Ts 105/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 26 lutego 2024 r. Pozycja 27 POSTANOWIENIE z dnia 24 listopada 2021 r. Sygn. akt Ts 105/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Rafał Wojciechowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej R.M. o zbadanie zgodności: § 26 ust. 8 pkt 1 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 512, ze zm.) z art. 53 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 kwietnia 2021 r. (data nadania) R.M. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący wskazał, że zakwestionowany w skardze przepis uniemożliwił mu „2 kwie-tnia 2021 r., tj. w Wielki Piątek, skorzystanie z konstytucyjnej wolności religii poprzez uze-wnętrznienie wraz z innymi publicznie swojej religii przez uprawianie kultu, modlitwę oraz uczestniczenie w obrzędach liturgii Męki Pańskiej w świątyni Kościoła Katolickiego” (s. 2 skargi). Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 5 maja 2021 r. skarżący został wezwany, na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) wskazanie ostatecznego roz-strzygnięcia, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł o wolno-ściach lub prawach albo obowiązkach skarżącego, a w którym to orzeczeniu zakwestiono-wany w petitum skargi przepis był jego podstawą i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją; 2) doręczenie odpisów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem, wraz z ich czterema kopiami: a) wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia wskazanego zgodnie z punktem 1 niniejszego zarządzenia, b) wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, o której mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK; 3) podanie i udokumentowanie daty doręczenia skarżącemu OTK ZU B/2024 Ts 105/21 poz. 27 2 rozstrzygnięcia, które zostanie wskazane zgodnie z punktem 1 zarządzenia (tj. poświadczonej za zgodność z oryginałem koperty wraz z monitoringiem przesyłki Poczty Polskiej lub potwierdzenia odbioru przesyłki); 4) doręczenie: a) pełnomocnictwa szczególnego udzie-lonego w sprawie, której dotyczy wniesiona skarga konstytucyjna (wraz z czterema kopiami), b) jednego odpisu skargi konstytucyjnej z załącznikami; 5) poinformowanie, czy od rozstrzy-gnięcia, wskazanego zgodnie z punktem 1 niniejszego zarządzenia, został wniesiony nadzwy-czajny środek zaskarżenia. Pismem procesowym z 19 maja 2021 r. (data nadania) skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania. Wskazał m.in., że „[o]statecznym rozstrzygnięciem a zarazem kwe-stionowanym przepisem, o którym mowa w art. 53 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393) jest przepis § 26 ust. 8 pkt 1 i ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 512 z późn. zm.)” (s. 1-2 pisma proce-sowego). Skarżący uruchomił postępowanie skargowo konstytucyjne bez związku z określonym stanem faktycznym, na podstawie własnych przemyśleń i rozważań. Zakwestionowany przepis nie był przedmiotem rozstrzygnięcia sądu ani organu administracji publicznej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, zakwestionować zgodność z Konstytucją przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach albo obowiązkach określonych w Konstytucji. Zasady, w oparciu o które dopuszczalne jest korzy-stanie ze skargi konstytucyjnej, precyzuje ustawa z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego „[z] subsydiarnego charakteru skargi konstytucyjnej jako środka ochrony wolności i praw, wynika że zawarty w art. 79 ust. l Konstytucji RP zwrot: «orzekł ostatecznie» ma najbardziej ogólny i autonomiczny cha-rakter, odnoszący się do końcowych rozstrzygnięć podejmowanych przez sąd lub organ ad-ministracji publicznej. Subsydiarność w tym ujęciu oznacza, że skarga konstytucyjna przy-sługuje dopiero wtedy, gdy sąd lub organ administracji publicznej «orzekł ostatecznie». Nie można więc wnieść skargi konstytucyjnej bez poprzedzającego ją postępowania sądowego lub administracyjnego i przed zapadnięciem w tych postępowaniach końcowego rozstrzy-gnięcia” (postanowienie z 4 lutego 1998 r., sygn. Ts 1/97, OTK ZU nr 2/1998, poz. 17; zob. też postanowienie z 28 listopada 2001 r., sygn. SK 12/00, OTK ZU nr 8/2001, poz. 267). Reasumując, przesłanką rozpoznania skargi konstytucyjnej nie może być więc wska-zanie dowolnego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, ale tylko takiego, który w konkretnej sprawie stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia sądowego lub admini-stracyjnego, a zarazem doprowadził do naruszenia wskazanych jako podstawa skargi konsty-tucyjnych wolności lub praw. W związku z tym, obowiązkiem skarżącego jest dołączenie do skargi orzeczenia, które zostało wydane na podstawie przepisów stanowiących przedmiot wniesionej skargi i prowadzi do niedozwolonej ingerencji w sferę konstytucyjnie chronio-nych praw podmiotowych. Jego brak upodabnia bowiem skargę konstytucyjną do skargi po-wszechnej (actio popularis), nieprzewidzianej przepisami prawa, albo też wniosku w sprawie abstrakcyjnej kontroli norm, który mogą złożyć jedynie podmioty określone w art. 191 ust. 1 pkt 1-5 Konstytucji (zob. postanowienia TK z: 8 listopada 2010 r. i 20 stycznia 2011 r., sygn. OTK ZU B/2024 Ts 105/21 poz. 27 3 Ts 254/10, OTK ZU nr 1/B/2011, poz. 119 i 120; 1 grudnia 2010 r., sygn. Ts 277/10, OTK ZU nr 2/B/2011, poz. 179; 21 lutego 2011 r., sygn. Ts 259/10, OTK ZU nr 1/B/2011, poz. 122). Jak wynika z treści sformułowanych w skardze zarzutów, w sprawie skarżącego nie została wydana żadna decyzja lub orzeczenie sądowe, legitymujące go do wystąpienia z tym nadzwyczajnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw. Powyższa sytuacja obliguje więc Trybunał do odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na pod-stawie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.