SK 56/20

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 15 lipca 2021 r. Pozycja 36 POSTANOWIENIE z dnia 29 czerwca 2021 r. Sygn. akt SK 56/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący Stanisław Piotrowicz Julia Przyłębska – sprawozdawca Bartłomiej Sochański Wojciech Sych, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r., skargi konstytucyjnej A.B. o zbadanie zgodności: art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fi-zycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217, art. 84 i art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 oraz art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE I 1. W skardze konstytucyjnej z 27 marca 2018 r., wniesionej do Trybunału Konstytu-cyjnego 29 marca 2018 r. (data nadania), A.B. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) jest niezgodny z: „a) art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie warunków rozpo-znania przychodu z działalności gospodarczej niezgodnych z zasadą Państwa Prawnego, poprawnej legislacji, pewności prawa oraz wprowadzenie obciążeń publicznych w sposób ponadto niejasny, nieprecyzyjny i ograniczający prawa podatników do nieopodatkowania przychodu z tytułu sprzedaży własnego majątku po upływie 5 lat od jego nabycia, b) z art. 84 i art. 217 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie warunków rozpoznania przychodu z działalności gospodarczej niezgodnych z zasadą szczególnej okre-śloności regulacji daninowych, OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 2 c) art. 2 w związku z art. 64 ust. 1-2 w zw. z art. 84 Konstytucji RP, ze względu na naruszenie praw ekonomicznych podatników przez wprowadzenie nadmiernie szerokiej definicji działal-ności gospodarczej rozszerzającej zakres opodatkowania z tego źródła przychodu na przycho-dy z innych źródeł w tym ze sprzedaży posiadanego na własność majątku” (petitum skargi konstytucyjnej). 1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą: Skarżąca otrzymała od męża w 2000 r. połowę nabytych przez niego gruntów rolnych, które następnie w latach 2001-2007 małżonkowie częściowo sprzedali. Małżonkowie mieli wyłączoną małżeńską wspólność majątkową, nie prowadzili rolnego gospodarstwa rodzinne-go, toteż nie spełniali warunków uznania ich za rolników indywidualnych. Organ kontroli skarbowej ustalił, że mąż skarżącej zakupił grunty o łącznej powierzchni 81,559 ha za cenę 2 715 000 zł. W 2009 r. skarżąca wraz z mężem sprzedali część posiadanych działek, uzysku-jąc z tego tytułu łączny przychód w kwocie 850 344,28 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skar-bowej w S. (dalej: Dyrektor Urzędu) wszczął wobec skarżącej postępowanie kontrolne w za-kresie rzetelności deklarowanych przez nią podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obli-czenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. W decyzji z 30 marca 2015 r. (nr […]) Dyrektor Urzędu określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 126 490 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy na podstawie decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie (dalej: Dyrektor Izby) z 22 czerwca 2015 r. (nr […]). Organy kontroli skarbowej uznały, że dokonane przez skarżącą czynności, tj. m.in. podział posiadanej nieruchomości na szereg mniejszych działek, stworzenie strony internetowej z informacją o ofercie sprzedaży nieru-chomości, a następnie sprzedaż działek, były podejmowane w ramach pozarolniczej działal-ności gospodarczej stosownie do art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Organy oceniły, że całokształt działań podjętych przez skarżącą i jej męża świadczy o zorganizowanym, zarobkowym, profesjonal-nym i ciągłym charakterze, w związku z czym spełnia wszystkie przesłanki uznania tych dzia-łań jako typowych dla działalności gospodarczej. W związku z tym przychód uzyskany z tytu-łu sprzedaży nieruchomości należało zakwalifikować do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (pozarolnicza działalność gospodarcza). Skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby do Wojewódzkiego Sądu Admini-stracyjnego w S. (dalej: WSA), który w wyroku z 9 grudnia 2015 r. (sygn. akt […]) ją oddalił. W uzasadnieniu wyroku WSA, odwołując się do definicji działalności gospodarczej oraz do-tychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, a także oceniając charakter prowa-dzonej w 2009 r. przez skarżącą działalności, uznał, że spełniła ona przesłanki uznania jej za osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy w wy-roku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2018 r. (sygn. akt […]). 1.2. W skardze konstytucyjnej skarżąca wskazała, że zgodnie z dokonaną przez Na-czelny Sąd Administracyjny wykładnią art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., „sprzedając działki gruntu wcześniej zakupionego jako całość na kredyt w celu uzyskania zarobku, w sposób powtarzal-ny, przy minimalnym poziomie zorganizowania (własne ogłoszenia internetowe o sprzedaży), (...) prowadziła [ona] działalność gospodarczą, co uniemożliwia potraktowanie [jej] przycho-du jako przychodu ze źródła odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), a tym samy[m] z wyłączenia z przychodu po upływie 5 lat od daty nabycia nieruchomości” (uzasadnienie skargi konstytucyjnej, s. 5). Zdaniem skarżącej, powyższa norma jest niezgodna z powołanymi wzorcami konstytu-cyjnymi, ponieważ nieznany jest jej zakres, zaś sama definicja działalności gospodarczej jest niejasna. Sformułowanie zakwestionowanego przepisu narusza zasadę prawidłowej legislacji, obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym. Uważa też, że art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. de- OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 3 finiuje jednocześnie i w ten sam sposób działalność gospodarczą i pozarolniczą działalność go-spodarczą, co oznacza, że podatnik spełniający te kryteria nie jest w stanie rozstrzygnąć, czy dotyczyć go będą przepisy o działalności gospodarczej, czy o działalności pozarolniczej. Co więcej, warunki te mogą spełniać podmioty osiągające także przychody z innych źródeł niż działalność gospodarcza, gdyż przepis ten nie zawiera kryteriów pozwalających na odróżnienie przychodów z tego źródła i pozostałych przychodów wymienionych w art. 10 u.p.d.o.f. W kon-sekwencji podatnik, na podstawie analizy tego przepisu, nie jest w stanie odpowiedzieć na py-tanie, czy jego działania generują przychody ze źródła „działalność gospodarcza”, czy też z innych źródeł, np. sprzedaży składników majątku prywatnego, najmu czy działalności wyko-nywanej osobiście. A więc, według skarżącej, art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. nie odpowiada kryteriom, jakie powinny spełniać normy prawa daninowego, wywodzonym z art. 2, art. 84 i art. 217 Kon-stytucji. Skarżąca zarzuca kwestionowanej regulacji także naruszenie prawa do równej ochrony własności. Jej zdaniem, norma wynikająca z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. powoduje, że podatnicy tacy jak ona nie korzystają z takiej samej ochrony prawnej jak podatnicy, którym nie zakwe-stionowano nieopodatkowania zbycia nieruchomości po upływie 5 lat od ich sprzedaży. Tacy sami podatnicy, dokonujący takich samych czynności, podlegają więc różnej ochronie praw-nej. 2. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 28 sierpnia 2018 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez przedłożenie wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć organów kontroli skarbowej, potwierdzających wy-czerpanie drogi prawnej w sprawie. W piśmie z 7 września 2018 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej odpowiedział na powyższe wezwanie. 3. W piśmie z 10 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącej poinformował Trybunał Konstytucyjny o śmierci skarżącej oraz o toczącym się postępowaniu spadkowym. Na podstawie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 2019 r., sygn. Ts 54/18, postępowanie w sprawie zostało zawieszone zgodnie z art. 174 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w związku z art. 36 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa-nia przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393). W piśmie z 5 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącej, działając w imieniu A.A.K. – spa-dkobierczyni skarżącej – przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 18 grudnia 2019 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po skarżącej opatrzone klauzulą prawomocności w celu podjęcia zawieszonego postępowania. Do pisma dołączone zostało pełnomocnictwo A.K. do reprezentowania jej przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. Ts 54/18. Na podstawie postanowienia z 8 maja 2020 r. Trybunał Konstytucyjny podjął zawie-szone postępowanie w sprawie o sygn. Ts 54/18. 4. W postanowieniu z 8 maja 2020 r., sygn. Ts 54/18 (OTK ZU B/2020, poz. 227), Trybunał nadał skardze konstytucyjnej dalszy bieg. 5. W piśmie z 8 czerwca 2020 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował, że nie zgłasza udziału w postępowaniu. 6. W piśmie z 8 października 2020 r. reprezentujący Sejm Marszałek wniósł o stwier-dzenie, że art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. jest zgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 4 oraz o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wy-dania wyroku. 7. W piśmie z 29 stycznia 2021 r. Prokurator Generalny wniósł o stwierdzenie, że art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. jest zgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2, art. 84 i art. 217 Konsty-tucji oraz o umorzenie postępowania w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Przedmiot i wzorce kontroli. 1.1. Przedmiotem skargi konstytucyjnej jest art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Zakwestionowany przepis ma następujące brzmienie: „Ilekroć w ustawie jest mowa o: (…) 6) działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej – oznacza to dzia-łalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wy-mienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9; (…)”. Z kolei art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f., do którego odwołuje się kwestionowany przepis, sta-nowi: „Źródłami przychodów są: 1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; 2) działalność wykonywana osobiście; 3) pozarolnicza działalność gospodarcza; 4) działy specjalne produkcji rolnej; 5) (uchylony); 6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodar-stwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjal-nych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospo-darczą; 7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c; 8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 5 – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało doko-nane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastą-piło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany; 8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną; 8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da; 9) inne źródła (…)”. 1.2. Jako wzorce kontroli zostały w skardze wskazane art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji, z których wynikają zasady poprawnej legislacji i szczególnej określo-ności przepisów prawa podatkowego, a także art. 64 Konstytucji, statuujący zasadę ochrony prawa własności. 2. Analiza formalnoprawna. 2.1. Trybunał Konstytucyjny z urzędu ustalił, że będąca skarżącą w niniejszej sprawie A.B. (dalej: skarżąca) złożyła do Trybunału Konstytucyjnego, oprócz rozpatrywanej, jeszcze dwie skargi konstytucyjne (sygn. SK 54/20 i SK 55/20), dotyczące zgodności art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217, art. 84 i art. 217 w związku z art. 64 ust. 3 oraz art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 84 Konstytucji. Wszystkie skargi zostały sporządzone przez tego samego pełnomocnika procesowego i mają tożsamą treść. W postanowieniu z 25 lutego 2021 r. (OTK ZU A/2021, poz. 10) Trybunał Konstytu-cyjny umorzył postępowanie w sprawie skargi konstytucyjnej o sygn. SK 54/20 ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: uotpTK). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego w sytuacjach, gdy zaskarżony przepis był już wcześniej przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału oraz gdy postę-powanie zostało zainicjowane przez ten sam podmiot, zachodzi niedopuszczalność wydania orzeczenia ze względu na zasadę res iudicata (zob. np. postanowienie z 18 lipca 2011 r., sygn. SK 5/11, OTK ZU nr 6/A/2011, poz. 66). W ocenie Trybunału, sytuacja taka, pomimo tożsamości przedmiotowej i podmiotowej spraw o sygn. SK 54/20 i SK 56/20, nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Dla zaistnienia przesłanki powagi rzeczy osądzonej (jak i ujem-nej przesłanki procesowej ne bis in idem, aktualizującej się w sytuacji wyłącznie tożsamości przedmiotowej) konieczne jest bowiem uprzednie wydanie przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym (wyroku). Postanowienie o umorzeniu postę-powania, a takie zapadło w sprawie o sygn. SK 54/20, a z którą jest tożsama obecnie rozpa-trywana sprawa o sygn. SK 56/20, nie prowadzi do powstania powagi rzeczy osądzonej. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II CSK 683/16 (Lex nr 2349407), „[p]owaga rzeczy osądzonej (res iudicata) polega na niedopuszczalności po-nownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która została już prawomocnie osądzona. Instytucja ta odnosi się tylko do tych orzeczeń, które «osądzają» sprawę, a więc merytorycz-nych orzeczeń rozstrzygających sporny między stronami występującymi w określonych ro-lach procesowych stosunek prawny w oparciu o określoną podstawę faktyczną i prawną”. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie stoi na stanowisku, że zakaz ponownego orze-kania w sprawie prawomocnie osądzonej (ne bis in idem, res iudicata) może być powiązany jedynie z orzeczeniami rozstrzygającymi sprawę co do istoty (por. postanowienie z 12 grud-nia 2005 r., sygn. SK 4/03, OTK ZU nr 11/A/2005, poz. 143, w którym Trybunał zajął od- OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 6 mienne stanowisko i uznał postanowienie za podstawę umorzenia postępowania w oparciu o zasadę ne bis in idem). 2.2. Mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia, Trybunał Konstytucyjny w obec-nym składzie zanalizował rozpoznawaną skargę konstytucyjną z punktu widzenia wymagań formalnych, określonych w art. 53 uotpTK. Na każdym etapie postępowania istnieje bowiem konieczność badania, czy nie zachodzi któraś z ujemnych przesłanek procesowych, skutkują-ca obligatoryjnym umorzeniem postępowania (zob. np. postanowienie z 20 lutego 2019 r., sygn. SK 30/17, OTK ZU A/2019, poz. 8), zaś skład orzekający merytorycznie nie jest zwią-zany postanowieniem o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu wydanym na etapie kontroli wstępnej. 2.3. Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie był przepis będący tzw. definicją legalną, określającą sposób rozumienia poszczególnych występujących w ustawie pojęć. W świetle orzecznictwa Trybunału przepisy prawa formułujące definicje legalne, w zakresie, w jakim ustanawiają normę nakazującą przyjmowanie określonego rozumienia pojęcia, mogą podlegać kontroli Trybunału, także w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną (por. wyrok z 9 czerwca 2015 r., sygn. SK 47/13, OTK ZU nr 6/A/2015, poz. 81). 2.4. Skarżąca sformułowała w skardze zarzut naruszenia zasad poprawnej legislacji i określoności przepisów prawa podatkowego. Naruszenie tych zasad, w jej ocenie, jest kon-sekwencją niejasnej i niedookreślonej definicji działalności gospodarczej zawartej w kwestio-nowanym przepisie. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, kryterium pozwalającym stwierdzić, czy dany przepis jest niejasny, jest powodowanie trudności w jego interpretacji i stosowaniu, a podsta-wowym wyznacznikiem jest tu zróżnicowanie indywidualnych rozstrzygnięć, opartych na tym samym przepisie. Nie wystarczy tylko i wyłącznie abstrakcyjne stwierdzenie niejasności tekstu prawa, wynikające z posłużenia się przez ustawodawcę wyrażeniem czy zwrotem nie-dookreślonym. Zarzut nieokreśloności przepisu można bowiem postawić tylko wtedy, kiedy stosując podstawowe metody wykładni, nie można stwierdzić, jakie jest jego znaczenie. Jeżeli poszczególne metody wykładni, stosowane w trakcie orzekania, dają możliwość jednoznacz-nej interpretacji danego przepisu, to nie ma podstaw do formułowania wątpliwości konstytu-cyjnych. Dopiero taki poziom niejasności przepisów prawnych, który nawet przy wykorzy-staniu wszystkich przyjętych metod wykładni uniemożliwia ich interpretację, może stanowić samoistną przesłankę niezgodności z Konstytucją tej regulacji (zob. postanowienie o sygn. SK 54/20 i powołane tam orzecznictwo). Jednocześnie Trybunał przypomniał, że warunek formalny skargi konstytucyjnej „uza-sadnieni[a] zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu norma-tywnego, ze wskazaną konstytucyjną wolnością lub prawem skarżącego, z powołaniem argu-mentów lub dowodów na jego poparcie”, określony w art. 53 ust. 1 pkt 3 uotpTK, nie może być traktowany powierzchownie i instrumentalnie. Ponad wszelką wątpliwość nie czyni za-dość rozważanej powinności samo przedstawienie przepisu stanowiącego przedmiot kontroli i przepisu będącego wzorcem tej kontroli (nawet wraz z podaniem sposobu rozumienia obu wymienionych przepisów), bez przedstawienia chociażby jednego argumentu wskazującego na niezgodność tych regulacji prawnych. Wówczas należy uznać, że zarzut w ogóle nie został uzasadniony. Nie realizują tego wymagania również uwagi nazbyt ogólne, niejasne czy też czynione jedynie na marginesie innych rozważań. W takich wypadkach uzasadnienie – jako formalnie wadliwe – należy zakwalifikować jako pozorne, równoznaczne z brakiem uzasad-nienia (zob. wyrok z 6 marca 2019 r., sygn. K 18/17, OTK ZU A/2019, poz. 10 i powołane tam orzecznictwo). OTK ZU A/2021 SK 56/20 poz. 36 7 2.5. Mając na względzie powyższe, poprawne uzasadnienie zarzutu niedookreśloności przepisów musi zatem prowadzić do wykazania, że w podobnych stanach faktycznych zapa-dły różne rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, a rozbieżności orzecznictwa są konse-kwencją trudności w jednolitej interpretacji i stosowaniu kwestionowanego przepisu. Analiza rozpatrywanej skargi konstytucyjnej w tym zakresie prowadzi do wniosku, że skarżąca nie powołała żadnego orzecznictwa sądów administracyjnych, poza wyrokiem wy-danym w jej sprawie, na podstawie którego możliwe byłoby zbadanie zasadności zarzutu nieo-kreśloności definicji „działalności gospodarczej”. Argumentacja zaprezentowana w skardze sprowadza się do formułowania ogólnych stwierdzeń, powoływania przykładów niemających żadnego związku ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, w związku z którą została wnie-siona skarga konstytucyjna, oraz odsyłania do „niejednolitej linii orzeczniczej” bez powoły-wania jakichkolwiek orzeczeń. Znaczna część uzasadnienia skargi została poświęcona cyta-tom z orzecznictwa Trybunału dotyczącego zasad poprawnej legislacji i określoności przepi-sów prawa podatkowego, a także cytatom obszernych fragmentów wyroków Trybunału doty-czących różnych przepisów prawa podatkowego, niemających związku z kwestionowanym w skardze przepisem. 2.6. Ocena formalna rozpoznanej skargi konstytucyjnej, dokonana przez Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie, jest zbieżna z oceną dokonaną przez Trybunał w tożsa-mej podmiotowo i przedmiotowo sprawie o sygn. SK 54/20. Przyczyną umorzenia postępo-wania w tamtej sprawie było również uchybienie wymogowi formalnemu, określonemu w art. 53 ust. 1 pkt 3 uotpTK. 3. Podsumowując, badana skarga konstytucyjna nie spełnia warunku formalnego, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 3 uotpTK, w związku z czym wydanie wyroku w niniej-szej sprawie było niedopuszczalne. Postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 uotpTK.