WZ 36/10

POSTANOWIENIE Z DNIA 24 SIERPNIA 2010 R. WZ 36/10 Informacje, które dziennikarz uzyskał od rzecznika prasowego organu administracji rządowej z przeznaczeniem do publikacji w artykule praso-wym, nie są objęte tajemnicą dziennikarską określoną w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.). Przewodniczący: sędzia SN M. Pietruszyński (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Buliński, J. B. Rychlicki. Sąd Najwyższy w sprawie zwolnienia z obowiązku zachowania ta-jemnicy dziennikarskiej, po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 24 sierpnia 2010 r., zażalenia Ewy K. – dziennikarki gazety X. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 czerwca 2010 r., zwalniające ją od obowiązku zachowania tajemnicy dziennikar-skiej, zmienił zaskarżone postanowienie i oddalił wniosek asesora Woj-skowej Prokuratury Garnizonowej w K. o zwolnienie od obowiązku zacho-wania tajemnicy dziennikarskiej, dziennikarki gazety X. Ewy K. w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania odnoszące się do artykułu autorstwa tej dziennikarki pt. „Minister odwołał komendanta”, zamieszczonego w tej ga-zecie w dniu 9 października 2009 r., albowiem informacje te nie są objęte tajemnicą dziennikarską. 2 UZASADNIENIE Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w K. prowadzi postępowanie przygotowawcze w sprawie zniesławienia oficera starszego w stopniu puł-kownika w artykule prasowym pt. „Minister odwołał komendanta”, zamiesz-czonym w dniu 9 października 2009 r. w gazecie X. i narażenia go przez to na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, tj. o przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. Pokrzywdzony w zawiadomieniu o popełnieniu na jego szkodę przestępstwa przez kmdra Andrzeja Z. rzecznika prasowego In-spektoratu Wojskowej Służby Zdrowia w W. wskazał, że tenże udzielił Ewie K. – dziennikarce gazety X. – wypowiedzi prasowej, która zdaniem po-krzywdzonego zawierała nieprawdziwe informacje mające na celu zdyskre-dytowanie jego osoby, poniżenie w oczach opinii publicznej, co miało skut-kować narażeniem go na utratę zaufania niezbędnego dla wykonywanej przez niego pracy. W dniu 15 czerwca 2010 r. asesor Wojskowej Prokuratury Garnizo-nowej w K. wystąpił do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z wnioskiem o zwolnienie Ewy K. z obowiązku zachowania tajemnicy dziennikarskiej co do faktów objętych tą tajemnicą, dotyczących wypowiedzi kmdra Andrzeja Z. jakiej udzielił dziennikarce, która następnie została zamieszczona w ga-zecie X., gdyż jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a oko-liczności te nie mogą być ustalone na podstawie innego dowodu. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. na posiedzeniu w dniu 24 czerwca 2010 r. wydał postanowienie, mocą którego zwolnił Ewę K. z obowiązku zachowania tajemnicy dziennikarskiej i zezwolił na jej przesłuchanie w cha-rakterze świadka w celu uzyskania odpowiedzi na pytania dotyczące: cza-su i miejsca udzielenia wypowiedzi przez rzecznika prasowego, sposobu 3 udzielenia tej wypowiedzi oraz dokładnej treści wypowiedzi, w kontekście jej zgodności z treścią wypowiedzi zamieszczonej w gazecie. W uzasadnieniu podał, że przeprowadzone dotychczas czynności postępowania przygotowawczego przesądzają, iż odtworzenie treści tej wypowiedzi nie może nastąpić w drodze przeprowadzenia innego dowodu, a ustalenie to jest niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, gdyż mo-że decydować o odpowiedzialności karnej osoby wskazanej przez po-krzywdzonego. Na to postanowienie zażalenie wniosła Ewa K., która w zasadniczych wywodach podniosła, że dopuszczalne jest zwolnienie od obowiązku za-chowania tajemnicy dziennikarskiej tylko wówczas, gdy nie jest możliwe ustalenie określonej okoliczności w inny sposób. Wskazała, że w tej spra-wie przesłanka ta nie została spełniona, gdyż ustalenia co do treści wypo-wiedzi zamieszczonej w gazecie mogą zostać dokonane w drodze przesłu-chania kmdra Andrzeja Z., którego w tej sprawie dotychczas nie przepro-wadzono. W konkluzji wniosła o zmianę postanowienia i odmowę zwolnienia jej z obowiązku zachowania tajemnicy dziennikarskiej lub uchylenie postano-wienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył. Przedmiotem postępowania karnego w tej sprawie jest wypowiedź osoby pełniącej obowiązki rzecznika prasowego Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia, opublikowana w artykule prasowym autorstwa Ewy K., zamieszczonym w gazecie X., która według treści zawiadomienia o popeł-nieniu przestępstwa zawierała treści zniesławiające. W toku tego postępowania prokurator, przewidując możliwość podję-cia wobec osoby udzielającej wypowiedzi czynności określonych w art. 313 § 1 k.p.k. (do takiego stwierdzenia uprawnia przebieg dotychczasowych czynności procesowych) stwierdził, że ustalenie okoliczności dotyczących 4 tej wypowiedzi, przy jednoczesnym uznaniu informacji dotyczących tych okoliczności za przedmiot tajemnicy dziennikarskiej, będzie możliwe jedy-nie w drodze przesłuchania dziennikarki i zwrócił się do sądu o zwolnienie jej z obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej. Sąd wniosek prokurato-ra uwzględnił, precyzując zakres zwolnienia od obowiązku zachowania ta-jemnicy dziennikarskiej. Rozważając zasadność rozstrzygnięcia sądu, w związku z wniesio-nym zażaleniem, konieczne było odniesienie się do uregulowań prawnych kształtujących zasady tajemnicy zawodowej dziennikarza, zawartych w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.). Artykuł 15 tej ustawy reguluje trzy niezmiernie istotne zagadnienia. Po pierwsze, przyznaje autorowi materiału prasowego prawo do zachowa-nia w tajemnicy swojego nazwiska. Po drugie, określono w jego treści za-kres podmiotowy i przedmiotowy tajemnicy dziennikarskiej, wskazując na to, że dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy danych umożli-wiających identyfikację autora materiału prasowego, jak również innych osób udzielających informacji opublikowanych albo przekazanych do opu-blikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnienie tych danych. Po trze-cie, wskazano w treści tego przepisu, że dziennikarz ma obowiązek za-chowania w tajemnicy wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy osób trzecich (por. J. Sobczak: Prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 2008, s. 624). Jeżeli interesujące organ procesowy informacje mieszczą się w tak określonych granicach tajemnicy zawodowej, to przesłuchanie dziennikarza na te okoliczności, po stwier-dzeniu ich niezbędności i niemożliwości ich ustalenia na podstawie innego dowodu, możliwe jest wyłącznie po zwolnieniu dziennikarza od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej (art. 180 § 1 i 2 k.p.k.). Odnosząc te uregulowania prawne do okoliczności sprawy podnieść należało, że sąd w ślad za wnioskiem prokuratora błędnie uznał, że pytania 5 przez niego sformułowane, a dotyczące artykułu prasowego, są objęte ta-jemnicą dziennikarską. Błąd ten miał swoje źródło w pominięciu w rozwa-żaniach prawnych przede wszystkim treści art. 15 prawa prasowego. Na wstępie tych rozważań wskazać należało, że wobec treści pytań zawartych w zaskarżonym postanowieniu oraz treści artykułu, możliwa była pełna identyfikacja osoby udzielającej informacji opublikowanych w artykule, stąd też nie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 15 ust. 2 pkt 1 prawa praso-wego. Analiza treści artykułu w świetle dyspozycji art. 15 ust. 2 pkt 2 usta-wy prowadzi do stwierdzenia, że nie było zasadne przyjęcie, iż istniał obo-wiązek zachowania w tajemnicy informacji, których ujawnienie w drodze udzielenia odpowiedzi na pytania sądu mogłoby spowodować naruszenie prawem chronionych interesów osób trzecich w sytuacji, gdy informacje mogące skutkować tego rodzaju zagrożeniami zostały już ujawnione i stały się publicznie dostępne. W kontekście tego zakresu tajemnicy zawodowej podnieść również należało, że objęcie tajemnicą dziennikarską informacji, których ujawnienie mogłoby nastąpić w drodze przeprowadzenia dowodu z przesłuchania dziennikarki co do okoliczności wskazanych w treści zaskar-żonego postanowienia, było niezasadne również z tego powodu, że osobą udzielającą informacji opublikowanych w artykule prasowym była osoba pełniąca obowiązki rzecznika prasowego organu administracji rządowej. Generalizując można stwierdzić, że rzecznik prasowy to pracownik instytu-cji lub przedsiębiorstwa, któremu w zakresie wewnętrznych przepisów lub odpowiedniej umowy powierzono pieczę nad interesami pracodawcy w od-niesieniu do prasy i innych środków komunikowania społecznego (por. J. Maślanko, red.: Encyklopedia wiedzy o prasie, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk 1976, s. 217). Do zadań rzeczników prasowych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie or-ganizacji i zadań rzeczników prasowych w urzędach organów administracji rządowej (Dz. U. Nr 4, poz. 36) należy publiczne prezentowanie działań 6 organów administracji rządowej, organizowanie kontaktów publicznych or-ganów administracji rządowej realizowanych z udziałem lub za pośrednic-twem środków masowego przekazu. Ponadto mają oni również współdzia-łać w realizacji obowiązków nałożonych na organy administracji rządowej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). W tej sytuacji, informacje pochodzące od rzecznika prasowego organów administracji rządowej, dostępne dla środków maso-wego przekazu, nie mogą mieć charakteru dyskrecjonalnego. Informacje te mają charakter publiczny. Nie może być zatem wątpliwości, że rzecznik prasowy reprezentuje urząd w kontaktach ze środkami masowego przeka-zu, odpowiadając za całość informacji dotyczących tego urzędu i nie może być objęty anonimatem. Rzecznik prasowy nie może odmówić udzielania informacji, chyba że informacja objęta jest ochroną prawną jako tajemnica, bądź informacja narusza dobra prawne (art. 11 ust. 2 prawa prasowego, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji pu-blicznej). Zakres możliwych do przekazania informacji kształtowany jest przez rzecznika prasowego. W tej sytuacji, pozostając w realiach tej spra-wy, stwierdzić należało, że informacje udzielone przez rzecznika prasowe-go organu administracji rządowej, przeznaczone do publikacji w artykule prasowym, nie są objęte zakresem tajemnicy dziennikarskiej określonej w art. 15 ust. 2 prawa prasowego. Przyjęcie wykładni przeciwnej oznaczałoby ograniczenie możliwości realizowania przez tego rzecznika prasowego ob-owiązków w zakresie dostępu do informacji publicznej. Uwzględniając wskazaną argumentację uznać należało, że informacje, do ustalenia któ-rych dąży prokurator, a których zakres został sprecyzowany w pytaniach zawartych w zaskarżonym postanowieniu, nie są objęte tajemnicą dzienni-karską. Z tego powodu należało zmienić to postanowienie i oddalić wnio-sek prokuratora, sprecyzowany przez sąd pierwszej instancji, o zwolnienie 7 Ewy K. – dziennikarki gazety X. z obowiązku zachowania tajemnicy dzien-nikarskiej w zakresie pytań postawionych przez ten sąd.