisów postępowania - art. 245, 253 i art. 473 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. - przez błędne przypisanie szczególnego znaczenia dowodowego dokumentom o powierzeniu sprzętu, a pominięcie spójnych i logicznych zeznań świadków, oraz naruszenie art. 382 k.p.c. przez błędne zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w instancji odwoławczej. Wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „wobec istnienia podstaw do jej rozpoznania, o których mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.”. Wskazał, że na tle sprawy istnieje potrzeba wykładni przepisów, które stały się podstawą zaskarżonego wyroku, „albowiem w ocenie ubezpieczonego, Sąd drugiej instancji dokonał zbyt rygorystycznego rozumienia pojęcia pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze użytego w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r., a także w sposób nieuprawniony przypisał szczególną moc dowodową dokumentom prywatnym wystawionym przez pracodawcę”. Podniósł, że skarga jest także oczywiście uzasadniona, „gdyż w toku postępowania przez Sądem drugiej instancji doszło do rażącego naruszenia art. 245, 253 i art. 473 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 382 k.p.c., w szczególności przez ograniczenie prawa skarżącego do sądu i rzetelnego i sprawiedliwego procesu gwarantowanego w art. 45 Konstytucji 3 RP, gdyż został pozbawiony powoływania środków dowodowych, które wykażą jego stanowisko, że pracował jako kierowca samochodów ciężarowych w ciężkich warunkach”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania albo gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym, wymaga odrębnego od uzasadnienia podstaw kasacyjnych wykazania, że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Co do zasady nie odpowiada temu odwoływanie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzonych do zarzutów ujętych w podstawach skargi, te bowiem nie są badane w ramach przedsądu, w którym ocenie podlegają tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych skupione na krytyce oceny dowodów i nawiązaniu do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych ustaleń jest natomiast niedopuszczalne (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.). Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).