Rw 118/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Gawrysiak, płk J. Górski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 1977 r. na rozprawie sprawy Krzysztofa L., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 329 § 2 na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a za przestępstwo przewidziane w art. 286 na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz łącznie na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, wskutek rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 10 marca 1977 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji wniósł o nadzwyczajne złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz - w konsekwencji - o złagodzenie również kary łącznej. Podstawą nadzwyczajnego złagodzenia wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych powinien być art. 57 § 2 k.k., gdyż oskarżony ujawnił się jako sprawca przestępstw i wskazał miejsce ukrycia zagarniętej broni, dzięki czemu ją odzyskano.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, który popierał rewizję, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie zasługuje na uwzględnienie.1. Jest niewątpliwe, że oskarżony naprowadzając przełożonego na miejsce, w którym ukrył zagarniętą broń, i wskazując, iż tam właśnie - według jego przypuszczeń - należy jej szukać, czynił starania o naprawienie szkody. Dzięki bowiem temu broń odzyskano. Jest także oczywiste, że oskarżony przyczynił się do ujawnienia przestępstwa w tym sensie, iż sam ujawnił się później jako sprawca zaboru broni i jej ukrycia.Jednakże samo ustalenie, że zachodzi okoliczność przykładowo wymieniona w art. 57 § 2 pkt 1 lub 2 k.k., nie uzasadnia jeszcze zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary. Koniecznym bowiem warunkiem zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w myśl art. 57 § 2 k.k. jest bowiem stwierdzenie, że w razie uwzględnienia między innymi okoliczności wymienionej w tym przepisie "nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa".W tej sprawie zaś nie można zasadnie orzec, że nawet najniższa kara przewidziana za przypisane oskarżonemu przestępstwa (1 rok pozbawienia wolności - na podstawie art. 329 § 2 k.k. i 3 miesiące pozbawienia wolności - na podstawie art. 286 k.k.) byłaby niewspółmiernie surowa. Oskarżony - jak trafnie zauważył już sąd pierwszej instancji - zdezorganizował tok szkolenia jednostki przez fakt, że zarówno żołnierze, jak i kadra oficerska przez okres 3 dni byli zajęci poszukiwaniem broni. Fakt ten wskazuje najlepiej, jaki stan zagrożenia dla porządku prawnego stwarza wydostanie się broni wojskowej poza sferę, w której jej użycie może być kontrolowane. Z tego też powodu w wypadkach zaboru broni wojskowej lub innego środka walki (art. 329 § 2 k.k.) szczególne znaczenie mają względy na społeczne oddziaływanie kary.W związku z tym, że sąd pierwszej instancji - uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy, również te wymienione w rewizji - wymierzył oskarżonemu kary jednostkowe niewiele różniące się od najniższych kar przewidzianych za przypisane mu przestępstwa, a orzekając karę łączną uwzględnił w pełni zasadę absorbcji, nie ma podstaw do zmiany tego orzeczenia, gdyż nie zachodzi wypadek przewidziany w art. 387 pkt 4 k.p.k. (...).