III UK 227/19

Sygn. akt III UK 227/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania W. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w J. o emeryturę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 19 maja 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od odwołującego się na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 13 grudnia 2018 r., III AUa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację W. B. (wnioskodawca) wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 16 października 2017 r., IV U (…), oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w J. (organ rentowy), odmawiającej wnioskodawcy prawa do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. 2 Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłane jej oczywistej zasadności, której wnioskodawca uparuje w naruszeniu przez Sądy orzekające w sprawie przepisów prawa materialnego w zakresie regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43 ze zm., dalej jako rozporządzenie z 7 lutego 1983 r.), co do wykładni Działu XIV poz. 16 (praca mechanika w kanałach remontowych), przejawiającej się w tym, że Sądy nie dokonały ustaleń w przedmiocie charakteru czynności wykonywanych przez wnioskodawcę i w efekcie błędnie przyjęły, że praca wnioskodawcy nie była pracą w warunkach szczególnych. Ponadto w ocenie skarżącego Sąd Apelacyjny dopuścił się także nierozpoznania sprawy w granicach apelacji, co uniemożliwiło dokonanie prawidłowej wykładni prawa materialnego i doprowadziło do wydania błędnego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, że sąd drugiej instancji musi samodzielnie dokonać jurydycznej oceny dochodzonego żądania i skonfrontowania jej z zaskarżonym orzeczeniem oraz stojącymi za nim motywami (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008 nr 6, poz. 55). Nie oznacza to jednak, że Sąd drugiej instancji - rozpoznając apelację - jest zobowiązany do obszernego omawiania całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, by nie narazić się na zarzut braku wszechstronnego rozpoznania sprawy. W niniejszym postępowaniu Sąd Apelacyjny nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które miałoby bezpośrednie przełożenie na uchybienie przepisom prawa materialnego powołanym we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Sąd ten rozważył cały 3 materiał dowodowy sprawy, przedstawił swoją ocenę tego materiału i wbrew twierdzeniom skarżącego odniósł się do wnioskowanego przez skarżącego dowodu z akt sprawy innego ubezpieczonego, stwierdzając, że nie mogą być one uznane za prejudykat w postępowaniu dotyczącym wnioskodawcy. W tych okolicznościach, opierając się na ustaleniach dotyczących zakresu i charakteru pracy wnioskodawcy, do rekonstrukcji i oceny których wykorzystano opinię biegłych, Sąd Najwyższy nie ma żadnych podstaw, by stwierdzić, że Sąd Apelacyjny w sposób oczywiście wadliwy przyjął, że wnioskodawca nie spełnił warunków do przyznania mu emerytury w obniżonym wieku z tytułu wykonywania pracy wymienionej pod poz. 16 Działu XIV rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.