II UK 72/14

Sygn. akt II UK 72/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku W. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z udziałem zainteresowanych P. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. oraz Urzędu Gminy w K. o zasiłek chorobowy i zwrot nienależnie pobranego świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 września 2014 r., skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt VII Ua (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Wnioskodawca W. J. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 3 października 2013 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 159). Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, „ponieważ objęty skargą wyrok stanowi jaskrawe naruszenie obowiązujących zasad ubezpieczenia społecznego od skutków niezdolności pracownika do pracy w przypadku choroby lub macierzyństwa”. W wyniku wezwania do uzupełnienia skargi 2 kasacyjnej przez przedstawienie uzasadnienia wniosku w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący w piśmie z dnia 5 kwietnia 2014 r. wskazał: „Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniam względami słuszności oraz koniecznością uzyskania jednolitej wykładni w sprawach wypłat świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Nie należy kwestionować zasadności tych wypłat w przypadkach rzeczywistej choroby pracownika tylko dlatego, że w tych samych okresach niezdolności do pracy naliczono temu samemu pracownikowi wynagrodzenie za pracę w innym zakładzie pracy, mimo że pracy tej również nie świadczył”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Ani w skardze kasacyjnej, ani w piśmie uzupełniającym jej braki w zakresie uzasadnienia wniosku w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący nie wskazał żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Z powyższych względów, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.