WZ 28 13/4

Sygn. akt: WZ 28/13 ZARZĄDZENIE Dnia 28 marca 2014 r. Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Wojskowej - Janusz Godyń z a r z ą d z a: pismo J. K. zatytułowane "Zażalenie" pozostawić w aktach sprawy bez podejmowania czynności procesowych. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt: WZ 28/13, Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku J. K. o wyłączenie od rozpoznania jego zażalenia w sprawie o sygn. akt: WZ 28/13 wyznaczonych sędziów Sądu Najwyższego: E. M., M. P. i J. S. W dniu 27 marca 2014 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo J. K. zatytułowane „Zażalenie”, odnoszące się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r. W związku z powyższym należy podnieść, że z orzecznictwa i literatury prawniczej bezsprzecznie wynika, że na postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego zażalenie nie służy, gdyż stosownie do treści art. 459 k.p.k. nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani nie dotyczy środków zabezpieczających, 2 ani też żaden przepis szczególny nie przewiduje tu zażalenia (zob. np. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 listopada 1992 r., II AKo 158/92, OSA 1993, z. 6, poz. 33; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 1994 r., II AKz 252/94, KZS 1994, z. 6-8, poz. 72; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 grudnia 1997 r., II AKo 385/97, OSA 1998, z. 10, poz. 58; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2000 r., IV KZ 73/00, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2007 r., WZ 6/07, R-OSNKW 2007, poz. 702; M. Siwek, Wyłączenie sędziego na wniosek w kodeksie postępowania karnego, WPP 2002, nr 2, s. 63; K. Marszał, Proces karny, Katowice 1998, s. 131; R. Stefański, Postępowanie w przedmiocie wyłączenia sędziego w postępowaniu karnym, (w:) J. Nowikowski (red.), Problemy stosowania prawa sądowego. Księga ofiarowana Profesorowi Edwardowi Skrętowiczowi, Lublin 2007, s. 449; T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 186; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2011, t. I., uwagi do art. 42 k.p.k., teza. 11., Legalis; K. Boratyńska, A. Górski, A. Sakowicz, A Ważny, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2009, uwagi do art. 42 k.p.k., teza 5., Legalis; W. Jasiński, Bezstronność sądu i jej gwarancje w polskim procesie karnym, Warszawa 2009, s. 366). Na postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego zażalenie nie służy, w realiach rozpoznawanej sprawy, również dlatego, że orzeczenie to zostało wydane przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z treścią art. 426 § 1 k.p.k. od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wynikające z Kodeksu postępowania karnego wyjątki od tej zasady nie przewidują możliwości zaskarżenia również postanowienia Sądu Najwyższego wydanego w przedmiocie wyłączenia sędziego. Jest to postępowanie jednoinstancyjne, mające charakter wpadkowy wobec głównego przedmiotu postępowania. Skarżący wywiódł więc skargę od orzeczenia Sądu Najwyższego, która to skarga z oczywistych, wskazanych wyżej powodów, jest środkiem odwoławczym niedopuszczalnym z mocy ustawy i żaden sąd nie jest uprawniony do jej rozpoznania. Wniesienie zatem „zażalenia” 3 w postępowaniu mającym ze swojej istoty charakter jednoinstancyjny, a ponadto od orzeczenia wydanego przez Sąd Najwyższy, nie może wywoływać skutków prawnych i inicjować postępowania procesowego o charakterze dwuinstancyjnym zmierzającym do badania warunków formalnych lub warunków dopuszczalności takiego „środka odwoławczego” (poza wyjątkami wskazanymi wyraźnie w ustawie). W tych warunkach, przy uznaniu, że na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r., zażalenie nie przysługuje, należało pismo J. K. z dnia 27 marca 2014 r. określone przez niego jako „Zażalenie” pozostawić w trybie administracyjno – porządkowym w aktach sprawy, bez nadania mu biegu procesowego. Z tych powodów należało zarządzić, jak na wstępie. Pouczenie: na zarządzenie nie przysługuje zażalenie. aw