WR 339/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Górski. Sędziowie: płk S. Kosmal (sprawozdawca), płk B. Piechota.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr F. Szymański.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 1989 r. na rozprawie sprawy Andrzeja W., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 210 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 3, art. 36 § 3 i art. 40 § 1 k.k. na kary 5 lat pozbawienia wolności, 60.000 zł grzywny oraz pozbawienia praw publicznych na okres lat 3, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w S. z dnia 27 czerwca 1989 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca, podnosząc w rewizji zarzuty:- obrazy przepisów postępowania, polegającej na nieuwzględnieniu jego wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentacji lekarskiej świadczącej o uprzednim leczeniu się Andrzeja W. w placówkach lecznictwa psychiatrycznego, a także na dopuszczeniu do orzekania o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego przez jednego biegłego lekarza psychiatrę, co mogło mieć wpływ na wydanie prawidłowej opinii sądowo-psychiatrycznej,- błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, wskutek niesłusznego uznania, że w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, o którym mowa w art. 61 k.k. lub art. 57 § 2 k.k.,wnosił na tej podstawie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego jej rozpoznania.Na rozprawie przed Sądem Najwyższym obrońca popierał rewizję, a przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Sąd Najwyższy, podzielając stanowisko obrońcy co do uchybień procesowych popełnionych przez sąd I instancji i uznając, że mogą być one naprawione bez potrzeby uchylania zaskarżonego wyroku, odroczył rozprawę rewizyjną w celu uzupełnienia w trybie art. 402 § 3 k.p.k. postępowania dowodowego przez dopuszczenie wnioskowanych przez obrońców czynności procesowych.Po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską przedstawioną przez obrońcę dwaj biegli lekarze psychiatrzy wydali nową opinię sądowo-psychiatryczną, z której wynika, że oskarżony nie cierpi na żadną chorobę psychiczną lub niedorozwój umysłowy, a także na inne zaburzenia czynności psychicznych, które ograniczałyby jego poczytalność.Po ujawnieniu wspomnianej opinii na ostatniej rozprawie rewizyjnej obrońca oskarżonego zmodyfikował swój wniosek, domagając się jedynie zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa przewidzianego w art. 61 k.k. lub art. 57 § 2 k.k.Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej natomiast wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek obrońcy o uznanie czynu oskarżonego za wypadek szczególny uzasadniający zastosowanie art. 61 k.k. lub art. 57 § 2 k.k. nie zasługuje na uwzględnienie.Przewidziane w art. 57 § 2 k.k. nadzwyczajne złagodzenie kary dotyczy pewnych nietypowych okoliczności danego wypadku, ze względu na które nawet kara równa dolnej granicy ustawowego zagrożenia stanowiłaby represję rażąco surową.Owych nietypowości w okolicznościach związanych z popełnieniem czynu przez oskarżonego Andrzeja W. nie można się dopatrzyć. Za takowe nie można w szczególności uznać tego, że motywem działania oskarżonego była chęć dopomożenia konkubinie, która znajdowała się w ciężkiej sytuacji materialnej. Zważyć jednak trzeba, że oskarżony obrabował kobietę, której sytuacja materialna nie była również najlepsza.Do oskarżonego nie można także zastosować dobrodziejstwa przewidzianego w art. 61 k.k. Przepis ten ma zastosowanie jedynie do sprawców przestępstw, którym wymierzono by karę na podstawie art. 60 § 1 lub 2 k.k., a Andrzeja W. skazano na podstawie art. 60 § 3 k.k.Z zebranych w sprawie materiałów wynika, że powinien on być potraktowany z całą surowością prawa.Mimo młodego wieku był on czterokrotnie karany sądownie, w tym dwukrotnie za zabór mienia i raz za rozbój. Z opinii środowiskowej załączonej do akt sprawy wynika, że jest on osobą wysoce zdemoralizowaną i niepoprawną.Z tych też względów wniosek obrońcy o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności uznać należało za bezzasadny.