II UK 583/13

Sygn. akt II UK 583/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku L. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. o jednorazowe odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej po zmarłym, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 kwietnia 2014 r., skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 19 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII Ua […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z 19 sierpnia 2013 r. oddalił apelację skarżącej L. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z 19 kwietnia 2013 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji pozwanego odmawiającej jej jednorazowego odszkodowania wobec ustalenia, że śmierć męża nie pozostawała w związku z chorobą zawodową. Mąż skarżącej F. M. miał pylicę płuc, jednak ustalenia w sprawie, w tym na podstawie opinii biegłego pulmonologa, wykluczyły związek śmierci z chorobą zawodową. W skardze kasacyjnej wskazano na „istotne zagadnienia prawne sformułowane w pytaniach: 1. Czy Sąd orzekający w sprawie może przyjąć, w granicach art. 233 § 1 k.p.c., za decydujące kryterium oceny opinii biegłego stwierdzające: „kompetencje biegłego specjalisty pulmonologa były zarówno 2 niepodważalne, jak i wystarczające”, gdyż „jego wieloletnie doświadczenia orzecznicze znane jest sądowi z urzędu”, czyli zastosować art. 228 § 2 k.p.c.? 2. Czy można uznać za „kategorię prawną” stopień „90% uszczerbku na zdrowiu” spowodowany chorobą zawodową (pylica węglowa płuc), jak to uznał Sąd Odwoławczy, która „nie przekłada się bezpośrednio na stan zdrowia lub też ustalenie przyczyny zgonu”? Wnioskodawczyni w uzasadnieniu skargi (in fine) podała też, że „wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy (art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.), gdyż zaskarżony wyrok Sądu odwoławczego wydany został z istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem wskazanych w skardze przepisów procedury cywilnej oraz prawa materialnego”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Nie można stwierdzić istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Pytania, które zostały postawione, odwołują się w istocie do indywidualnej sprawy skarżącej, a ściślej do biegłego i jego opinii. Nie składają się na istotne zagadnienie prawne, gdyż przedmiotem jego zainteresowania jest problem o znaczeniu uniwersalnym, o istotnym znaczeniu dla dziedziny lub systemu prawa, opracowany ma podstawie analizy prawa, orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to wpierw sam wnioskujący może stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy. Takiej rangi problemu nie ma we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Pytania dotyczą art. 233 § 1 i art. 228 § 2 k.p.c., co nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa, w tym przypadku procesowego, w konkretnej sprawie. Ocenę tę potwierdza drugie pytanie, gdyż chodzi o kwestię faktyczną, czyli czy znaczny (90%) uszczerbek na zdrowiu wynikający z choroby zawodowej przekłada się na przyczynę zgonu. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do pytania o kwestię faktyczną, które przy tym ściśle łączy się ze sprawą skarżącej. Uszczerbek na zdrowiu wywołany chorobą zawodową to kwestia faktyczna, podlegająca ustaleniu, tak samo jak przyczyna zgonu. Wykracza to poza 3 potrzebę argumentacji, gdyż uzasadnione i wystarczające jest stwierdzenie, że wniosek nie przedstawił istotnego zagadnienia prawnego. Skarżąca (in fine skargi) zdaje się odwoływać do innej podstawy przedsądu i być może miała na myśli podstawę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., lecz błędnie wpisała „art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.”, jednak dalej nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest „oczywiście uzasadniona”. Taki podstawowy mankament nie pozwala więc stwierdzić podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zwłaszcza, że krótka treść wniosku (wyżej in extenso) odwołuje się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procedury cywilnej oraz prawa materialnego. Nie jest to prawidłowe, gdyż podstawy przedsądu są odrębne od podstaw kasacyjnych, co dotyczy również szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oznacza to, że podstawy kasacyjne ani ich uzasadnienie nie zastępują podstawy przedsądu (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c., art. 3984 § 2 k.p.c., art. 3989 § 1 k.p.c.). O ile zasadne podstawy kasacyjne prowadzą do uwzględnienia skargi (a contrario z art. 39814 k.p.c.), to w przesłance przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., chodzi aż o oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, czyli o samodzielne (odrębne od podstaw kasacyjnych) wykazanie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które bez wątpliwości prowadzi do wniosku, że wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga kasacyjna powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Skargę wnosi się wszak od prawomocnego wyroku. Innymi słowy wadliwe jest odwołanie się do podstaw kasacyjnych, gdyż te nie zastępują podstawy przedsądu i nie podlegają rozpoznaniu na etapie przedsądu, lecz dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponadto w ocenie podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiążą ustalenia stanu faktycznego na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.). Skoro ustalono, że choroba zawodowa nie była przyczyną śmierci, to nie można stwierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]