Ts 10/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 czerwca 2017 r. Pozycja 85 POSTANOWIENIE z dnia 29 maja 2017 r. Sygn. akt Ts 10/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Leon Kieres – przewodniczący i sprawozdawca Lech Morawski Piotr Pszczółkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 29 marca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej D.M., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 stycznia 2017 r. D.M. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 28 § 1 oraz art. 30 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w „jakim uniemożliwiają przed sądem pierwszej instancji udział czynnika społecznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości” są niezgodne z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 182 Konstytucji. Postanowieniem z 29 marca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi 11 kwietnia 2017 r.) Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że wydanie merytorycznego orzeczenia jest niedopuszczalne. Jak ustalił Trybunał, zaskarżone przez skarżącego przepisy, określające skład sądu na rozprawie głównej i posiedzeniu w pierwszej instancji, nie były podstawą postanowienia Sądu Apelacyjnego w K. (dalej: Sąd Apelacyjny w K.) z czerwca 2016 r., tj. orzeczenia, w związku z którym wniósł skargę. Postanowieniem tym Sąd Apelacyjny w K. oddalił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z listopada 2014 r. (dalej: wyrok Sądu Okręgowego w K.). Sąd badał zatem, czy w sprawie skarżącego zaistniały przesłanki określone w art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k. Niezależnie od powyższego Trybunał zwrócił uwagę na to, że jeśliby przyjąć, iż orzeczeniem ostatecznym w sprawie jest wyrok Sądu Okręgowego w K., to skardze należałoby odmówić nadania dalszego biegu z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. W zażaleniu z 18 kwietnia 2017 r. skarżący, powtórzywszy wywody sformułowane w skardze, zarzucił że postanowienie Trybunału jest „nieuzasadnione”. Zażądał jego OTK ZU B/2017 Ts 10/17 poz. 85 2 uchylenia i przekazania skargi do ponownego rozpoznania, ewentualnie nadanie skardze dalszego biegu i merytoryczną kontrolę zakwestionowanych w niej przepisów. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył przy tym, że nie otrzymał od skarżącego wynagrodzenia „w całości ani w części”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: ustawa o TK) skar-żącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjne-go o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek od-mowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Zdaniem Trybunału kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty sformułowane w zażaleniu nie podważają poczynionych w nim ustaleń i nie zasługują na uwzględnienie z poniżej przedstawionej przyczyny. 3. Postanowieniem z 29 marca 2017 r. Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowego warunku określone-go w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Należy raz jeszcze przypomnieć, że w myśl tego postanowie-nia Konstytucji przedmiotem skargi może być tylko taki przepis (norma prawna), na podsta-wie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekły ostatecznie o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji. W skardze konstytucyj-nej skarżący zażądał od Trybunału zbadania zgodności z Konstytucją przepisów określają-cych skład sądu na rozprawie głównej (art. 28 § 1 k.p.k.) i na posiedzeniu w pierwszej instan-cji (art. 30 § 1 k.p.k.). Przepisy te – jak ustalił Trybunał – nie były jednak podstawą orzecze-nia, w którym Sąd Apelacyjny w K. odmówił skarżącemu wznowienia postepowania zakoń-czonego prawomocnym wyrokiem, a w związku z którym skarżący łączy naruszenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. 4. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału, podstawą za-żalenia powinien być zarzut dotyczący uchybień, do których – zdaniem skarżącego – doszło przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Tym samym, zażalenie powinno dotyczyć podstaw odmowy nadania skardze dalszego biegu (zob. postanowienia TK z: 5 grudnia 2013 r., Ts 13/13, OTK ZU nr 6/B/2013, poz. 599; 21 stycznia 2015 r., Ts 35/13, OTK ZU nr 1/B/2015, poz. 16 oraz 7 stycznia 2016 r., Ts 137/14, OTK ZU nr B/2016, poz. 10). 5. Trybunał zauważa, że we wniesionym środku zaskarżenia skarżący powtórzył za-rzuty, które sformułował w skardze konstytucyjnej. Skarżący nie przedstawił natomiast żad-nych argumentów, które podważałyby prawidłowość postanowienia Trybunału z 29 marca 2017 r., a tym samym podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 ustawy o TK – nie uwzględnił zażalenia.