SK 47/20

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 27 października 2022 r. Pozycja 64 POSTANOWIENIE z dnia 12 października 2022 r. Sygn. akt SK 47/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański – przewodniczący Piotr Pszczółkowski Jakub Stelina Wojciech Sych Bogdan Święczkowski – sprawozdawca, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2022 r., skargi konstytu-cyjnej M.J. o zbadanie zgodności: art. 13 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administra-cyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.) z: – art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 25 września 2019 r. M.J. (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego o orzeczenie, że art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.; dalej: p.u.s.a.) jest niezgodny z: – art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 2 – art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Wyrokiem z grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżą-cego na decyzję Wojewody z sierpnia 2016 r., w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z rejestrów mieszkańców. Od wyroku WSA skarżący wywiódł skargę kasacyjną. W toku po-stępowania kasacyjnego skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziego WSA delegowanego do NSA. Postanowieniem z marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wskazany powyżej wniosek o wyłączenie sędziego. Skarżący wniósł zażalenie na rzeczone postanowie-nie NSA. Zażalenie to zostało następnie odrzucone postanowieniem NSA z kwietnia 2019 r. Wyrokiem z 25 czerwca 2019 r. (sygn. akt […]) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skar-gę kasacyjną skarżącego. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez osoby nieposiadające nominacji Prezydenta RP do orzekania w okre-ślonej instancji sądowej jest naruszeniem konstytucyjnie chronionego prawa do rozpoznania sprawy przez właściwy sąd. Skarżący wskazał, że sędziowie sądów administracyjnych są powoływani przez Pre-zydenta RP na ściśle określone co do funkcji i miejsca stanowiska. Jednocześnie Konstytu-cja nie przewiduje możliwości scedowania uprawnienia Prezydenta RP, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, na jakikolwiek inny organ władzy publicznej, w tym organ ad-ministracyjny sądu, jakim jest Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego. 2. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 10 lutego 2020 r. (sygn. Ts 152/19) na-dał przedmiotowej skardze konstytucyjnej dalszy bieg w zakresie badania konstytucyjności art. 13 § 1 p.u.s.a. oraz odmówił nadania dalszego biegu skardze w pozostałym zakresie. 3. Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z 8 czerwca 2020 r. poinformował, że nie przystępuje do sprawy toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym w wyniku skargi M.J. 4. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w piśmie z 17 grudnia 2020 r. przedstawił stanowi-sko, w którym wniósł o umorzenie niniejszego postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) ze względu na niedopuszczal-ność wydania wyroku. W uzasadnieniu stanowiska Sejmu wskazano, że orzeczeniem, które bezpośrednio odnosiło się do przysługującemu skarżącemu prawa do sądu, w zakresie wskazanym w zarzu-tach skargi, było postanowienie NSA z marca 2019 r., którym oddalono wniosek o wyłącze-nie sędziego WSA delegowanego do NSA. W konsekwencji oznacza to, że po pierwsze, skarżący błędnie określił ostateczne orzeczenie dotyczące wskazanego w skardze prawa pod-miotowego rangi konstytucyjnej, a po drugie, że skarżący przekroczył 3-miesięczny termin wniesienia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK. Niezależnie od powyższego, w uzasadnieniu stanowiska Sejmu podniesiono, że wzor-cem konstytucyjnym w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia skargi konstytu-cyjnej może być wyłącznie przepis ustawy zasadniczej, statuujący konstytucyjne prawo pod-miotowe, a nie zasada ustrojowa. Wymóg ten spełnia wyłącznie wskazany przez skarżącego art. 45 ust. 1 Konstytucji, stanowiący podstawę normatywną konstytucyjnego prawa do sądu, natomiast wymogu tego nie spełniają pozostałe przepisy, wskazane w skardze jako wzorce kontroli. W stanowisku Sejmu wskazano również, że postawiony przez skarżącego zarzut nie-konstytucyjności przepisów nie został należycie uzasadniony, w szczególności skarżący nie OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 3 wykazał, na czym konkretnie miałoby w niniejszej sprawie polegać naruszenie konstytucyj-nego prawa do sądu. Ponadto, w stanowisku Sejmu podniesiono, że kwestionowana przez skarżącego regulacja, dotycząca instytucji delegowania sędziów, jest powszechnie akcepto-wana, zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, jak i w piśmiennictwie. 5. W piśmie procesowym z 20 stycznia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na stanowi-sko Sejmu wyrażone w piśmie z 17 grudnia 2020 r., skarżący podtrzymał dotychczasowe sta-nowisko w sprawie. 6. W piśmie z 20 stycznia 2021 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie niniejsze-go postępowania w całości na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, tj. ze względu na nie-dopuszczalność wydania wyroku. W uzasadnieniu stanowiska Prokuratora Generalnego doprecyzowano, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie winno podlegać umorzeniu w zakresie dotyczącym bada-nia zgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 10 ust. 2 Konstytucji, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji, ze względu na niedopuszczalność orzekania, która w ocenie Prokuratora Generalnego wynika z tego, że wzorcem kontroli uczyniono normy ogólne, określające zasady ustrojowe, a nie zaś przepisy Konstytucji statuujące określone prawa i wolności. Jeżeli chodzi o kwestię zbadania zgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, to postępowanie w tym zakresie również winno, zdaniem Prokuratora Generalnego, podlegać umorzeniu na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, z tym jednak zastrzeżeniem, że w omawianym zakresie niedopusz-czalność orzekania wynika z braku wskazania przez skarżącego, w jaki sposób kwestionowa-ny przez niego przepis sprawia, iż pozycja sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych orzekających w Naczelnym Sądzie Administracyjnym staje się nieodpowiednia i narusza standardy konstytucyjne. W konsekwencji oznacza to, że skarżący nie wskazał żadnego łącz-nika pozwalającego na powiązanie instytucji delegacji, o której mowa w kwestionowanym art. 13 § 1 p.u.s.a., z naruszeniem prawa do sądu, w tym w zakresie komponenty obejmującej prawo do rozpoznania sprawy przez „sąd właściwy”. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, „[k]ażdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu nor-matywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji”. W po-wołanym przepisie ustawy zasadniczej ustrojodawca wprowadził wymóg istnienia bezpośred-niego związku między treścią wskazanych w skardze konstytucyjnej norm i naruszeniem przysługujących skarżącemu konstytucyjnych wolności lub praw. Trybunał przypomina, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna powinna zawierać: określenie kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obo-wiązkach skarżącego określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją (pkt 1); wskazanie, która konstytucyjna wolność OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 4 lub prawo skarżącego i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone (pkt 2); uza-sadnienie zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu norma-tywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argu-mentów lub dowodów na jego poparcie (pkt 3). Należy podkreślić, że prawidłowe wykonanie przez skarżącego obowiązku przedstawienia, jakie konstytucyjne prawa lub wolności (i w jaki sposób) zostały naruszone przez przepisy stanowiące przedmiot wnoszonej skargi konstytu-cyjnej, polegać musi nie tylko na wskazaniu (numerycznym) postanowień Konstytucji i zasad z nich wyprowadzanych, z którymi – zdaniem skarżącego – niezgodne są kwestionowane przepisy, lecz także na przedstawieniu treści prawa lub wolności, wywodzonych z tych posta-nowień, a naruszonych przez normodawcę. Powinna temu towarzyszyć stosowna argumenta-cja prawna, uprawdopodabniająca stawiane zarzuty. Z powyższego obowiązku nie może zwolnić skarżącego, działający ex officio, Trybunał Konstytucyjny. W konsekwencji poprze-stanie przez skarżącego na lakonicznym lub zdawkowym uzasadnieniu zarzutu albo na cał-kowitym nieuzasadnieniu sformułowanych zarzutów stanowi niewykonanie dyspozycji usta-wowej, co skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK. Niedopuszczalne jest bowiem samodzielne precyzowanie przez Trybunał, a tym bardziej uza-sadnianie, jedynie ogólnikowo sformułowanych zarzutów niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów (zob. wyrok TK z 28 czerwca 2018 r., sygn. SK 4/17, OTK ZU A/2018, poz. 43 i powołane tam orzecznictwo). Odnosząc się w tym miejscu do stanowiska Sejmu, w ramach którego podniesiono, że skarżący błędnie określił ostateczne orzeczenie dotyczące wskazanego w skardze prawa do sądu i w konsekwencji uchybił 3-miesięcznemu terminowi wniesienia skargi konstytucyjnej, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, należy stwierdzić, iż kwestia ta podlegała weryfi-kacji na wcześniejszym etapie sprawy i została rozstrzygnięta przez sędziego Trybunału przez nadanie skardze dalszego biegu w zakresie badania konstytucyjności art. 13 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, ze zm.; dalej: p.u.s.a.). Zajęte wówczas stanowisko Trybunał podtrzymuje. Uwzględniając, że skarżący czyni podstawą wywiedzionej skargi zarzut naruszenia konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, na skutek zasiadania w składzie orzekającym sę-dziego delegowanego, za ostateczne rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, należy uznać wyrok wydany z udziałem tego sędziego, a zatem in concreto wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r. (sygn. akt […]). 2. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną kontrola konstytucyjności przepisów ustawy może odbywać się na pod-stawie postanowień konstytucyjnych statuujących wolności lub prawa podmiotowe, a zatem postanowień będących podstawą normy prawnej adresowanej do obywatela, kształtującej jego sytuację prawną i dającej mu możność wyboru zachowania (por. wyrok z 13 stycznia 2004 r., sygn. SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2). Właściwego wzorca kontroli w postępowaniu skargowym nie mogą stanowić natomiast normy ogólne, określające zasady ustrojowe, i nor-my adresowane do ustawodawcy, narzucające mu pewien sposób regulowania dziedzin życia (zob. wyroki z: 10 maja 2005 r., sygn. SK 40/02, OTK ZU nr 5/A/2005, poz. 48; 17 listopada 2010 r., sygn. SK 23/07, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 103). 3. Podstawy umorzenia postępowania prowadzonego przed Trybunałem ustawodawca uregulował w art. 59 ust. 1 u.o.t.p.TK. Zgodnie ze wskazanym przepisem Trybunał na posie-dzeniu niejawnym wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) na skutek cofnięcia wniosku, pytania prawnego albo skargi konstytucyjnej; 2) jeżeli wydanie orzeczenia jest nie-dopuszczalne; 3) jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne; 4) jeżeli akt normatywny w zakwe-stionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał, OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 5 a także 5) w przypadku zakończenia kadencji Sejmu i Senatu, w niezakończonych sprawach wszczętych na podstawie wniosku grupy posłów albo grupy senatorów, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 1 Konstytucji. Trybunał wielokrotnie podkreślał, że kontrolowanie, czy nie zachodzi któraś z ujem-nych przesłanek wydania wyroku, skutkujących obligatoryjnym umorzeniem postępowania, konieczne jest na każdym etapie postępowania (por. postanowienia z: 21 października 2003 r., sygn. SK 41/02, OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 89; 6 lipca 2004 r., sygn. SK 47/03, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 74; 21 marca 2006 r., sygn. SK 58/05, OTK ZU nr 3/A/2006, poz. 35 i cytowane tam orzecznictwo). Powyższe oznacza, że wydane w sprawie zarządzenie sędziego Trybunału o nadaniu skardze konstytucyjnej biegu nie wyklucza wydania postano-wienia o umorzeniu postępowania na dalszym etapie sprawy. Uwzględniając przedstawione wywody, Trybunał był zobowiązany – również na obecnym etapie postępowania – zbadać, czy nie zachodzą ujemne przesłanki rozpoznania niniejszej skargi. Przekazanie skargi konsty-tucyjnej po zakończeniu jej wstępnej kontroli do rozpoznania przez odpowiedni skład Trybu-nału nie przesądza bowiem ostatecznie o dopuszczalności jej merytorycznego rozpatrzenia (zob. postanowienie z 3 grudnia 2020 r., sygn. SK 27/17, OTK ZU A/2020, poz. 68). 4. W skardze konstytucyjnej skarżący wniósł do Trybunału o orzeczenie, że art. 13 § 1 i 2 p.u.s.a. jest niezgodny z: – art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 Konstytucji, – art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji. Mając na względzie, że w niniejszej sprawie dalszy bieg skardze nadano wyłącznie w zakresie zbadania konstytucyjności art. 13 § 1 p.u.s.a., przedstawione poniżej rozważania zostaną ograniczone wyłącznie do wskazanego zakresu rozpoznania skargi. 5. Zgodnie z art. 13 § 1 p.u.s.a. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może de-legować, na czas określony, sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W myśl art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywist-niającym zasady sprawiedliwości społecznej. Art. 10 ust. 2 Konstytucji stanowi, że władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Pol-skiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały. Natomiast art. 45 ust. 1 Kon-stytucji gwarantuje każdemu prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Stosownie do art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji akt urzędowy Prezydenta RP w sprawie powołania sę-dziego nie wymaga dla swojej ważności podpisu (kontrasygnaty) Prezesa Rady Ministrów. 6. Trybunał stwierdza, że w niniejszej sprawie za jedyny skuteczny wzorzec kontroli może być uznany art. 45 ust. 1 Konstytucji. Tylko bowiem ten przepis odnosi się do sfery praw i wolności konstytucyjnych, ochronie których służyć ma skarga konstytucyjna. Powoła-ny przepis wyraża bowiem publiczne prawo podmiotowe do sądu, które swym zakresem obejmuje m.in. prawo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpozna-jących sprawy. Prawo to ma pozostawać – zdaniem skarżącego – w sprzeczności z kwestio-nowanym w skardze art. 13 § 1 p.u.s.a. Pozostałe wzorce kontroli wskazane w skardze, a obejmujące art. 2, art. 10 ust. 2 i art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji należy uznać za wzorce nieprawidłowe, i to z kilku powo- OTK ZU A/2022 SK 47/20 poz. 64 6 dów. Po pierwsze, należy stwierdzić, że powołane przepisy nie kreują bezpośrednio konstytu-cyjnych wolności lub praw. Art. 2 Konstytucji wyraża zasadę ustrojową demokratycznego państwa prawnego; art. 10 ust. 2 Konstytucji odnosi się do zasady ustrojowej podziału wła-dzy; art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji statuuje natomiast prerogatywę prezydencką, obejmu-jącą akt powoływania sędziów. Tymczasem, jak już wskazano uprzednio, wzorcami kontroli w postępowaniu prowadzonym na skutek wywiedzenia skargi konstytucyjnej mogą być wy-łącznie te przepisy ustawy zasadniczej, które statuują prawa lub wolności konstytucyjne, a nie odnoszą się do zasad ustrojowych czy też kompetencji organów władzy publicznej. Po drugie, skarżący nie wykazał, jakie konstytucyjne prawa lub wolności – niepodlegające ochronie na mocy art. 45 ust. 1 Konstytucji – miałyby wynikać z przywołanych przepisów konstytucyj-nych. Po trzecie wreszcie, skarga konstytucyjna – jako środek ochrony konstytucyjnych praw i wolności – nie powinna służyć ochronie kompetencji (prerogatyw) organów władzy pu-blicznej. Z tych względów Trybunał postanowił umorzyć postępowanie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK w zakresie badania zgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 2, art. 10 ust. 2 i art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji – z powodu niedopuszczalności wydania wyroku. 7. Niezależnie od powyższego Trybunał stwierdza, że treść skargi uniemożliwia także merytoryczne rozpoznanie zarzutu niezgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytu-cji, ze względu na brak należytego uzasadnienia wskazanego zarzutu. Lektura skargi dowo-dzi, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób obecność w składzie orzekającym sędziego dele-gowanego miałaby pozostawać w sprzeczności z prawem do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, a nie jest rolą Trybunału poszukiwać takiego uzasadnienia ex officio. W tym zakre-sie Trybunał podziela stanowisko Prokuratora Generalnego, że skarżący nie wskazał żadnego łącznika pozwalającego na powiązanie instytucji delegacji, o której mowa w kwestionowa-nym art. 13 § 1 p.u.s.a., z naruszeniem prawa do sądu, w tym w zakresie komponenty obej-mującej prawo do rozpoznania sprawy przez „sąd właściwy”. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć konstytucyjność art. 13 § 1 p.u.s.a., winien był wykazać w uzasadnieniu skargi, w jaki sposób orzekanie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poza inwestyturą, zainicjowane prawidłowo wydanym aktem delegacji na podstawie kwestionowanego art. 13 § 1 p.u.s.a., wpływa negatywnie na konstytucyjne atrybuty sądu, dekodowane z normy art. 45 ust. 1 Konstytucji. Argumentacji takiej próżno jednak szukać w rozpoznawanej skardze kon-stytucyjnej. Na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że instytucja delegacji sędziego, w kontekście zachowania prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, była już przedmiotem kontroli konstytucyjności. W wyroku pełnego składu z 15 stycznia 2009 r., sygn. K 45/07 (OTK ZU nr 1/A/2009, poz. 3), Trybunał orzekł w punkcie 7 sentencji, że art. 77 § 1 pkt 1, 3 i 4 oraz § 2, 2a, 3 i 3a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98 poz. 1070, ze zm.) jest zgodny z art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 173 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 180 ust. 2 Konstytucji. Skarżący powinien był zatem odnieść się w uzasadnieniu skargi także do ugruntowanego orzecznictwa Trybunału, dotyczącego oceny konstytucyjności instytucji delegacji (w tym zwłaszcza powołanego wyroku o sygn. K 45/07) oraz przedstawić argumenty wskazujące albo na niezasadność przyjmowanego dotychczas przez Trybunał stanowiska, albo przekonywające o jego nieaktualności na gruncie sądownic-twa administracyjnego. Tymczasem tym wymogom skarżący również nie sprostał. Mając powyższe na względzie Trybunał postanowił umorzyć postępowanie, na pod-stawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK, w zakresie badania zgodności art. 13 § 1 p.u.s.a. z art. 45 ust. 1 Konstytucji ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Z tych też względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.