WZ 67/04

Sygn. akt: WZ 67/04 POSTANOWIENIE Dnia 4 stycznia 2005 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Wiesław Błuś (przewodniczący) SSN Antoni Kapłon (sprawozdawca) SSN Jan Bogdan Rychlicki Protokolant: Marcin Szlaga przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Jana Żaka, w sprawie szer. J. O. skazanego z art. 280 § 1 kk i innych, po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 4 stycznia 2005 r., zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt: Cs. …/04, po wysłuchaniu wniosku prokuratora p o s t a n o w i ł : zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U Z A S A D N I E N I E Prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 14 maja 2004 r., sygn. akt: Sg …/04, szer. J. O. został skazany za popełnienie przestępstw: z art. 280 § 1 kk, 338 § 1 kk i 338 § 2 kk – dwukrotnie na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Obrońca skazanego złożył wniosek, na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k., o wznowienie postępowania w opisanej wyżej sprawie, uchylenie wskazanego wyżej wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w K. Wojskowy Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu tego wniosku, postanowieniem z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt: Cs. …/04, wniosek ów oddalił. 2 Na to postanowienie obrońca szer. J.O. złożył zażalenie, zarzucając: „1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 540 § 1 pkt 2 lit. b kpk poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zapis przepisu dotyczy jedynie obligatoryjnych przypadków nadzwyczajnego złagodzenia kary, 2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 540 § 1 kpk przez jego błędną wykładnię co do zakresu i znaczenia określenia nowych okoliczności nie znanych wcześniej sądowi”. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistym i jako takie nie może zostać uwzględnione. Z treści art. 540 § 1 pkt 2 kpk jednoznacznie wynika, iż postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nie znane przedtem sądowi, które z kolei wskazują na zaistnienie przesłanek opisanych pod lit. a, b lub c. W sprawie niniejszej nie ulega żadnej wątpliwości, iż orzeczenie TWKL w K. z dnia 8 kwietnia 2004 r., dotyczące szer. J. O. było znane sądowi meriti, który ujawnił je na rozprawie głównej (vide protokół rozprawy głównej, k. 242 v.). W tym stanie rzeczy jako oczywisty jawi się brak powołanej przez wnioskodawcę podstawy do wznowienia postępowania, a to propter nova. W takiej zaś sytuacji dywagacje w przedmiocie ewentualnego zaistnienia w sprawie okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary są zbędne. Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.