Ts 107/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 29 sierpnia 2018 r. Pozycja 127 POSTANOWIENIE z dnia 23 października 2017 r. Sygn. akt Ts 107/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.K. w sprawie zgodności: art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396) oraz art. 86 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, ze zm.) z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 maja 2017 r. (data nadania) K.K. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396) oraz art. 86 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, ze zm.) są niezgodne z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem łącznym z 22 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w O. (…) połączył wydane przeciwko skarżą-cemu wyroki i orzekł karę łączną 20 lat pozbawienia wolności. W wyniku rozpoznania apela-cji Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z 30 marca 2016 r. (…) zmienił zaskarżony wyrok, pod-wyższając karę łączną do 25 lat pozbawienia wolności. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej. Pi-smem z 19 czerwca 2017 r. (data nadania) pełnomocnik uzupełnił wskazane braki. Zdaniem skarżącego zakwestionowane przepisy naruszają konstytucyjną zasadę rów-ności obywateli wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), prowadząc do niczym nieuzasad-nionego różnicowania sytuacji prawnej obywateli tylko z uwagi na datę uprawomocnienia się wyroku. Skarżący twierdzi, że „wprowadzone przez art. 19 ust. 1 ustawy kryterium stosowania ustawy karnej we wskazanym zakresie ma charakter racjonalnie nieuzasadniony, a kwestio-nowana norma zdaje się pozostawać w sprzeczności nie tylko z celami i funkcjami prawa OTK ZU B/2018 Ts 107/17 poz. 127 2 karnego, ale także z podstawowymi założeniami systemu ustrojowego Rzeczypospolitej Pol-skiej” Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeli-minowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmio-tem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skar-dze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 u.o.t.p. TK. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zosta-ły naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę w sprawie zgod-ności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekły ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Wspomniane zasady korzystania z tego środ-ka ochrony wolności i praw precyzują przepisy u.o.t.p. TK. Zgodnie z art. 77 ust. 1 tej usta-wy, skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyro-ku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 44 ust. 2 zdanie pierwsze u.o.t.p. TK, w razie niemożności poniesie-nia kosztów pomocy prawnej skarżący może zwrócić się do sądu rejonowego swojego miej-sca zamieszkania o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej. Jak stanowi art. 44 ust. 3 zdanie pierwsze u.o.t.p. TK, złożenie wniosku wstrzymuje bieg terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej (zob. posta-nowienie TK z 21 marca 2013 r., SK 32/12, OTK ZU nr 3/A/2013, poz. 37). Zgodnie zaś z art. 44 ust. 3 pkt 1 u.o.t.p. TK, wznowienie biegu tego terminu następuje pierwszego dnia po dniu doręczenia adwokatowi lub radcy prawnemu rozstrzygnięcia właściwego organu o wy-znaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego (zob. m.in. postanowienia TK z: 9 października 2006 r., Ts 91/06, OTK ZU nr 5/B/2006, poz. 247 i powołane wyżej z 21 marca 2013 r., SK 32/12). Trybunał przypomina, że w myśl art. 36 u.o.t.p. TK w sprawach nieuregulowanych w ustawie o TK do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1823, ze zm.; dalej: k.p.c.). Z powodu braku odrębnej regulacji w u.o.t.p. TK termin, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK, oblicza się zgodnie z przepisami k.p.c. a w myśl odesłania wyni-kającego z art. 165 § 1 k.p.c. – według przepisów prawa cywilnego. Stosownie do art. 114 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, ze zm.), jeże-li termin jest oznaczony w miesiącach, a ciągłość terminu nie jest wymagana, to miesiąc liczy się za dni trzydzieści. Skarżący jako ostateczne orzeczenie w sprawie wskazał wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 30 marca 2016 r. (…), który został mu doręczony 4 maja 2016 r., a więc od tego dnia rozpoczął bieg trzymiesięczny termin do wniesienia skargi konstytucyjnej. Skarżący poinformował, że z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej wystąpił 22 czerwca 2016 r., a więc 48 dni po doręczeniu ostatecznego orzeczenia. Jednocześnie z dniem 22 czerwca 2016 r. nastąpiło zawieszenie bie-gu terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. OTK ZU B/2018 Ts 107/17 poz. 127 3 Pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w O., wyznaczające imiennie adwokata w spra-wie skarżącego, zostało doręczone pełnomocnikowi 7 marca 2017 r. Oznacza to, że tego dnia nastąpiło wznowienie biegu terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej. W konsekwencji na wniesienie skargi konstytucyjnej pozostały 42 dni (90 dni pomniejszone o 48 dni). Tymcza-sem skarga konstytucyjna została skierowana do Trybunału Konstytucyjnego 11 maja 2017 r. (data nadania), tzn. po upływie 66 dni. Konkludując, Trybunał stwierdza, że rozpatrywana skarga konstytucyjna została wnie-siona po upływie 114 od doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia, a zatem z przekro-czeniem terminu określonego w u.o.t.p. TK. Okoliczność ta jest samodzielną podstawą odmowy nadania skardze dalszego biegu (art. 77 ust. 1 w zw. art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK). W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża-lenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.