WZ 48/01

POSTANOWIENIE Z DNIA 14 GRUDNIA 2000 R. ( WZ 48/2000 ) Obrońca wyznaczony z urzędu do obrony konkretnego oskarżonego w konkretnej sprawie ( art. 81 k.p.k. ), nie ma uprawnienia do obrony tegoż oskarżonego w innej sprawie. Przewodniczący : Sędzia SN płk J. Medyk Sędziowie SN : płk M. Buliński, ppłk J. Dołhy ( sprawozdawca ) Sąd Najwyższy w sprawie Bogdana T., oskarżonego o popełnienie przestępstw określonych w art. 338 § 1 i 2 k.k., po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2000 r. zażalenia adw. Grzegorza Włodzimierza K. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 listopada 2000 r., mocą którego pozostawiono bez rozpoznania wniosek tegoż adwokata o wznowienie postępowania u t r z y m a ł w m o c y zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 12 stycznia 2000 r. Bogdan T. skazany został za popełnienie przestępstw określonych w art. 338 § 1 k.k. i w art. 338 § 2 k.k. na karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 2 lat. W postępowaniu tym oskarżony korzystał z pomocy obrońcy z urzędu adw. Marka Cz. W sierpniu 2000 r. toczyła się przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w L. kolejna sprawa przeciwko Bogdanowi T. Zarządzeniem Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. obrońcą z urzędu w tym postępowaniu wyznaczony został adw. Grzegorz Włodzimierz K. W dniu 6 października 2000 r. do Wojskowego Sądu Okręgowego w W. wpłynął – za pośrednictwem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. wniosek adw. Grzegorza Włodzimierza K. o wznowienie postępowania karnego w 2 pierwszej sprawie Bogdana T., zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 12 stycznia 2000 r. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2000 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w W. pozostawił bez rozpoznania powyższy wniosek o wznowienie postępowania, uznając, że autor tego wniosku nie jest osobą uprawnioną do jego złożenia, bowiem nie został ustanowiony obrońcą przez skazanego, ani też nie został wyznaczony obrońcą z urzędu przez prezesa sądu do dokonania tej czynności procesowej. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł adw. Grzegorz Włodzimierz K., zarzucając „ obrazę przepisów postępowania przez bezpodstawne uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony przez osobę nieuprawnioną ” i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej w pisemnym stanowisku wniósł o nieuwzględnienie zażalenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje : Zażalenie nie jest zasadne. Źródłem powstania formalnego stosunku obrończego może być w szczególności wyznaczenie adwokata przez sąd w wypadku obrony obligatoryjnej ( art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 671 § 1 k.p.k. ), obrony z urzędu ( art. 78 § 1 k.p.k. ) lub w związku z sytuacją, do której ustawa odnosi tzw. przymus adwokacki ( np. art. 545 § 2 k.p.k. ). Wyznaczenie obrońcy z urzędu – jeżeli nie zawiera ograniczeń – odnosi się do całego postępowania w sprawie, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia ( art. 84 § 1 k.p.k. ). Nie ulega zatem wątpliwości, że tak ustawowo określony zakres upoważnienia do obrony z urzędu odnosi się do konkretnej sprawy konkretnego oskarżonego. Zakres ten określa zarządzenie prezesa sądu właściwego do 3 rozpoznania sprawy o wyznaczeniu oskarżonemu obrońcy z urzędu ( art. 81 k.p.k. ). W przedmiotowej sprawie wyznaczenie przez prezesa sądu adw. Grzegorza Włodzimierza K. jako obrońcy z urzędu oskarżonego Bogdana T. upoważniało obrońcę do podejmowania czynności procesowych tylko w tej sprawie. Obrońca z urzędu, bez odrębnego jego wyznaczenia do konkretnej sprawy, pozbawiony jest legitymizacji w postępowaniu o wznowienie postępowania w innej sprawie. Zasadnie zatem Wojskowy Sąd Okręgowy w W. pozostawił bez rozpoznania wniosek o wznowienie postępowania złożony przez adw. Grzegorza Włodzimierza K. do Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy.