WO 6 13

Sygn. akt: WO 6/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący) SSN Marian Buliński SSN Jan Bogdan Rychlicki (sprawozdawca) Protokolant :Anna Krawiec bez udziału stron w sprawie C. F. skazanego z art. 244 k.k. z 1969 r. po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 9 kwietnia 2013 r., wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 23 października 1983 r., sygn. akt: Rw […] utrzymującym w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 2 września 1983 r., 1. wznawia - w części dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych - postępowanie w sprawie C. F.; 2. uchyla wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 24 października 1983 r., sygn. akt: Rw […]/83 i utrzymany nim w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 2 września 1983 r., sygn. akt: Sg […] w części dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych (pkt 3 wyroku); 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz C. F. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa zł osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, 4. kosztami sądowymi postępowania o wznowienie obciąża Skarb Państwa. 2 UZASADNIENIE Ppor. C. F. oskarżony został o to, że: „w końcu listopada 1982 r. powołując się na wpływy w dyrekcji Przedsiębiorstwa Betonów „P.” w S. podjął się pośrednictwa w załatwieniu zakupu pustaków w tym przedsiębiorstwie ob. J. G., w zamian za co w dniu 13 grudnia 1982 r. w S. przyjął od niej korzyść majątkową w wysokości 6 tyś. zł oraz obietnicę korzyści w wysokości 10 tyś. zł, która miała być zrealizowana po odebraniu przez wymienioną przyznanych jej pustaków – tj. o przestępstwo z art. 244 k.k.” Wojskowy Sąd Garnizonowy w K. wyrokiem z dnia 2 września 1983 r., uznał go za winnego tego, że: „na przełomie listopada i grudnia 1982 r. w P. i Z. wywołując u J. G. przekonanie, iż posiada on wpływy w Dyrekcji Przedsiębiorstwa Betonów „P.”– pozwalające uzyskać dla niej zezwolenie na zakup pustaków w tym Przedsiębiorstwie podjął się pośrednictwa w załatwieniu J. G. sprawy tego zakupu i w związku z tym przyjął od niej w grudniu 1982 r. w P. obietnicę korzyści majątkowej w kwocie 10.000 zł płatnych po zrealizowaniu zakupu, a w dniu 13 grudnia 1982 r. w S. przyjął od J. G. kwotę 600 zł tytułem korzyści majątkowej jaką miał przekazać jednemu z członków Dyrekcji w/w Przedsiębiorstwa, przy czym korzyść tę zatrzymał dla siebie”, tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 244 k.k. i za to skazał go: „ 1. na mocy art. 244 k.k. na karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na zasadzie art. 36 § 1 i 2 k.k. wymierzył mu karę 20.000 zł (dwudziestu tysięcy) zł grzywny, którą w razie nieuiszczenia w terminie określił z mocy art. 37 § 1 k.k. na zastępczą karę pozbawienia wolności przy przyjęciu zamiennika, iż dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny karze grzywny w kwocie 500 zł, 2. na mocy art. 73 i 74 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesił wobec C. F. na okres próby wynoszący 4 lata, 3. na mocy art. 49 ust. 3 dekretu z dnia 12.12.1981 r. o stanie wojennym (Dz.U. Nr 29, poz. 154) orzekł wobec C. F. karę dodatkową pozbawienia praw publicznych na okres roku”. 3 Rewizję od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz rażącą niewspółmierność kary w stosunku do przypisanego oskarżonemu czynu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W przypadku nie podzielenia tego wniosku obrońca wniósł o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności oraz grzywny, a nadto o odstąpienie od orzeczonej kary dodatkowej w postaci pozbawienia praw publicznych. Sąd Najwyższy Izba Wojskowa wyrokiem z dnia 24 października 1983 r., sygn. akt: Rw. […], rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W dniu 25 września 2012 r. obrońca C. F. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyżej powołanym prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego Izba Wojskowa utrzymującym w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 2 września 1983 r. W uzasadnieniu wniosku jego autor, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2011 r., sygn. K 35/08, na mocy którego Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności dekretu o stanie wojennym z dnia 12 grudnia 1981 r. (Dz.U. nr 29, poz. 154) z Konstytucją, wniósł o wznowienie postępowania w części dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych oraz o uchylenie obu orzeczonych wyroków w niniejszej sprawie. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Wniosek jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 540 § 2 k.p.k. w zw. z art. 540 § 1 k.p.k., postępowanie wznawia się na korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności m.in. z Konstytucją przepisu prawnego, na podstawie którego wydano orzeczenie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2012 r. sygn. K 35/08, orzekł, m.in. w pkt. I, że dekret z dnia 12 grudnia 1980 r. o stanie wojennym (Dz.U. Nr 29, poz. 154), jest niezgodny z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej uchwalonej przez Sejm Ustawodawczy w dniu 22 lipca 1952 r. (Dz.U. z 1976 r., Nr 7, poz. 36) oraz z art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, 4 otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167). W związku z tym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 540 § 1 i 2 k.p.k., wznowił postępowanie w sprawie C. F. w części dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych, którą wymierzono oskarżonemu na podstawie art. 49 ust. 3 tego dekretu i uchylił wyrok Sądu Najwyższego Izba Wojskowa z dnia 24 października 1983 r., i utrzymany nim w mocy wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 2 września 1983 r., w części dotyczącej orzeczenia o karze dodatkowej pozbawienia praw publicznych (pkt 3 wyroku). Zaniechał przy tym wydania orzeczenia następczego (art. 547 § 2 i 3 k.p.k.), albowiem orzeczenie o karze dodatkowej zostało unicestwione, a zatem wydanie orzeczenia następczego stało się bezprzedmiotowe. Zasądzając na rzecz C. F. kwotę 442,80 zł za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd Najwyższy miał na uwadze przepisy § 2 ust. 1, § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348). O kosztach sądowych postępowania o wznowienie orzeczono na podstawie art. 639 k.p.k. w zw. z art. 616 § 2 k.p.k.