Ts 102/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 września 2020 r. Pozycja 263 POSTANOWIENIE z dnia 18 czerwca 2020 r. Sygn. akt Ts 102/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.S. w sprawie zgodności: art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwa-terowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 443; w brzmieniu: Dz. U. z 2018 r. poz. 2356, ze zm.) w zakresie, „w jakim ograniczają krąg podmiotów uprawnionych do odprawy mieszkaniowej do żoł-nierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej po wejściu w życie przepi-sów zmieniających ww. ustawę, wprowadzających prawo do świadczenia w po-staci odprawy mieszkaniowej, tj. zwolnionych z zawodowej służby wojskowej 1 lipca 2004 r. lub później” z art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 czerwca 2019 r. (data nadania), A.S. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle nastę-pującego stanu faktycznego. Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową od 31 lipca 1980 r. do 29 stycznia 1993 r. W związku ze złym stanem zdrowia, w maju 2005 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie renty inwalidzkiej. Decyzją z 25 lutego 2016 r. organ rentowy, wykonując prawomocny wyrok Są-du Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych w K. X Wydział Ubezpieczeń Społecznych z 5 stycznia 2016 r., przyznał skarżącemu prawo do renty inwalidzkiej z datą wsteczną od 1 września 2010 r. Skarżący wystąpił 7 marca 2016 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w K. (dalej: Dyrektor AMW) z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Decyzją z 5 maja 2016 r. Dyrektor odmówił skarżącemu odprawy mieszka-niowej, argumentując, że przepisy obowiązujące w dniu zakończenia przez skarżącego zawo-dowej służby wojskowej, tj. 29 stycznia 1993 r., nie przewidywały wypłaty odprawy miesz-kaniowej. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w K. (dalej: Prezes AMW), który decyzją z 22 czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję or- OTK ZU B/2020 Ts 102/19 poz. 263 2 ganu I instancji, wskazując, że zarówno w dniu złożenia wniosku, jak i w trakcie rozstrzyga-nia, skarżący nie był już żołnierzem zawodowym. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej: WSA), który wyrokiem z 27 stycznia 2017 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyro-kiem z 13 lutego 2019 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że „w dacie zakończenia przez skarżącego służby wojskowej przepisy prawa nie przewidywały możliwo-ści przyznania żołnierzowi przechodzącemu do rezerwy odprawy mieszkaniowej, a sama in-stytucja odprawy mieszkaniowej pojawiła się w systemie prawnym 1 lipca 2004 r., zaś uprawnienie do tej odprawy nabywają żołnierze zwalniani z zawodowej służby wojskowej poczynając od 1 lipca 2004 r.” Zarządzeniem z 30 stycznia 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 7 lute-go 2020 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do usunięcia braków for-malnych skargi przez: doręczenie poświadczonych za zgodność z oryginałem wraz z czterema kopiami obu decyzji Agencji Mienia Wojskowego w K. (tj. decyzji Dyrektora AMW z 5 maja 2016 r. i decyzji Prezesa AMW z 22 czerwca 2016 r.), a także wyroku WSA z 27 stycznia 2017 r. oraz udokumentowanie daty doręczenia ostatecznego orzeczenia. W piśmie procesowym wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 14 lutego 2020 r. (data nadania) skarżący usunął braki formalne. Skarżący wskazuje na naruszenie zasady równego traktowania obywateli – znajdują-cych się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej – w zakresie prawa do zabezpieczenia spo-łecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na inwalidztwo oraz zasady sprawiedli-wości społecznej. Jako sposób naruszenia wskazuje „nieprzyznanie mu przez kwestionowane przepisy prawa do świadczenia w postaci odprawy mieszkaniowej, podczas gdy podmioty podobne (znajdujące się w relewantnie tożsamej i zbliżonej sytuacji faktycznej) uprawnione są do tejże odprawy”. Zdaniem skarżącego, „ustawodawca wiąże odprawę mieszkaniową ściślej z faktem uzyskania statusu emeryta lub rencisty wojskowego – bo bez jego uzyskania samo zwolnienie ze służby wojskowej nie pociąga za sobą nabycia prawa do odprawy mieszkaniowej – to wła-śnie ten element złożonego, wielozdarzeniowego stanu faktycznego winien być prawnie rele-wantny z punktu widzenia określenia kręgu podmiotów uprawnionych do odprawy mieszka-niowej”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytucyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona wymagania przewidziane w ustawie oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. 2. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do merytorycznej oceny. 2.1. Skargę sporządził adwokat, który przedłożył stosowne pełnomocnictwo szczególne. OTK ZU B/2020 Ts 102/19 poz. 263 3 2.2. Przysługująca skarżącemu droga prawna została wyczerpana, ponieważ od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2019 r. (sygn. akt […]), oddalającego skargę kasacyjną, nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia. 2.3. Skarżący dochował trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi zastrzeżonego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż powyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi 27 marca 2019 r., a skarga została złożona w Trybunale 27 czerwca 2019 r. (data nadania). 2.4. Prawidłowo został określony przedmiot kontroli, tj. art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospoli-tej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 443; w brzmieniu: Dz. U. z 2018 r. poz. 2356, ze zm.). Przepis ten był podstawą prawną rozstrzygnięć, w których orzeczono o prawach skarżącego. 2.5. Zakwestionowanemu w skardze przepisowi skarżący zarzucił naruszenie prawa do równego traktowania obywateli – znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i praw-nej – w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na inwalidztwo oraz zasady sprawiedliwości społecznej (art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji). 2.6. Skarżący wskazał, w jaki sposób – jego zdaniem – zakwestionowany w skardze przepis narusza powyższe prawa. Stwierdził, że zaskarżony przepis nie przyznaje mu – żoł-nierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby przed 1 lipca 2004 r. – prawa do świadczenia w postaci odprawy mieszkaniowej, podczas gdy nabył on w 2016 r. prawo do renty inwalidzkiej z mocą wsteczną od 2010 r. Skarżący wskazuje na podmioty podobne (znaj-dujące się w relewantnie tożsamej i zbliżonej sytuacji faktycznej), które uprawnione są do tejże odprawy. Zdaniem skarżącego jest on w zakresie relewantnym w sytuacji tożsamej, jak żołnierz zawodowy służby wojskowej, który zostałby z niej zwolniony rozkazem w 2009 r. i uzyskałby decyzję o nabyciu prawa do renty inwalidzkiej w 2010 r., a któremu już przysługuje odprawa mieszkaniowa. 3. W związku z powyższym i zważywszy na to, że sformułowane przez skarżącego za-rzuty nie są oczywiście bezzasadne, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.