III UK 145/19

Sygn. akt III UK 145/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania M. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 27 lutego 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje radcy prawnemu A. K. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 30 października 2018 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację M. B. (wnioskodawca) wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w L. z 5 marca 2018 r., VIII U (…), oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział L. (organ rentowy) z 13 maja 2015 r., odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. 2 Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której wnioskodawca upatruje w niepodjęciu przez Sąd Apelacyjny jakiejkolwiek decyzji procesowej w przedmiocie wniosku dowodowego zgłoszonego na etapie postępowania apelacyjnego w piśmie z 27 września 2018 r., co doprowadziło do niedostatecznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania wadliwego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawcy organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008 nr 6, poz. 55), sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. W apelacji odwołującego się ograniczono się do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez niewłaściwa ocenę dowodów, gdyż w opinii z 18 lipca 2017 r. biegły (k. 113-114) rozpoznał u odwołującego się schorzenia i uznał go za niezdolnego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Do zarzutu tego Sąd drugiej instancji odniósł się, wyjaśniając, że w opinii biegłego stwierdzono występowanie u odwołującego się szeregu schorzeń, ale jednocześnie nie stwierdzono, by z powodu tych schorzeń odwołujący się był niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Oznacza to, że jedyny zarzut procesowy apelacji został przez Sąd Apelacyjny rozpoznany (i to prawidłowo), a w konsekwencji nie zachodzi sytuacja uchybienia przepisom procesowym powołanym w podstawie skargi a dotyczącym przejęcia za własne ustaleń Sądu pierwszej instancji. W dalszej kolejności Sąd Najwyższy wyjaśnia, że nie znalazł także podstaw dla uznania skargi za oczywiście zasadną w kontekście zarzutu niewyjaśnienia 3 wątpliwości co do treści opinii biegłych, skoro na stronie 5 uzasadnienia Sąd drugiej instancji wyjaśnił, że zawarte w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji stwierdzenie, zgodnie z którym biegły J. S. przyjął istnienie niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy a mimo to uznał, że związek taki nie zachodzi, było omyłką pisarska, skoro z treści tej opinii wynikało jednoznacznie, że związek taki nie zachodzi. Nie ma również podstaw dla uznania za zasadny zarzutu nierozpoznania sprawy w granicach apelacji wskutek pominięcia wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z 27 września 2018 r. Po pierwsze, w piśmie tym odwołujący się ograniczył do przesłania aktualnych zaświadczeń o stanie zdrowia. Po drugie, przedmiotem postępowania przed sądem ubezpieczeń społecznych jest rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu rentowego, a zatem istotny jest stan zdrowia ubezpieczonego na dzień wydania decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jak w sentencji.