Ts 10/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 sierpnia 2020 r. Pozycja 246 POSTANOWIENIE z dnia 3 czerwca 2020 r. Sygn. akt Ts 10/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Rafał Wojciechowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia pełnomocnika M.J. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE: 1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Try-bunału Konstytucyjnego 16 stycznia 2019 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), zarzucił niezgodność: a) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, „w jakim uznaje on iż orzeczeniem sądu I instancji jest postanowienie oskarżyciela publicznego”, b) art. 426 § 1 k.p.k. w zakresie, „w jakim sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia oskarżyciela publicznego jest sądem odwoławczym II instancji” z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konsty-tucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Postanowieniem z 23 października 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nada-nia dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdzono, że zakwestionowane przepisy nie były podstawą wskazanych przez skarżącego orzeczeń. OTK ZU B/2020 Ts 10/19 poz. 246 2 3. W piśmie procesowym sporządzonym przez radcę prawnego i wniesionym do Try-bunału Konstytucyjnego 6 listopada 2019 r. (data nadania), skarżący złożył zażalenie na po-wyższe postanowienie. Skarżący zarzucił, że Trybunał błędnie uznał, iż art. 425 § 1 oraz art. 426 § 1 k.p.k. nie były podstawą wydania wskazanych przez niego rozstrzygnięć. W ocenie skarżącego Trybunał pominął ponadto fakt, że na podstawie powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę konstytucyjną, która została zarejestrowana pod sygn. Ts 192/17. Skardze tej postanowieniem z 5 listopada 2018 r., ze względu na niewyczerpanie drogi prawnej, odmówiono nadania dalszego biegu. Niemniej – jak podniósł skarżący – Try-bunał w przedmiotowej sprawie nie miał wątpliwości co do tego, że zakwestionowane przepi-sy były podstawą wskazanych przez niego rozstrzygnięć. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon-stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym, badając w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie sformułował zarzutów, któ-rych uwzględnienie mogłoby pociągnąć za sobą zmianę zaskarżonego postanowienia. 3. Odnosząc się zatem do zarzutu skarżącego, iż Trybunał błędnie uznał, że art. 425 § 1 oraz art. 426 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) nie były podstawą wydania wskazanych przez niego rozstrzygnięć, Trybunał stwierdza, że jest on bezzasadny. W rozpatrywanej sprawie jako orzeczenia odpowiednie do wniesienia skargi konstytu-cyjnej, skarżący wskazał dwa pisma Sądu Okręgowego w K. z 19 grudnia 2018 r. (sygn. akt […] oraz […]), informujące go o dołączeniu jego pism do akt poszczególnych spraw bez na-dawania im dalszego biegu. W pismach tych skarżący domagał się rozpoznania wniesionych wcześniej i pozostawionych już w aktach sprawy zażaleń na postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 28 czerwca 2017 r. (sygn. akt […]) oraz z 2 sierpnia 2017 r. (sygn. akt […]). Trybunał w zakwestionowanym postanowieniu słusznie uznał, że przedmiotem orzekania przez sąd w powyższych sprawach było uznanie bezprzedmiotowości skargi na przewlekłość postępowania, a nie rozstrzyganie o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia na postanowienie wydane w następstwie zażalenia na umorzenie przez organ postępowania przy-gotowawczego. W związku z powoływanym przez skarżącego postanowieniem Trybunału Konstytu-cyjnego z 5 listopada 2018 r. (sygn. Ts 192/17, OTK ZU B/2019, poz. 26), należy zauważyć, że – wbrew temu co twierdzi skarżący – Trybunał stwierdził, że ani art. 425 § 1, ani art. 426 § 1 k.p.k. – nie stanowiły podstawy wydanych wobec skarżącego orzeczeń. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.