WR 149/88

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski. Sędziowie: płk E. Olczak, ppłk E. Matwijów (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr F. Szymański.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 1988 r. na rozprawie sprawy Tomasza Ł., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 304 § 1 k.k. w zw. z art. 242 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL na karę 2 lat pozbawienia wolności, z powodu rewizji, wniesionej przez oskarżonego i jego obrońcę, od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 25 lutego 1988 r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizjami oskarżonego i jego obrońcy.Obrońca oskarżonego zarzucił sądowi I instancji:a) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżony miał zamiar trwale uchylać się od pełnienia służby w obronie cywilnej, b) rażącą surowość kary.Na tej podstawie skarżący ten wniósł o:a) zmianę kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu z art. 304 § 1 k.k. na - art. 303 § 3 k.k.,b) wydatne złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności.Oskarżony Tomasz Ł. w uzasadnieniu swojej rewizji podniósł, że sąd I instancji bezzasadnie przypisał mu winę w zakresie popełnienia przestępstwa dezercji, gdyż samowolnie opuszczając oddział OC nie zamierzał trwale uchylać się od pełnienia tej służby.Po wysłuchaniu obrońcy oskarżonego, popierającego obie rewizje, i przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, domagającego się ich nieuwzględnienia i utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Żadna z rewizji nie jest słuszna.Na wstępie stwierdzić należy, że ustalenia sądu I instancji, iż oskarżony Tomasz Ł. dopuścił się przestępstwa określonego w art. 304 § 1 k.k. w świetle ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego, nie mogą budzić wątpliwości.Ustalenia te oparte zostały na zeznaniach świadków Piotra P., Witolda D. i Dariusza Ł. oraz wyjaśnieniach samego oskarżonego złożonych w postępowaniu przygotowawczym, a także w toku rozprawy głównej (...).Nie ma powodu do odmiennej oceny prawnej tego czynu w świetle wypowiedzi oskarżonego Tomasza Ł., że godzi się on pełnić służbę w jednostce wojskowej, natomiast odmawia jej pełnienia w oddziale OC, taka formacja bowiem mu nie odpowiada.Zachowanie się junaka, który samowolnie opuszcza macierzysty oddział OC, gdyż nie chce pełnić służby w takim oddziale, równoznaczne jest z działaniem "w celu trwałego uchylenia od służby" w obronie cywilnej w rozumieniu art. 304 § 1 k.k., co wynika z treści uchwały składu 7 sędziów Izby Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1988 r. - WZP 3/87 (OSNKW z 1988, z. 7-8, poz. 50), która wprawdzie dotyczy żołnierzy, ale ma analogiczne zastosowanie do junaków pełniących służbę w obronie cywilnej, gdyż reguluje tę samą materię (...).